wizzewasjes

Het is winter. En omdat de stoven uitgaan als Slow en mske een week niet thuis zijn en omdat dan het water bevriest, zouden ze dat oplossen met een verwarmingskabel langs die waterleiding te leggen.

Het werd altijd maar uitgesteld en uitgesteld – wie denkt er in de zomer nu aan bevroren leidingen – het werd zomer, het werd herfst en het werd weer winter.

En nu brandde het, bij manier van spreken, dat wil gewoon zeggen dat het dringend begint te worden. Dus zijn mske en Slow maar naar Tienen om zo een kabel gespoord en hebben ze die gisteren gelegd.

Eerst moest de isolatie er af, daarna dat plastic omhulsel en dan moest de kabel er op en de isolatie … ah neen, want volgens de bijsluiter moet dat brandvertragende isolatie zijn en die die ze hadden is dat niet.

Dat wordt nog eens dringend nieuwe isolatie halen en die daar dringend rond krijgen.

Maar allee, dan zijn ze deze zomer toch gerust.

Voor 11u vanochtend	Na 11u vanochtend

 
Ze zijn gisteren die veren gaan halen.

Slow heeft een nonkel en die nonkel is maar een maand ouder dan Slow. Dat gebeurde vroeger wel meer. Slow heeft wel meerdere nonkels. Maar die andere nonkels spelen niet mee in wat ik nu wil vertellen, die ene wel.

Ik weet niet of nog iemand weet dat wij hier al vijf jaar met een badkamer zitten waarvan één lavabo nooit afgeraakte omdat er twee veren ontbreken om die lavabo zijn sifonbak op te hangen.

Het mag gezegd worden dat wij die veren al meerdere keren bestelden, de laatste keer ook weer zonder gevolg waarop wij een mail naar Sphinx zelf stuurden.

En nu vraagt iedereen zich af wat Slow zijnen nonkel daarbij komt doen natuurlijk. Al wie zich dat niet afvraagt, kan daar nu best mee beginnen, want vertellen doe ik het toch.

Awel, zo net na die mail zei mske tegen Slow: “zeg Slow, uwe nonkel werkt die niet bij Sanitairhandel? Zouden we dat daar niet kunnen bestellen? Misschien leggen ze er dan meer de pees op”.

Zo gezegd, zo gedaan. En nonkel ging dat in het oog houden. Af en toe kwam er een mailke van nonkel om te melden dat de veren er nog niet waren, dat hij dat raar vond dat het zo lang duurde en dat iedereen het raar begon te vinden en toen ging nonkel op konzjee en kwamen er geen mails meer.

Enkele weken terug heeft Slow nog eens naar zijnen nonkel gebeld omdat ze hier toch echt wel begonnen te peizen dat ze die sifonbak met een ijzerendraad zouden moeten ophangen.

De mail van nonkel was verloren gegaan! En wat stond er in die mail? Ah ja, de veren zijn bij de nonkel van Slow. Dat is nog wel een heel eindeke van hier en van die lavabo verwijderd, maar ze zijn toch al in de familie.

En terwijl we toch bezig zijn over die badkamer, jubelt en juicht, we hebben een badkamergarnituur met wc-papierhouder en wc-borstel ineen.

mske heeft het zoeken naar ene waar je ook nog reserverollen en gazetten kon insteken opgegeven. Die reserverollen zijn eigenlijk niet nodig want hier zijn ze toch maar met hun twee en Slow leest daar geen gazet, alleen de Colruytfolderkes.

Eigenlijk is het omdat ze nu dat badkamergarnituur in orde kregen dat ik bedacht dat ik dat van die veren nog moest vertellen.

Als ze nu eens tijd vinden of maken om die te gaan halen dan kunnen ze beginnen denken hoe ze best die lavabo kunnen afwerken zonder lachwekkende situaties.

Op 17 februari bestelden we de veren voor de ophanging van de tweede lavabosifon hier bij ons in de buurt. Sjaans dat ze daar niet op gewacht hebben om die tweede lavabo ook aan te sluiten.

Ze hebben nu al een paar keer hun oor te luisteren gelegd waar die ressorrekes bleven, maar dat gaat daar voor geen meter vooruit.

En toen heeft mske maar eens direct naar Sphinx gemaild om te zien of ze die op het fabriek zélf niet kon afhalen. Ze zijn daar één van deze dagen toch in de buurt. Een week later kreeg ze een mail terug waarin het serienummer – dat ze al kende – en de prijs – die goedkoper was dan opgegeven bij de detailhandel – en de vermelding dat ze die bij de sanitairhandel moest bestellen.

