wizzewasjes

Ze zeggen altijd dat kindjes, als ze naar de kleuterklas beginnen gaan, dikwijls met verkoudheden naar huis komen.

Slow is al lang geen kindje meer, maar met Slow ergens gaan waar veel versnoeften rondlopen en waar het genies je langs overal rond je oren vliegt is naar huis komen met de wetenschap dat hij prijs gaat hebben.

Hij hééft prijs! Gisteren morgen reed mske naar de winkel. Ze haalde zo:

• dafalgan – omdat ze dat niet in huis en donderdag nodig hadden;
• koninginnebrij – om zijn weerstand te verhogen;
• echinaccea – omdat het goed is tegen verkoudheden;
• tijmthee – omdat dat goed is voor den hoest;
• vitamine D – omdat dat een alternatief is voor een tekort aan zon;
• bruistabletten voor de voeten – gewoon omdat ze op waren.

Nu had Slow ook nog graag honing gehad om als suikervervanger in die tijmthee te doen, maar die tijmthee is al een mélange van tijm, eucalyptus en honing. Dus vond mske het niet nodig om zo een plakpot mee te brengen.

En verder heeft hij nog een ganse batterie van fleskes vliersiroop ter zijner beschikking.

Als mske een snotvalling heeft doet ze dat af als een niemendalleke maar als Slow wat heeft …

Een van de eerste dingen die tegen Slow en mske werden verteld toen ze hier kwamen wonen was dat als je hier de Romeinse weg te voet of per fiets volgt je zo door kan tot in Tongeren.

Dat “zo door tot in Tongeren” moet je toch al met een paar korrelkes zout nemen, want in Brustem moet je al rond het vliegveld. En dat vliegveld zal er ten tijde van de Romeinen nog niet gelegen hebben. Dat denkt mske toch. En de Romeinen zullen daar niet voor hun plezier zomaar een groot halfrond in die anders rechte weg gelegd hebben met het gedacht: “hé jongens! Binnen een paar eeuwen gaan ze hier een vliegveld aanleggen, we kunnen hier niet rechtdoor”.

Tot daar nog toe, dat vliegveld en de omleiding is op plan te zien.

Wat niet op plan te zien is, is dat, als je de Romeinse weg volgt, je plots voor de spoorweg staat. Wel spoorweg, geen overweg. De weg loopt wel gewoon door aan de overzijde van de spoorweg maar om daar te geraken zou je met je fiets over je schouder huppel de huppel de huppel over die spoorweg moeten springen.

Als je dat doet en je rijdt verder die berg af dan kom je beneden op de straat uit waar de bus naar St. Truiden passeert. Dus toen Slow en mske een bezoekje brachten aan de beleefde hond wilden ze er meteen eens van profiteren en die Romeinse weg op rijden en te gaan kijken hoe ze op een wettelijke manier over of onder die spoorweg geraakten.

Groot was hun verbazing toen ze aan die spoorweg kwamen en er daar zomaar twee op die sporen liepen te lopen. Hun fietsen lagen aan de overzijde en zij namen foto’s op de rails.

En dan leest mske soms in de gazet dat de trein tegen een auto gereden is of dat een trein een voetganger geraakt heeft. Dan denkt mske altijd dat er toch wat misloopt met de berichtgeving want die trein kan enkel tegen een voertuig rijden of een voetganger raken als die zich op het grondgebied van de trein bevinden.

Zo ook deze twee. Ze kunnen er op de rails dus gaan ze er op de rails. En als er wat gebeurt is het een ander zijn schuld.

We hadden het er ooit al over, maar omdat dat bepaalde postje beveiligd is, gaan we er alleen voor onszelf naar verwijzen. Jammer maar helaas.

Nu deed er zich weer een dergelijke situatie voor. Het was op de laatste samenkomst voor de reuzenverhuis en er werd gedanst en mske danste mee. Dat deed ze altijd al graag. Vroeger ook.

Bij de grote reuzenverhuis echter vroeg een vrouw of “mske goed was thuis geraakt”. De bedoeling er achter was duidelijk. Maar mske hoeft niet te drinken om te dansen, integendeel. En mske lust ook af en toe wel een glas maar twee is toch een schone maximum, zeker als we het over de bieren hebben die hier in de streek worden gebrouwen. Twee is trouwens altijd een schone maximum voor mske. Want ze zou eerder in slaap vallen dan gaan dansen als ze iets te veel op heeft.

mske, die anders nooit het juiste antwoord weet, wist het nu wel. Ze zei, al lachend natuurlijk, want tussen reuzenmensen moet je nooit wat kwalijk nemen, dat zij, mske dus, wel kan dansen zonder drinken maar dat de vraag alleen al wou zeggen dat …

De vrouw keek een beetje verbaasd, ze keek een beetje schuldig maar toen lachte ze er ook mee.

Onlangs hoorden we volgend straf verhaal.

Een auto stopt aan één van de kerken van ons stadje. Er stapt een vrouw uit die aan alle aanwezigen een bedelbriefje gaat afgeven.

Na de dienst komt ze terug de kerk in om geld te bedelen en tussendoor ritst ze ook nog het mandje met de ophaling mee.

Als een trein stopt wacht een normaal mens tot de afstappenden af zijn gestapt om op te stappen.

Maar een normaal mens mag dan toch ook verwachten dat, als het tijd is voor de opstappenden om op te stappen, er geen afstappenden meer zijn die nog snel hunne laptop dichtklappen, recht springen, hunne frak aanschieten, hun kabas onder hunnen enen arm en hunne laptop onder de andere arm nemen en dan als een razende bulldozer de opstappenden terug van de trein duwen.

