wizzewasjes

De busrit van hier naar Zoneke vertoont een gaping. Typisch eigenlijk dat de bus van hier naar Tienen drie minuten later aankomt dan de bus naar Zoneke er vertrekt. Ook typisch dat er maar om het uur een bus is, terwijl er naar Zoneke om het half uur een verbinding is maar die ze dan niet nemen omdat er dan bij Zoneke nog niemand thuis is.

Slow en mske hebben dat opgelost met intussen te winkelen. Enkele kleinigheidjes in de Colruyt of iets van de Carrefour.

Gisteren gingen ze de CO²-cilinder van het protmachien omwisselen, dat kunnen ze normaal hier ook, maar ze waren dan toch in Tienen newaar en dan konden ze bovendien nog een pot mosterd meebrengen want in onze Colruyt hebben ze enkel die van Dijon en die vindt Slow te straf.

Straf ? Jawel, het is een straf om in die Carrefour een CO²-cilinder te gaan omwisselen. Het is een straf om eerst te wachten om je tassen af te geven aan het onthaal, het is een driedubbele straf om aan de elektrostand je beurt af te wachten, het is een straf om aan de kassa te staan en het is een straf om aan het onthaal je tassen terug te krijgen.

Straf is het dat ze een uur tijd hadden en uiteindelijk nog bijna moesten rennen om hun bus te halen.

Hoofdschuldige is natuurlijk die elektrostand.

De eerste dame kocht iets enorm groot. Op het ogenblik dat Slow en mske daar kwamen was ze net aan het betalen. Waarom dat nog zo lang duurde kan ik niet vertellen want dat weten Slow en mske ook niet.

De volgende dame kocht iets dat in de afgesloten vitrinekast lag. Eerst werd die vitrinekast opengemaakt, weer afgesloten want er moest eerst in het magazijn gecheckt worden of er daar geen meer waren. Aan de duur te meten heeft hij dat ganse magazijn op zijn kop gezet, maar er waren er geen meer. Vitrinekast terug open … of toch poging tot. Hij had alle sleutels van Sint Pieter aan de hanger en die heeft hij allemaal geprobeerd om uiteindelijk eerst nog een toerke rond het blok te doen eer hij die kast effectief opende.

Toen het eindelijk aan Slow en mske was waren de gevulde CO² containers op. Om dat te weten heeft hij eerst alle lege cilinders uit de doos gehaald om dan te besluiten om maar naar het magazijn te gaan. Blijkbaar stond dat magazijn nog op zijn kop, aan de duur te meten dan toch.

Straf is het ook dat, terwijl die knul die cilinders ging halen er ineens een tweede elektrostander opdook. Net of die twintig minuten eer niet had kunnen zien dat het daar fout aan het lopen was.

Uiteindelijk kwam hij af met een volle doos volle cilinders en hij zette er een op de toog die van vorm dan wel dezelfde was maar niet van etiket. Zijn woord dat dat dezelfde moesten zijn vertrouwden Slow en mske niet en toen hij als bewijs liet zien dat er andere, met wél hetzelfde etiket, in die doos zaten, zegden ze beiden gelijk dat hij die dan maar moest geven.

Ondertussen hadden Slow en mske natuurlijk al lang besloten dat ze in het vervolg hier wel in het plaatselijk winkelke zullen gaan, al moesten ze er speciaal om rijden.

Ze zijn op een holleke nog mosterd gaan halen.

Aan de kassa was het ook vollen bak zodat Slow, vooruitziend, al voor is gegaan om de tassen te halen alwaar de dame in discussie was met een andere klant. Waar de discussie over ging, daar heeft Slow niet naar geluisterd. Hij stond klaar om over het poortje te springen en die tassen zelf te nemen.

Ze zijn op een holleke naar de bushalte gestormd, alwaar de bus natuurlijk te laat was zodat ze niet hadden moeten hollen.

Resultaat ? mske is bij Zoneke ook binnengestormd met een hoogdringendheid omdat ze in Tienen niet in staat was geweest in de boskes te gaan.

Laatst, op zeven juli om correct te zijn vond mske een mail van Slow in haar mailbox met volgend gedichtje :

Ik ben lekker stout

Ik wil niet meer, ik wil niet meer!
Ik wil geen handjes geven!
Ik wil niet zeggen elke keer:
Jawel mevrouw, jawel meneer…
Nee, nooit meer in m’n leven!
Ik hou m’n handen op m’n rug
En ik zeg lekker niks terug!