Begrijpt er nu echt niemand nog wat ze lezen?

« …
 
 
De lavabo’s zijn aangesloten, alletwee.

Slow en mske hebben die dus gedemonteerd, de leidingskes meegenomen naar de winkel en daar wisten ze te vertellen dat de installateur – zonder te weten dat zij dat niet waren – die draad had beschadigd, waardoor het nu met de grote vorst ineens kon gaan lekken.

Hij opperde ook dat die kranen dan ook konden beschadigd zijn. mske kreeg bijna een hartinfarct. Als ze die ging googelen op internet zag ze dat die ook serieus opgeslagen waren in prijs. Dus is Slow mét kranen en al terug naar ginder gegaan. De kranen waren gelukkig in orde. Hij bracht vier nieuwe leidingskes mee.

En dan was er nog wat, die idioot van een installateur van toen had gezegd dat die leidingen niet overeenkwamen met de aansluiting van de stopkranen. In de winkel zegden ze dat stopkranen altijd ⅜” zijn, die ellendeling had daar ½” van gemaakt.

Weet je, mske bekloeg zich dat ze het niet eerder had bestudeerd, dan had haar lavabo ook al aangesloten geweest.

Ze hebben eerst nog wat afgewacht alvorens de kranen vast zetten om te zien of het nog lekte. Dat vastzetten en die bak terug hangen was toch zo dringend niet, het was nog altijd wachten geblazen op dat tweede stel veren dat ondertussen al van 17 februari 2012 besteld was.

Ondertussen is dat natuurlijk ook al lang gebeurd, al is dat tweede stel veren nog altijd niet toegekomen.

Door de voorvallen van de laatste weken is de badkamer hier zo een beetje een hot topic. Accessoires die er nog niet of maar in afwachting zijn … het dient opgelost.

Bijkomend probleem is natuurlijk dat mske absoluut geen gaten wil in die betegeling en liefst ook geen zuignappen.

mske weet wat ze wil. Er is maar één ding waar ze niet uit geraakt. Ineens bedacht ze dat ze ooit, jaren geleden, die van haar dromen had gezien – bij manier van spreken natuurlijk.

Vragen waar hij vandaan kwam zit er jammer genoeg niet meer in, de eigenaar ervan is namelijk naar onbereikbare oorden vertrokken.

Dus ging mske maar efkes googelen, zoekfunctie zus en zoekfunctie zo en dan nog een beetje wat anders en ineens vond ze hem. En ze viel van het verschieten zomaar van haar stoel. Zoveel geld voor papier voor …

Of het nu identiek dezelfde was, dat kan mske natuurlijk niet meer zeggen. Herinneringen blijven lang bij maar niet echt aan toiletstandaarden, al denkt ze dat ze er toen ook wat over zei en dat haar werd verteld dat hij uit de Gamma kwam.

mske zal wel nog wat verder zoeken en kijken.

We waren gisteren weer van de goei. Het was ambiaans verzekerd. Ha! Maar ik mocht er niet mee lachen. Dus mogen jullie dat in mijn plaats doen.

Eerst efkes een situatieschets. Onze lavabo’s op de badkamer hangen waterpas. In een huis als het onze wil dat niet zeggen dat die op gelijke hoogte hangen. Feitelijk dan weer wel maar toch hangt de linkse lavabo hoger dan de rechtse of beter gezegd, de vloer is daar lager.

Dus is de linkse lavabo Slow zijne wasbak – die nu al vier jaar door zowel Slow en mske wordt gebruikt aangezien de rechter nooit aangesloten is geraakt en ze dat hier zozo hebben gelaten als eventueel bewijs als die snertinstallateur problemen zou maken. Dat was een eerste punt.

Tweede punt: toen Slow en mske de lavabo’s kochten wisten ze dat natuurlijk nog niet van die vloer en toen stonden ze voor de keuze: een lavabo op een volledige voet of zo ene met een bak tot halfweg de muur. Heeft mske nu een voorgevoel gehad of wat, ze koos voor de bak tot halfweg.

Hieronder een échte schets:

Toen dus nu de grote problemen waren opgelost gingen ze nog efkes aankijken of er nergens een klein probleemke overbleef. Ja dus, ergens lekt de kraan nog, maar niet in de lavabo maar onder uit die porseleinen bak. Dus die moest daar af.

