Veilig verkeer, een utopie?

25 september, 2016 door ms

Wat mij een beetje verontrust is het feit dat onze veiligheid op straat niet enkel afhangt van onze eigen voorzichtigheid en ons eigen voortdurend opletten, maar ook met van die van anderen, inclusief het rekening houden met de eventuele domheid of het egoïsme of grote eigendunk van de andere straatgebruikers.

Een onachtzaamheid kan iedereen duur te staan komen, maar als je leven afhangt van laagvliegende snelheidsmaniakken en medemensen die hun telefoon interessanter vinden of die denken dat ze chauffeurs met doorzicht zijn aan wie niets kan overkomen, ben je wel constant in gevaar.

Het was de eerste keer” helpt het slachtoffer niet en is een onnozele uitleg, want de eerste keer is meestal wel een eenmalige keer tenzij men het erom zou willen doen.

Anderzijds ben ik zo paranoia dat ik daar niet op de grond zou gaan zitten al mag het en kan het wel, maar dat is dan weer mijn eigen persoonlijke ingesteldheid die mij overal gevaar laat zien.

Zo simpel als vroeger is het al lang niet meer.

Volg Wizzewasjes op WordPress.com

Kiewitdomein en Arboretum Bokrijk

24 september, 2016 door ms

We hebben altijd gewandeld, al zolang we samen zijn, Luc en ik, maar nog nooit kwam er zoveel over die wandelingen op het blog te staan als deze laatste maanden. Dat komt omdat er nu een fototoestel mee op wandel gaat en we de wandelingen niet enkel beperken tot stapjes in de buurt. We kijken nu een beetje verder en dat komt ook door dat fototoestel.

Het is niet de bedoeling hier een wandelblog van te maken. Maar af en toe zullen er hier toch logskes over wandelingen komen, zeker als we ze uitermate geslaagd konden noemen. Ik weet het, de laatste tijd waren deze logjes een beetje in de meerderheid.

Ik laat me er toch niet van weerhouden om er nog eentje bij te zetten. Luc had al lang zin om eens die speciale brug in Bokrijk te gaan bekijken. Toen we dan ons Natuurpunt-magazine in de bus kregen en daarin het Kiewitdomein -met mogelijke uitbreiding naar het Arboretum van Bokrijk- vonden, was het al snel beslist.

Ik vreesde daar wat voor die brug. Ik vreesde een groot aantal fietsers zodat er voor wandelaars niet veel anders zou opzitten dan snel doorstappen en maken dat ze er over waren. Het was niet zo erg, misschien omdat we een gewone dag in de week gingen, al waren er toch enkele ongeduldigaards die met hun elektrische fiets voorbij raasden en nadrukkelijk lieten horen dat die fiets ook wel een bel had.

Eigenlijk zouden we die wandeling nog eens moeten doen, binnen enkele weken of zo, nu was nog alles groen.

Filmke van Luc.

Volg Wizzewasjes op WordPress.com

De Hoge Kempen

23 september, 2016 door ms

Vorig jaar waren we na Arran stil gevallen, wat betekent dat we om een ons onbekende reden -al hebben we wel een vermoeden- ineens niet meer ging stappen. Gelukkig was de conditie toch min of meer op peil gebleven. Maar dit jaar zou dat geen waar zijn.

Dus zoeken we nu wandelingen uit van een minimum aan kilometers en gaan we -hopelijk- toch doorzetten. Dat het helpt tegen het groeien in de breedte is mooi meegenomen.

Luc vond twee wandelingen in de Hoge Kempen. Die zouden we op één dag doen. Mooi, want de ene viel langer uit dan gedacht, de tweede korter.

Laat toch bij die tweede de Runtastic forfait geven zeker, waardoor we enkel kunnen voortgaan op de afstand die het bord vermeldde. Maar goed, de gewenste kilometers waren binnen en we keren er zeker terug want het is er geweldig mooi.

Dat ze op de radio zeggen dat de late zomer niet goed is voor paddestoelen? Nah …

Volg Wizzewasjes op WordPress.com

De luster

22 september, 2016 door ms

Ergens de voorbije weken had ik nogal enthousiast het dekbed opgeschud.

Daarbij had het dekbed de luster geraakt die me daar begon de wiebelen en te zwaaien. Bovendien was het namaak koperen garnituurtje onderaan afgebroken, mooi effen, net of het er nooit op heeft gezeten.

Pas twee dagen later vond ik de luster in bed, bezweken aan de gevolgen van een dekbedaanval.

“Hoera” dacht ik een klein beetje, want die luster wou ik wel langer kwijt. Die hing hier toen wij het huis kochten. Ik vond het een lelijk ding, niet op zich, maar wel in de slaapkamer. Maar Luc vond hem wel iets hebben. En vermits ik geen alleenheerser ben, bleef de luster hangen.

Ga nu niet denken dat ik het er om deed, ik speel nooit vals. Maar we zijn nu wel aan een nieuwe luster toe. Deze staat momenteel te bestoffen bij de rommelmarktspullen.