Ik wil geen vieze havermout,
Ik wil geen tandjes poetsen!
‘k Wil lekker knoeien met het zout,
Ik wil niet aardig zijn, maar stout
En van de leuning roetsen
En schipbreuk spelen in de teil
En ik wil spugen op het zeil!

En heel hard stampen in een plas
En dan m’n tong uitsteken
En morsen op m’n nieuwe jas
En ik wil overmorgen pas
Weer met twee woorden spreken!
En ik wil alles wat niet mag,
De hele dag, de hele dag!

En ik wil op de kanapee
Met hele vuile schoenen
En ik wil aldoor gillen: Nee !
En ik wil met de melkboer mee
En dan het paardje zoenen.
En dat is alles wat ik wil
En als ze kwaad zijn, zeg ik: Bil!

[Annie M.G. Schmidt]

 
mske keek onbegrijpend en vroeg waarom hij dat gedichtje zond. Wel, Slow had dat op internet gevonden en wist nog dat mske daar ooit iets had van gezegd en hij dacht dat ze dat niet gevonden had.

Gelukkig heeft mske een goed geheugen en wist ze waarover Slow het had, maar hij vergiste zich, het ging niet over : “ik ben lekker stout” maar over een berichtje van 27 februari 2007. En dan zegt hij nog dat hij een slecht geheugen heeft.

En terwijl we toch bezig zijn …

Daarnet was mske wat aan het mopperen op Mr. Van Schoonhuyzen die altijd vraagt om terug te gaan in de tekst en er wat gaan bij te voegen want : “jai oublié”. Slow zegt dat hij dan altijd moet denken aan : “Et surtout ne m’oublie pas” van Alain Delorme, terwijl mske eerder denkt aan : “J’avais oublié” van Adamo.

In elk geval zocht Slow op Youtube naar dat van Alain Delorme en hij vond ook nog wat anders, dat hier nogal van toepassing is. Geef die tomaat hieronder maar een duwke ! Een duwke hé, niet pletteren !

Laat ons beginnen met te zeggen dat wij hier geen bepaalde voorkeur hadden wat de mogelijke tourwinnaar betrof. Of het nu Alberto Contador of Andy Schleck werd, we zouden er niet van wakker liggen.

Maar dan zijn er de opmerkingen, de tegenstrijdige opmerkingen meer bepaald, zoals :

• Ze zijn te lief voor mekaar.
• Onsportief van Contador dat hij ervan profiteert als Schleck’s ketting doorslaat.

Dan vraag ik me af waar dat te lief zijn op slaat. Bovendien vraag ik me af waarom Contador zich absoluut moest excuseren voor iets dat volgens ons geen excuses vereiste.

Verder leek het er op dat iedere reporter hoopte op een overwinning van Andy Schleck, zeker als ze het hadden over die 39 seconden en over de verloren tijd door de ketting. Over Spa wilden ze het niet hebben, want daar had Contador geen scha door geleden. Daar ga ik niet over uitweiden, ik weet het niet en het gaat daar niet over, wel over uitspraken.

Uitspraken zoals :

• Wat had het resultaat geweest mocht Frank Schleck niet uitgevallen zijn ?
• Volgend jaar als Frank erbij is, gaan we wat zien.

Realiseren ze zich wel dat ze het dan hebben over een faire strijd van twee man tegen één ? De Schleck’s zijn twee broers en geen twee-eenheid. Uiteindelijk zou een mens gaan hopen dat Alberto het jolige duo nog eens wat laat zien. Daarmee is het hoofdstuk winnaar afgesloten.

Het hoofdstuk tegenstrijdige opmerkingen nog niet. Want wat zegde de pers over Jurgen Van Den Broeck ? Dat ze hem mediatraining zouden moeten geven. En wat zegden ze over een mogelijkheid dat de pers moest wachten tot de renners gedoucht waren ? Dat ze het spontane willen behouden. Het gehijg om zo te zeggen.

Wat is er nog spontaan na mediatraining ? Of willen ze persé dat de pers alleenbeslisser is en dat de renners moeten flemen om niet afgemaakt te worden ?
 
 
pske van mske : ik kon niet meer op het juist gebruikte woord komen en heb het daarom maar tegen Sloef over spontaan gehad.

Het weekend dat Amke en Ella hier waren, dus het voorlaatste vanaf nu te tellen, was er nog volle actie in de hommelnesten. Amke heeft de beestjes ook nog gezien.