Slow had dat toch al meerdere keren geopperd maar mske was niet echt geneigd om daar aan te beginnen omdat ze niet meer wist hoe ze dat ding daar onder hadden gekregen. Want ja, dat hebben ze ook zelf gedaan. Die installateur was er ene van mijn achterpoten.

Gisteren kreeg mske het ineens want die emmer hinderde haar zicht, ze pakte de technische tekening en bestudeerde. En ineens wist ze het weer. Ze stond op, pakte Slow onder haar arm en zei: “we gaan die bak onder de lavabo uit halen”. Slow verschoot gelijk van kleur. “Nu?” vroeg hij. “Nu” zei mske.

Ze togen naar boven en mske legde uit dat ze dat vorige keer als volgt hadden gedaan: Slow had op zijn rug onder de lavabo gelegen, had de bak vast gehouden terwijl mske de veren, waarmee het ding moest ophangen, had ingeklikt. Dat zouden ze terug zo doen. Vorige keer leek dat zo lachwekkend nog niet eigenlijk, maar als ik het nu vertel krijg ik lachkriebels.

Gisteravond ging Slow dus onder de lavabo liggen en mske begon aan die eerste veer te trekken. Dat verdomde ding bewoog wel maar kwam niet los. Logisch eigenlijk want als die naar onder getrokken wordt, buigt die naar binnen.

Slow begon te klagen dat zijn armen pijn begonnen te doen. Dus stelde mske voor dat ze van plaats zouden wisselen. Zo gezegd, zo gedaan. Slow houdt de bak vast en mske probeert nu langs onder die veer er uit te halen. Zelfde probleem, die boog naar binnen. “Weet je” zei mske “haal me een paar werkhandschoenen, dan kan ik tussen de lavabo en de bak door die veer naar buiten duwen terwijl ik met mijn andere hand trek”.

Slow keek bedenkelijk. Hij zei: “laat mij dat eens proberen”. Dom van mske dat ze hem niet tegenhield! Ineens kijkt hij helemaal verschrikt en zegt: “mijn vinger zit vast!” Hoe zat die vinger nu vast? Wel in dat ringske dat aan die veer zit om te kunnen trekken natuurlijk, kijk maar.

Toen kreeg mske het echt wel efkes benauwd. Hij kreeg zijn vinger daar echt niet meer uit en mske bedacht dat, als die daar lang in stak die zou opzwellen en dat ze dan helemaal in de knoei zaten want dan moest ze die ring overpitsen en ze kon daar niet uit die benarde positie want Slow stond in de weg en die kon niet opzij want zijn vinger stak vast.

De grove middelen dan maar. Nadat mske al twee keer had gezegd dat hij zijn vinger daar moest uithalen, met de nadruk op “moest” en hij zei dat het niet ging, begon ze die vinger lichtjes terug te duwen. Slow protesteerde maar mske trok zich dat niet aan en op de toon van zuster-directrice van indertijd gebood ze commanderend: “trek die vinger er uit!”, terwijl ze toch licht bleef duwen. Slow probeerde haar te ontwijken. Hoe? Door die vinger uit die ring te trekken natuurlijk. Als een man zegt dat iets niet kan en jij denkt van wel, dan moet je altijd een beetje helpen. Dan ziet hij dat het wel kan.

“Ga nu maar die werkhandschoenen halen” zei mske en Slow was direct akkoord. En zo lukte het. mske kon maar één handschoen aantrekken anders werd de opening te eng en zodoende zitten ze hier alletwee met een lichtelijk pijnlijke wijsvinger. De ene van vast te zitten in die ring en de andere van al die vergeefse pogingen.

En nu moeten die bakken er nog terug aan ook. Bakken? Ah ja, natuurlijk, nu gaan ze ineens die tweede lavabo ook aansluiten natuurlijk.
 
 

Wordt [misschien] vervolgd …

Enkele jaren terug kregen Slow en mske van Zoneke een pakket met vogelbosje. Ze plantten dat op de berg. Er schoten toen drie struikskes over. Die hebben ze dan maar op het koerke tegen de muur in het bloemenperkske geplant.

Ondertussen hebben we al verteld over één of andere die alles blijkt kapot te spuiten dat daar buiten op die berg staat te groeien, dus hebben we nu nog enkele boomkes daar op die berg én de drie op het koerke. maar die wassen zo verschrikkelijk goed dat die scheef gaan hangen zodat Slow vorig jaar al zei, spijt te hebben dat ze die boomkes daar gezet hadden.

