wizzewasjes

De puzzel stond netjes in zijn verpakking als enige van zijn soort. mske bedacht dat ze toch telkens wat nieuw moest bedenken voor Amke en Ella en pakte de puzzel op. Er stond vermeld “vanaf 12 jaar”. “Met een beetje hulp lukt het wel” dacht mske en nam hem mee.

De vorige keer toen Amke en Ella hier waren, haalde mske de puzzel te voorschijn nadat Amke en Ella hun armbandjes hadden geknoopt.

Eerst liep het wat moeizaam, maar eens de rand klaar was werd er gesorteerd op kleur en op motief en al wat sorteerbaar was. Amke vond wat stukjes, mske vond wat stukjes en Ella dirigeerde.

Tot op zondagmorgen, mske nog even ging douchen en ze onder hun beidjes alleen voort deden. Toen mske beneden kwam zei Amke: “kijk eens oma, de ganse rand van het kleed is klaar”.

mske besloot niet meer te helpen, 12 jaar of niet 12 jaar. De puzzel raakte niet klaar. En al had Amke eerst gezegd dat mske die mocht voort afwerken, veranderde ze van gedacht.

De puzzel bleef onafgewerkt op Amke en Ella liggen wachten tot vorige zaterdag. Er werd nog druk voort gepuzzeld, dit maal waren de vogels aan de beurt. En nu ligt hij weer onder het doek, tot de volgende keer.

Gisteren was het feest. Ella deed haar eerste communie. We gaan hier de ganse dag niet vertellen, dat is niet nodig. We gaan het menu niet opdissen, dat is ook niet nodig.

Wat wel? Het was een geslaagde dag. Vraag maar aan de kindjes.

Zelfs de zon was van de partij.

Als je op een regenachtige vrijdag laat in de namiddag op je eentje de belbus neemt, op je eentje op de trein stapt en op je eentje met de bus naar je bestemming rijdt en je komt met drie terug, dan lijkt het net of het nooit anders was.

Je hebt geen last met aanpassingen omdat je ineens de badkamer moet gaan delen, dat je ineens voor het dubbel aantal mensen moet eten voorzien, dat de stilte in huis verandert in vrolijk gebabbel en dat je voor het nodige entertainment moet zorgen.

Als je dezelfde tocht op zondagavond maakt, maar dan met vier, hoe eigenaardig toch dat, op het ogenblik dat Bollie de deur achter je sluit en je met twee aan de de terugreis begint, het gemis je mee naar huis vergezelt.

In de school was wat te doen geweest met kraampjes en spulletjes en Ella had zich een vriendschapsarmbandje gekocht … dat ze kort daarna verloor. Ella had verdriet.

Amke en Ella’s andere oma haalde het nodige materiaal en de kindjes brachten het mee naar hier.

Ze maakten zich elk een armbandje. En met al dat materiaal dat er nog is kunnen ze er nog wel honderd maken, schat ik – voor zover een kat kan schatten.

Ella heeft nu geen verdriet meer, want ze vindt haar zelfgemaakte armbandje mooier dan het andere.

Wat ooit begon met de benaming spookbos en daarna omgevormd werd tot sprookjesbos omwille van Amke en Ella zou nu weer terug gewoon “De Beemden” kunnen heten. De kindjes worden namelijk groter.

Maar het raadsel blijft. Nu is het Amke die er haar hoofd over breekt hoe het kan dat het kasteel kan verdwijnen en terug verschijnen. Ze bekeek het probleem van alle kanten, observeerde bomen maar zag de oplossing over het hoofd.

mske zal haar dat eens uitleggen … één van de volgende keren dat ze daar langskomen.

“Ik blijf het toch het sprookjesbos noemen” zegt Amke en ze glimlacht als ze de vijver met de waterlelies passeert.

Amke, Ella, Slow en mske zaten zo een twee weken terug in de trein, plannetjes te maken, waarop Slow plagerig: “saai!” zei.

“In dat geval ” zei mske “gaan we morgen naar de markt en kopen roze onderbroeken voor jou”.

“Met hàrtjes” vulde Amke aan.

En Slow en mske hadden al gezegd dat ze terug meer moesten gaan stappen, de dagen dat ze thuis zijn. Een kwestie van de kilometers in de benen niet te verliezen.

Donderdag moest mske naar de kapper. Slow ging mee, even wat inkopen doen ondertussen. Ze bekeken het weer en besloten te voet te gaan. Vier kilometer naar Landen. Vier kilometer terug van Landen.