Volg Wizzewasjes op WordPress.com

Haachts Broek en Antitankgracht

21 september, 2016 door ms

Zondag elf september, grijze dag tussen al die late zomeruitspattingen, zouden we toch maar eens gaan wandelen. Dat had er na Arran al niet meer ingezeten wegens de hitte.

Luc vond een pracht van een wandeling, 14,5km lang in het Haachts Broek en de Antitankgracht.

Wat vergaten we? Ons antibeesten product. De aanval was snel, een heel leger gedrochten viel aan waarop wij zo snel als we konden alsnog dat product gingen spuiten. Hoe dom!

Een tiental dikke en dunnere bulten waren mijn deel. Luc? Die heeft er ook twee. Is het nu omdat ik eerst loop? Is het nu echt omdat ik geschikter bloed heb? Of hebben die beesten me alleen maar zo graag dat ze me willen opeten van liefde? Eigen schuld, dikke bult kan je hier wel erg letterlijk nemen.

De wandeling zelf? Zalig! Ideale temperatuur, ideale omgeving, ideale lengte, ideaal tout court!

Zoals zichtbaar waren de voorbodes van een nakende herfst al sterk aanwezig. Het was die dag nog zomer en rond die periode hadden we dan nog enkele zeer warme zomerdagen.

Volg Wizzewasjes op WordPress.com

Het circus

20 september, 2016 door ms

Zondagochtend, dag na het trouwfeest, Luc was al opgestaan, ik soezelde nog wat na, werd ik opgeschrikt door erg luide muziek op straat, veroorzaakt door een auto met luidspreker.

Ik dacht: “hij zal wel wegrijden”. Niets is minder waar. Hij is hier zeker vier keer af en aan gereden en dat voor dat handvolletje straten dat ons dorpje rijk is.

Ondertussen wist ik wel hoe laat het was en dat er blijkbaar een circus stond opgesteld waarvan wij op deze luidruchtige wijze op de hoogte werden gesteld.

Ik rolde uit bed, liep in badjas naar beneden, opende de deur en zei, aangezien we nog moesten plannen wat we zondag zouden doen: “ik weet wat we zeker niet gaan doen”. En toen Luc me vragend aankeek, vervolgde: “naar het circus gaan”.

Luc keek donker toen hij zei dat hij even had overwogen om buiten te lopen en te vragen of ze helemaal gestoord waren. Maar ik denk dat dat niet hoefde. Het antwoord vond ik al overtuigend genoeg uit die luidspreker komen.

Volg Wizzewasjes op WordPress.com

Het huwelijk

19 september, 2016 door ms

Vroeger verliep een huwelijksdag altijd nogal voorspelbaar. In de ochtend naar het gemeentehuis, daarna naar de kerk. Die waren voor de naaste familie. Daarna nam de fotograaf de trouwers mee terwijl de anderen al aan een pre-receptie konden beginnen.

De echte receptie begon dan bij de terugkeer van de fotosessie. Die was voor familie, vrienden, kennissen, collega’s en alle eventuele bekenden die je er voor één of andere rede bij wou hebben zonder dat ze mee kwamen eten.

Daarna kwam het zevengangenmenu, meestal voor de familie. En het avondfeest was dan weer voor familie en vrienden. Dat de nonkels na al dat vieren soms al een teut op hadden valt dan ook niet te verwonderen – al konden sommige tantes er ook wat van.

Ergens in de jaren ’70 begon men daar van af te wijken omdat die van het gemeentehuis niet meer op zaterdag wilden werken.

Gedurende al die voorbije jaren waren de huwelijksfeesten steeds op een andere manier ingepland door de trouwers, soms tot grote tevredenheid, soms tot ontevredenheid van de gasten.

Vorige zaterdag trouwde Nichtje. Ze hielden zich aan de klassieke gang van zaken, al weken ze -gelukkig maar- af van het zevengangenmenu en werd het een wandelbuffet.

Zatte nonkels zag ik er niet, tantes evenmin. Zat waren ze nu ook niet, maar mijn neefjes leken toch wel heel erg vrolijk omdat hun kleine zusje was getrouwd.

Volg Wizzewasjes op WordPress.com

De tandartsassistente

18 september, 2016 door ms

Net voor onze vakantie kreeg ik een brief van de tandarts. Die wist me te vertellen dat het tijd werd voor de jaarlijkse controle. Ik belde om een afspraak te maken.

Ik kon de dag na onze vakantie, wat ik nogal vroeg vond, ik wou nagenieten. Maar hij overhaalde me om toch die dag te nemen, anders moest ik tot half september wachten en kwam ik bij de assistente. Hij werkt met wisselende stagiaires, want vorig jaar was het een assistent.

De dag na onze vakantie toog ik dus naar de tandarts en werd geholpen door de assistente. Natuurlijk moest ik nog eens terug. Ik ken mijn tanden ondertussen ook wel. Die gunnen me nooit iets.

Op dinsdag 6 september zat ik alweer in de tandartsstoel. Ik vroeg, wat ik altijd doe, dat ze me zou verwittigen voor de prik -zie dat ik schrik- wat ze deed. Daarna gaf ze tekst en uitleg bij alles, maar dan ook alles van watjes tot boren en speekselafzuiger.