Die boomkes omdoen? Oh, daar had mske zo een hartzeer van en ze ging eens nakijken of ze die niet konden verplanten. Bijkomend probleem is natuurlijk dat die wortels ondertussen ook al onder de kasseikes zullen zitten. Nog een bijkomend probleem is dat vorige herfst één van de drie boomkes ineens hazelnootjes droeg. Het verkeerde boomke trouwens, want mske dacht dat de uiterst linkse de hazelaar was. Nu eerlijk gezegd, ze zou niet meer weten wat die derde dan wél is. Een hazelaar, een waterwilg en een onbekende. Die ziet er dan eigenlijk nog hazelaarachtig uit.

Maar daar hadden we het niet over. In de winter zei mske: die boomkes gaan er uit. We moeten die mooie muur terug bloot hebben voor een zonnewijzer, een thermometer en nog wat van dat fraais tegen te hangen.

De boomkes staan er nog. Laatst zei mske: “nu moeten die boomkes er toch uit want die gaan serieus in de weg hangen”. Zei Amke: “oh, dat is jammer! Kan je ze niet verplanten?” en lap! Daar ging mske weer aan het twijfelen.

Het leven is toch moeilijk zé, als ge zelfs genen boom kwaad kunt doen.

Het was geen stokje. Het was ook geen inktvlek. Het was gewoon een handschoen die geworpen werd.

Niemand weet waar ik het over heb? Denk nog eens terug aan 10 december 2010? Die dag vertelde mizzD over haar zolder en ze schreef er bij:

Enne…mochten er nog meer mensen zijn die naar aanleiding van dit postje eens iets over hún zolder willen vertellen..??? ( misschien omdat ie wat interessanter is dan de onze? haha!) Ga gerust je gang hoor..ik ben wel nieuwsgierig naar dat soort dingen! haha!

Gezien de talrijke avonturen en eigenaardigheden die wij met die zolder van ons al mochten meemaken, heeft mske die handschoen maar opgeraapt.

We hebben gewoon een avontuurlijke zolder. Die is echt groot genoeg om een appartement met alles er op en er aan in te maken, maar… nu ja, er is wat raars met die zolder. In elk geval, wie wil mag volgen maar wees gewaarschuwd, het spookt daar.

Vooraleer we vertrekken zou ik nog willen aanraden de voeten altijd op meer dan één plank te zetten, de vloer is vermolmd. Bovendien ga je er geconfronteerd worden met een dood en vernieling die zijn weerga niet kent.

Over die algemene sterfte daarboven hebben we zo met tussentijden al eens iets verteld, zoals deze keer en later kwam daar een vervolg op. Misschien zit zelfs deze je op te wachten.

Maar neen, schrikschijters, het is winter, dan zijn er toch geen en als ze er al zijn, zijn ze toch allemaal dood.

We draaien eerst het slotteke los en duwen de deur open. Door de eigenaardige indeling van ons huis kom je, als je de zolderdeur opent, ineens met je gezicht voor het dak te staan. Azo!

Allee, blijf nu op die laatste tree niet staan, kom maar binnen, maar stoot je hoofd niet!

Kwartdraai naar links en denk aan die voeten. Links zien we nu een soortement inloopkast. Die is op zich niet interessant, die rechter muur wel.

Die heeft er ooit eens zo een klein beetje scheef en gereneweerd uitgezien.

Dat heeft toen zelfs de gazet gehaald, zo een affaire dat dat geweest is.

Nu onder de balk door, hoofd niet stoten, die balk zit op ooghoogte van ons mske en die is 1.66m groot.

Die ladder stond hier. Het ding is loodzwaar, zelfs Slow heeft moeite om ze te verplaatsen en we kunnen ons met de beste wil van de wereld niet indenken wat ze daar ooit mee gedaan hebben.

Terug een kwartdraai naar links. Daar zie je de boiler die nu wel goed staat en een eerste poging van één of andere dappere om orde op zaken stellen.

Ooit was er een plaatske geweest voor het archief van de zaak, de hoek met de spullen van Zus die hier nog opgeslagen staan en een hoek met de dozen die nog mee verhuisd werden maar waar dingen in zitten waar ze hier zo precies niet echt nood aan hebben.

De stielklungels hebben echter alles bijeen geschoven, al hadden ze op die plaatsen echt niks te doen gehad. Sorteren in de winter? Te koud. Sorteren in de zomer? In de zomer zitten ze hier liever buiten. Aha! Nu dacht je dat we “te warm” gingen zeggen hé.