Sedert de grote storm echter was het er stil, te stil en mske begon het ergste te vrezen. Met de dag werd ze zekerder en zekerder dat de beestjes ten onder zijn gegaan aan het natuurgeweld, al had ze gelezen dat een hommelnest wel tegen inlopend water kan.

Nu, sedert dit weekend is ze zeker zeker dat de hommels ons verlaten hebben, de hommelingang is namelijk zo goed als volledig terug dichtgegroeid en mske overweegt de steen, ter markering, weg te halen en het onkruid dat ze er had laten staan uit te roeien.

Niet dat we helemaal zonder hommels zitten, de bloemekes van ons koerke worden nog steeds druk gevisiteerd door een hommelsoort met een oranje frakske aan. Het onderscheid tussen een akkerhommel en een boomhommel zal hem in het onderlijf zitten en dat zal ze nog eens goed moeten bekijken.

De mieren daarentegen weten van geen wijken.

Nog zowat, niet zozeer bizar maar toch opmerkelijk.

Op vrijdagmorgen belde Slow’s zus om te melden dat ze goed en wel vertrokken was -kwestie van de belbus hier te bellen- en ze voegde er aan toe dat ze het dagje wel gekozen hadden, het regende zo hard dat ze haast haar auto niet had kunnen uitkomen om de bus te nemen.

“Hoezo ?” zei Slow “wij zitten buiten te ontbijten” en hij keek naar de blauwe lucht daarboven.

Toen ze gisteren Slow’s zus naar de trein brachten stelde die voor nog even in het stationsbuffet een koffietje te gaan drinken. Slow maakte de bedenking dat het er nogal gesloten uitzag waarop hij begon met de fietsen vast te leggen en mske en Slow’s zus zich al naar het loket begaven om een ticket te kopen.

Er hing een bericht waarop stond : “Gesloten wegens personeelstekort, zich wenden “http://www.nmbswerftaan.be”.

“Wat nu ?” vroeg Slow’s zus. mske wees op de automaat. Maar daar stond de vermelding “buiten gebruik” op het scherm.

“Wat nu ?” panikeerde Slow’s zus. mske stelde haar gerust zeggende dat ze ook bij de conducteur een ticket kon kopen.

En ja het stationsbuffet was gesloten. Na 14u moet je blijkbaar geen dorst meer hebben.

Uiteindelijk heeft Slow’s zus in Leuven haar aansluiting gemist, is ze daardoor op de verkeerde trein terecht gekomen en via een omleiding, zij het maar een kleine, naar huis gereden.

Hopelijk is door al deze perikelen haar zin om eens meer te komen niet over gegaan. Die zin had ze vrijdag na haar succesvolle eerste treinreis wel gehad.

Soms als Slow wat vertelt, springt hij wat van de hak op de tak. Eigenlijk is dat iets meer dan soms. Soms als Slow wat vertelt en hij ziet iets of denkt aan iets dat hij wil melden, floept hij die melding zomaar ineens tussen zijn vertelling in. Soms als mske wat vertelt en Slow ziet iets of denkt aan iets dat hij wil melden, floept hij ook die melding tussen mske’s vertelling. Daarna vraagt hij dan wel : “wat was je aan het zeggen ?”

Na al die jaren met Slow is mske daar aan gewend en soms zegt ze daar niets van en soms zegt ze : “maar wacht nu toch es efkes”.

Slow’s zus is hier gisteren, voor de eerste keer in de bijna zeven jaar dat we hier wonen, komen aangetreind. Het was ook de eerste keer in haar leven dat ze de trein nam en ze was uiterst zenuwachtig geweest.

Als Slow’s zus wat vertelt, springt ze van de hak op de tak. Eigenlijk is dat iets meer dan soms. Soms als Slow’s zus wat vertelt en ze ziet iets of denkt aan iets dat ze wil melden, floept ze die melding zomaar ineens tussen haar vertelling in. Soms als Slow of mske wat vertelt en Slow’s zus ziet iets of denkt aan iets wat ze wil melden, floept ze ook die melding tussen Slow’s of mske’s vertelling. Daarna vraagt ze niet : “wat was je aan het zeggen ?”

Neen, het is pas uren later dat ze ineens bedenkt : “jij was toch iets aan het vertellen over …” Soms kan je zo wat vertellen in twee of drie episodes. Soms blijft zo een vertelling gewoon onverteld in de lucht hangen.