Eerst tijd genoeg en dan haastige spoed.

De laatste tijd is er zo af en toe eens een artikel in de krant over de ene of de andere zijn IQ. Er zijn er die er prat op gaan dat ze een hoog IQ hebben, wat mske nu niet bepaald vindt getuigen van intelligentie en er zijn er anderen die er zich voor schamen, wat nu ook niet bepaald getuigt van … maar ja, die weten dat dan wel.

Nu ging mske dus uit pure curieusiteit eens zo een IQ-test op het net doen. Gezien het voorgaande gaan we de uitslag hier niet vermelden, maar het is wél een feit dat – in die test dan toch – IQ kan aangeleerd worden.

Weet je, een hoog IQ is niet het zelfde als slim zijn. Dat is wat mske er van denkt.

En weet je waarom mske dat van haar nu eens wou weten? Wel sedert geruime tijd is ze tot de conclusie gekomen dat er nog veel meer is dat ze niet weet dan dat wat ze wél weet. Straf hé!

Hoe lang is het geleden? Ergens in 2001 moet het geweest zijn dat ene Max gelijktijdig met mij reageerde op het forum.

Hij schreef: “Hoe meer er je onderschatten, hoe meer je er zal verbazen”.

Ik schreef dat je soms slimmer bent door je dommer voor te doen dan je bent.

Wij reageerden weer samen om te zeggen: “jij zegt hetzelfde als ik … maar dan anders”.

Dat was het begin. Het eerste contact.

Het laatste contact kwam vandaag een jaar geleden met een reactie op dit blog:

Tegenwoordig kijkt iedereen boos, ik denk dat ik ga verhuizen naar Lachisthan

 
 
Zo een twee uur later is hij vertrokken. Hopelijk gaat het je goed Max … daar in Lachisthan.

Ken je dat fenomeen? Je trekt een poos met elkaar op, vroeger bij de vakanties van de ziekenkas of zo of mensen die je leert kennen op vakantie. De klik is er en je wisselt gegevens uit met de belofte te schrijven? Ja? Ik ben er zeker van dat iedereen dat wel al meemaakte.

Dan kom je thuis en heb je verschillende mogelijkheden. Je schrijft en je krijgt antwoord. Dat is het meest logische. Maar het kan ook dat je schrijft en nooit antwoord krijgt. Of je schrijft niet. Dat kan ook. Dan kan het zijn dat je zelf wel wat ontvangt waarop je dan kan antwoorden of niet antwoorden.

Wel in mske’s geval is dat altijd negatief uitgedraaid. Een plichtsbewust mske schreef altijd. En als ze dan later die personen terug zag hadden die niets gekregen, die brieven waren haast altijd verloren gegaan.

Nu in het internettijdperk is dat niet anders. Ze nam afscheid en zei dat ze wel zou mailen, ze vroeg mske’s mailadres. Ze wisselden emailadressen uit. En nét op het laatste ogenblik zei ze dat mske maar moest mailen want ze was niet alle dagen in de mogelijkheid om haar mail te checken.

mske stond paf en dacht: “waarom ík altijd?”

Maar toch, ze nam het vodje papier en bekeek het priegelgeschrift en tikte dat in in haar mail. Ze kreeg volgende melding:

The following message to censuur@hotmail.com was undeliverable.
The reason for the problem:
5.1.0 – Unknown address error 550-’Requested action not taken: mailbox unavailable’

En dat is nu eens echtig en techtig waar.

mske, die wel veel gewend was, had nog nooit zulke zere voeten gehad als toen die eerste keer. En ja, haar voeten hebben al vele kilometers afgelegd en toen was er nooit een probleem geweest.

Ze had hier wel de verkoelende gel van Scholl en de peppermintspray van de Bodyshop maar die dingen hielpen niet. En ze had klovenzalf van Gehwol, maar dat dient niet voor zere voeten.

En toen kreeg ze de bruistabletten. Hollandse bruistabletten van DA en een verkoelende gel van Kneipp. Ze gooide zo een tablet in het voetbad en … we gaan hier niet zetten wat Slow toen tegen mske zei. Feit is dat mske direct op zoek ging naar een verkooppunt hier waar ze die tabletten zou kunnen kopen.

Blijkbaar zijn die in Nederland ook bij het Kruidvat te koop. Hier bij ons dus niet, maar het Kruidvat heeft zelf bruistabletten voor voetbaden. Die kocht mske. En weet je wat? Dat zijn precies dezelfde maar dan in een andere verpakking en met een andere naam er op. En wat raar is? Na zo een voetbad helpt die verkoelende gel van Scholl ook goed.

Slow en mske hun voeten worden hier nogal gesoigneerd zelle.

Er zijn zo momenten als er aan iets geen einde lijkt te komen dat mske zegt: “dat is hier ook The NeverEnding Story zenne”.

Meestal bekijken ze haar dan of ze het in Keulen horen donderen. En mske begon zich af te vragen of zij alleen daar herinneringen aan had.

Tot voor een week of twee ze het weer zei en de man fronste. Hij kende het niet. “Allee” zei mske “je bent toch niet zoveel jonger dan Zoneke, dan moet je dat toch gezien hebben”. Hij had het niet gezien.

mske heeft het opgezocht. De vijf jaren die de man jonger is dan Zoneke zijn net genoeg om het niet te kennen. Het is tenslotte al 28 jaar geleden dat de film uit kwam.