Vrijdag gingen ze Amke en Ella halen. Ze gingen de bus nemen in het dorpke over de berg. Ze vertrokken goed op tijd en wandelden al keuvelend over de berg. Maar ze wandelden wat te veel en ze keuvelden wat te veel. Want ineens zagen ze op de kerktoren dat ze maar vijf minuten meer hadden voor die bus er aan kwam. Ze zetten er stevig de pas in.

En wat deed de bus? Die deed wat bussen durven doen als Slow en mske geen kwartier te vroeg aan de halte staan. Die kwam te vroeg. Twee hele minuten! Vier kilometer naar Landen.

Die vrijdagavond stapten Amke en Ella en Slow en mske van de trein. De bus was al weg. Amke zag het niet zitten om een uur op de volgende bus te wachten. Zeker dat ze na die bus nog 1.4 km over die berg moesten. Slow stelde voor om even een frietje te gaan eten.

Maar dat liep ook al verkeerd. Er stond maar één man in voor het opnemen van de bestellingen en het bakken en het bedienen. Zodoende stond er, telkens het haast aan Slow was, iemand anders recht die al zittend zijn toer had afgewacht.

Als mske dat zo bekeek zouden ze die frietjes moeten binnen schrokken om ook de volgende bus niet te missen. Ze zouden tot aan de volgende halte wandelen en daar de bus opwachten. Maar ze hadden honger en wilden naar huis. Ook moesten ze na die bus nog die 1.4 km over die berg. Vier kilometer terug van Landen.

Zaterdag gingen ze zwemmen. Met de fiets? Het regende niet maar het zou regenen. Dat hadden ze toch in het weerbericht gezegd. De kindjes wilden niet met de fiets in de regen en te voet konden ze nog eens langs het geheime paadje. Vier kilometer naar Landen.

De bus terug nemen? Dan moesten ze eerst naar het station. Ze zouden eigenlijk de bus terug nemen maar dat is al zoals langs Parijs naar Brussel rijden. Ook moesten ze na die bus nog die 1.4 km over die berg. Vier kilometer terug van Landen.

Zondag belden ze de belbus. Want toen was het nat en om redenen die Amke, Ella, Slow en mske wel kennen was het niet aan te raden om naar Landen te gaan stappen.

Die avond, de kindjes waren terug bij Bollie. Slow en mske waren 40 minuten te vroeg voor de bus. Ze hadden in Leuven al een hapje gaan eten. Ze waren in Leuven al een koffietje gaan drinken. En als ze dat in Landen nog eens deden en ze moesten sowieso die 1.4 km nog te voet …

mske zei: “het was niet gepland maar hier staan wachten is ook zo zot. Zeker dat we na die bus nog 1.4 km over die berg moeten”. Vier kilometer terug van Landen.

En dan zeggen ze dat ze meer gaan stappen en dan kijken ze ocharme op die 1.4 km over die berg …

Hm! Ik heb de indruk dat er ergens een fout in mijn redenering zit.

Ella is 8!

Dit berichteke hebben we vandaag acht jaar geleden gepost.
 
En ondanks dat we al een volledig feestweekend voor de jarige Ella achter de rug hebben, waarover nog wel gerelaasd zal worden, gaan we dat hier nog eens extra in de verf zetten.

Het liep een beetje in het honderd. Amke en Ella zouden twee weken geleden komen maar toen had Slow bronchitis en mske een verkoudheid.

Dit weekend zou normaal het neefke bij hen op bezoek komen, dus besloten Slow en mske maar een dagske vroeger te vertrekken. Nu ja, neefke kwam niet, Amke en Ella deden dat wel.

Dat houdt in dat Zoneke Amke en Ella zondag in Leuven zou afhalen tijdens de overstap die Slow en mske daar moesten maken.

De trein besliste er anders over. Meer bepaald de trein die vorige dinsdag in het station van Muizen op zijn kant gaan liggen is.

Eerst was er sprake van een gedeeltelijke herstelling maar later werd het treinverkeer er onmogelijk tot en met zondagavond.

Slow en mske moeten op die trein blijven zitten tot in Brussel. In Leuven echter wordt het een kunststukje om Amke en Ella van die trein te krijgen recht in de armen van Zoneke.

Het mag toch nooit simpel zijn hoor, een mens zou gemakzuchtig kunnen worden.