Dan zegt mske niet : “maar wacht nu toch es efkes” want én Slow én Slow’s zus én zoveel te vertellen, … en ja soms als Slow’ss zus wat vertelt en Slow ziet iets of denkt aan iets dat hij wil melden, floept hij ook die melding tussen Slow’s zus’ vertelling.  Bovendien als Slow en zijn zus elkaar een pooske niet gezien hebben, dan lijkt het wel of ze drie uur in één uur willen vertellen.

Slow’s zus vertrok deze namiddag al terug naar huis want ze wou niet blijven tot morgen omwille van haar kat.

mske hoofd is nu volop bezig met het samenpuzzelen van al die brokjes informatie en het zal daar nog een pooske zoet mee zijn.

Zei er nog iemand wat ?

Dit kan er gebeuren als mske voor een uurtje of zo de keuken induikt.

Slow loopt hier sindsdien te likkebaarden maar hij moet er af blijven, dat is voor straks als het bezoek er is.

En ja, Olive heeft gelijk, die tomatenjam is heel lekker. Maken zou ik zo zeggen.

mske zat op het bankske op het plein van het stadhuis de fietsen te bewaken. Het was haar beurt. Iets ervoor had Slow daar gezeten terwijl mske in de bibliotheek was en nu was hij nog snel even naar de markt.

Een man kwam het pad naast het OCMW op. Wat zeg ik ? Een man ? Het was een heer. “Een gedistingeerde heer” dacht mske. Vlotte moccassins aan zijn voeten met bijpassende sokjes, een ruiten geklede short en bijpassende polo en mooi geknipt grijs haar. Hij was gebruind, niet teveel om lelijk te zijn, juist à point. Zij blik stond op oneindig.

Daardoor zag hij niet dat mske goeidag zei, hij keek over haar heen. Onder zijn arm droeg hij losjes een boek, blijkbaar een bibliotheekboek want hij zwenkte richting bibliotheekdeur. Hij struikelde in de goot en maakte onelegante bewegingen om recht te blijven. mske bedacht dat dat ervan komt. Als je zo boven de mensen uitkijkt zie je niet waar je je voeten zet.

Maar toen vergat ze de man, ze dacht aan wat in de fietstassen zat en wat ze daarmee allemaal ging doen en verheugde zich op het klaarmaken en verheugde zich op morgen.

Iets later kwam de man terug buiten met twee boeken losjes onder zijn arm. Zijn blik nog steeds op oneindig stapte hij richting midden van het pleintje en struikelde in de goot.

mske dacht niet meer : “een gedistingeerde heer”.  Ze dacht : “onnozelaar”.

Het werkwoord mierenneuken staat voor een soort mensen die wat doen maar dan niet met mieren, zowat zoals muggenzifters, die ziften ook geen muggen.

We durven het niet goed zeggen maar van die muggen blijven we zo precies wat gespaard maar die mieren dat is toch wel een plaag.

Waar je ook gaat of staat, die beesten zijn alomtegenwoordig. Of je nu een deken spreidt op een strand in Spanje of je voeten onder je tuintafel schuift, er zitten mieren. Nu had Slow die mierenstraat al fel geobserveerd. Maar toen er enkele tot boven op de tuintafel kropen vond Slow de beestjes zo interessant niet meer. mske probeerde enkele natuurlijke middelen om het mierenbestand tot vertrekken aan te manen. Eerst leek het te lukken.

Maar toen ze in het weekend weer het onkruid wiedden, bleek dat het lege nest weer bevolkt was. Slow zuchtte en zei dat ze uiteindelijk toch mierendoosjes zouden moeten zetten.

mske zocht het internet af en vond nog een mogelijke remedie. Ze greep de bus talk. Dat is kinderpoepkespoeder tegen het irriteren van de bipskes. Ze poederde alle mierengaatjes dicht. Alle mensen, die beesten werden gek ! Die draaiden door ! Wat later liepen er hier mieren met wit getalkte poepkes maar bij hen heeft dat een omgekeerd effect.  Die werden pas geïrriteerd door die talk op hun bips.

We zijn twee dagen later en ‘s morgens na het bloemen gieten doet mske haar ronde met de talkbus. Het zag er vanmorgen rustig uit rond het mierennest. Maar net nu geven ze weer regen. Zijn die beesten nu weg of moet mske straks weer gaan mierkespesten ?