Hier zie! De oplossing van de vraag waarom we zeggen dat we een grote zolder hebben maar bij het betreden ervan toch met ons gezicht tegen het dak komen te staan, want jawel, dit is een spelonkachtig kruipkot achter de traphal, met doorkijk op het grote gat.

Dan gaan we nu stillekesaan terug voorzichtig naar de toegangsdeur schuifelen. Als die aan je rechter elleboog zit dan heb je net voorbij de deur rechts nog een deur met inkijk in een zolderkamerke.

Dat was voorzien voor de opslag van het archief, het stond hier en het zal terug hier komen. Ondertussen staat het kerstgerief en de kerstboom hier wel. Zie je? Hier achter het hoekske.

Terug vooruit kijkend zit daar de doorgang naar het stuk zolder waar niks staat. Bukken bij het betreden hoor. Het is een doorgangske voor kleine menskes.

Daar staat gewoon niks omwille van enkele gebeurtenissen in het verleden. Zie je die plank?

Daar is mske in het begin, toen ze hier woonden met haar been doorgezakt, recht de slaapkamer in. Geloof je het niet? Kijk maar, je ziet zelfs haar flanellen hemdeke liggen. Dat heeft ze daar daarvoor natuurlijk speciaal gaan leggen.

Allee vooruit, leg die plank nu paar terug dicht, anders gaat het tochten daar beneden. Kijk je nu naar rechts, dan zie je het grote gat.

Het grote gat is eigenlijk een verdwenen stuk scheidingswand tussen het huis en de aanbouw. Dat is dan ook het gat dat de oorzaak was dat mske met haar been door de zolder is gezakt, al is het ondertussen wel groter maar het is wel hersteld. Dat is pas om het moeilijk te maken hé.

Vóór de verbouwingen stak er een houten balk die zo rot was dat hij elk moment kon doorknappen. De mannen die het dak vernieuwden hebben die weggehaald en de onderkant van de twee daken waterdicht afgewerkt.

Dat gat is dan nu ook de enige toegang tot de kamer in de aanbouw, vooropgesteld dat je niet door het raam wil kruipen natuurlijk. Die kamer zie je niet op de foto, maar wel nog het overblijvend stuk plafond ervan.  Dus die kamer bevindt zich in dat gat achter het gat.

Als je nu dat vorige linkske gelezen hebt dan begrijp je ook dat een foto van de mysterieuze trap niet mag ontbreken.

Kijk maar! Een gat met een trap er in en je staat met je neus tegen een muur. Zie je? Kijk maar eens goed. Daar zitten namelijk de spoken.

Ondertussen, ben ik natuurlijk al lang de zolder af geschuifeld en draai het slotje dicht!

mske’s huis was altijd een gastvrij huis waar iedereen welkom was, vrienden bleven eten, bleven slapen, zelfs als ze op ‘t onverwacht kwamen.

Daar kwam acht jaar geleden een einde aan. Eerst omdat mensen nu eenmaal zo zijn dat als je in de ellende zit, ze dat nog niet genoeg vinden maar je nog efkes een klop op je kop bij moeten geven. De vrienden gingen en kwamen niet meer.

Slow en mske kochten dit oude huis en er zijn er een paar gekomen, maar dan niet uit vriendschap bleek achteraf, maar om te loeren.

Wanneer mske zich begon te ergeren weet ze eigenlijk zelf niet meer, maar het stoorde haar dat iemand zei: “er valt wel wat van te maken” of gewoon: “nog veel werk aan”. Want dat vond mske niet. Want wat ben je met een huis met een chauffage, als er geen warmte heerst, wat met sublieme lichttoestellen en lichtinvallen als het donker je besluipt. Kort gezegd: wat ben je met een huis dat tot in de puntjes af is, maar geen thuis is?

Een jaar of twee geleden wilde iemand hier afspreken, mske weigerde, maar moest zich volgens de geweigerde toch niet schamen voor haar huis. mske’s stekels gingen staan want hoe leg je iemand uit hoe fout de redenering is. mske schaamt zich niet voor het huis, ze wil het beschermen.  Ze houdt van dit huis en verdraagt al die gecamoufleerde, misschien niet slecht bedoelde,  stekelderijen niet.

Natuurlijk komen hier nog gasten en die zijn welkom, maar niet meer op het onverwacht, enkel nog op uitnodiging.