Ik vond het wat grappig. Maar ik voelde wel dat al dat spul serieus tegen mijn lip aan het schrapen was. Toen ze klaar was zei ik dan ook dat de binnenkant van mijn lip stuk was. Ah! Ik zou daar wel op gebeten hebben. Als er nu één ding is waar ik zeker van was, is dat ik daar niet kon op bijten met al haar alaam in de weg. Het zij zo. Het zou wel genezen.

De volgende ochtend zat ik met een dikke lip en als ik zeg: dikke lip, dan bedoel ik dat ook. Toen moest ik oppassen om er niet op te bijten en babbelen was een zware opdracht, laat staan eten. Die woensdag en de donderdag heeft die lip gezeurd, maar gezeurd, dat ik er ellendig van werd.

Vrijdag vroeg ik de apotheker of er geen snellere manier was om het te genezen dan hextril. Die schrok toen ze de enorme blaar te zien kreeg. Ze heeft me daar iets voor gegeven. Iets, dat zoals ze zei, enorm zou pikken maar waarmee ik er dan ook ineens vanaf was.

Nu pikken deed het wel maar daarna beterde het zienderogen -al was het eerder voelen- maar het bleef wel nog de ganse dag gevoelig.

En ja! Ineens vanaf? De blaar was te groot, denk ik, voor een eenmalig aanbrengen. Ik kon de zaterdag het hele pijnlijke gebeuren nog eens overdoen.

Ik vond al het voorgaande niet meer zo grappig, want zeg nu zelf, ik ben te oud om betutteld te worden als een kind en te jong om betutteld te worden als een ouwe mee.

Het is nog steeds niet volledig genezen, nog steeds een klein beetje dik en ik moet nog steeds opletten dat ik er niet op bijt.

Tandartsen en ik … dat komt nooit goed.

Volg Wizzewasjes op WordPress.com

Dollen en dolen

17 september, 2016 door ms

Er zijn zo van die dingen die ergerlijk zijn, zoals het plannen van een uitstap met Amke en Ella en dat die dan niet helemaal wordt wat je ervan verwachtte.

Zo gingen we twee jaar geleden naar een maïsdoolhof, die erg in de smaak viel. Daarom stond hier nu al sindsdien een uitstap naar een grotere doolhof op de planning. Dat kwam er nu deze vakantie eindelijk van. Op de site ziet het er allemaal veelbelovend uit.

Eens ter plaatse was dat al een heel pak minder zodat we besloten dat we enkel de doolhof zouden doen. Dat het die dag eigenlijk te warm was, kon je niet aan de uitbaters verwijten, maar alle attracties waren piepklein en de doolhof? Die was hopeloos verouderd, zeg maar versleten.

Dat het al bij al een prettige ervaring werd, was dan ook enkel te danken aan het jeugdig enthousiasme al waren we allemaal akkoord: één keer, nooit meer!

Volg Wizzewasjes op WordPress.com

De King

16 september, 2016 door ms

We vertrokken met de Princess. De reis verliep zachtjes, in die mate dat ik ’s nachts heb gedacht dat we stil lagen.

De terugkeer? Die gebeurde met de King. Dat was een ander paar mouwen. Deze keer sliepen we helemaal vooraan aan de rechterzijde -stuurboord volgens Luc, het weze me worst- al sliepen we pas een poosje toen we beiden gewekt werden door de King.

Hij beukte en bokte, hij rukte en mokte. “Wat is me dat?” vroeg Luc, die ik geruststelde door te zeggen dat het nog zo erg niet was al was het oorverdovende gedaver daar onder ons van die aard dat het leek of ze met de auto’s op het cardeck aan het jongleren waren: ijzer op ijzer schrapend en dan -sissend- ontsnappende lucht.

In alle vroegte wou Luc de golven daarbuiten zien. Ik zei niet dat dat een heel slecht idee was. Dat zei hij zelf toen hij zo bleek als een pannnekoek terug binnen wankelde om daar dan minutenlang met de wc-deur in zijn hand te staan, die hij uiteindelijk niet gebruikte, al klonken de geluiden uit de cabine naast ons eg overtuigend.

“Volgend jaar” zei hij “dan boek je maar op de Princess” als was het de schuld van die arme King geweest. Het was geeneens storm, het was maar “heavy wind”.


Foto: De King in de storm in IJmuiden.

Volg Wizzewasjes op WordPress.com

In de kantlijn

september 2016
M D W D V Z Z
« Aug    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  


Galerij


Troost - Raymond Ares
   

Anno Domini 1200
   

Vooruitzicht
 

Zoeken


Laatst gelezen


Daar roert entwat daar loert entwat

31 bezoekers
 

Lezer voor altijd


Kijk hier ook eens

 
       

Ooit op deze dag

2015


2014


2013


2012


2011


2010


2009


2008


2007


2006


2005


2003


Babbelaars


Oudere schrijfsels


Blogarchief

Untitled Document
%d bloggers liken dit: