wizzewasjes

Vertrouwen in de mensen is iets dat mske nooit veel heeft gehad. Maar er was toch iemand die ze vertrouwd heeft zolang ze hem kende. Maar nu piekert ze al van vrijdagavond.

De persoon waar het over gaat staat haar zo na, die loog nooit en nu … Waar vroeger een echte vertrouwensrelatie was, staat nu een muur, zo onoverkoombaar hoog en die heeft het vertrouwen onherstelbaar beschadigd. Ondanks de afgrond van het afgelopen jaar was de band sedert een poosje terug wat hij altijd is geweest. Blijkt nu dat het maar schijn was.

En het “waarom” is zo onduidelijk! mske mag namelijk “iets” niet weten. En dat “iets” betreft dan nog iemand “anders”. Dat is ieders goed recht natuurlijk, maar dan moeten ze haar nog niets voorliegen als ze er, door hun eigen onvoorzichtigheid, toch achter komt. En ‘t interesseert haar dan nog geen moer. De vraag is alleen “waarom”!

Er is niets, maar dan ook niets in het dorpje. Volgens mske zitten zelfs de duiven van de kerktoren ‘s avonds nog steeds op dezelfde plaats als ‘s morgens.

De mensen zijn er op ‘t eerste zicht vriendelijk. En vandaag was er het eerste contact met Buurboer. Hij was een eerdere eigenaar van het huis, heeft koeien maar gaat dat afbouwen omdat hij een job wil waarbij hij om 5u “zijn schup kan afkuisen”.

Verder wist Buurboer nog het één en ander te vertellen over het huis zelf, de ingevallen schuur en de oorsprong van die zandberm als tuin.

mske en Slow hebben vandaag gepoogd, alle achtergelaten brol buiten te krijgen waarbij ze de nog (relatieve) goei stukken zoals enkele kasten, twee tapijten, een zetel, enkele wanddecoraties, … in de tuin langs het voetpad hebben gestald. Schoon zicht!

mske had haar notabloc niet bij anders had ze er een papier opgehangen: “Om mee te nemen!” Wat er nu nog staat zal voor een namiddag in de week zijn, want binnenkort draaien “we” failliet!

Aangezien Slow en mske vandaag de ganse dag naar het huis gegaan zijn, kon ik hier niks posten en ik weet dan ook niet te vertellen wat hen is overkomen.
 
Het enige dat ik kan doen is het laatste berichtje van mske op het forum hier zetten:
 

En nu gelooft mij gene mens ni meer, dat kan niet, dat kan niet, dat kan niet!
 
Deze morgen vroeg vertrokken, met veel koerazjie begonnen, ik papier aftrekken en Slow ging de keuken doen. Hij had al de zjatten en talloren, lepels en frinketten al mee, de kookpotten, de microgolfoven, de kruiden, de pollepels en wat weet ik nog.
 
Dat papier aftrekken ging verduveld goe en dan kwam ik aan ‘t venster. Staan daar toch twee mannen naar dat huis te kijken zeker! Diejen ene pakt een mapke uit den auto, verifieert iets en ze gaan ‘t straatje op (dat huis staat op een hoek). Ikke recht de keuken in en zeg: “Lap, volgend probleem” (Slow had dat gisteren voorspeld). Zegt Slow: “Gaget hen vragen”. Ik zeg: “Ah ba ja begot!” Ik naar buiten, nogal in mijn wiek geschoten, met mijn handjes in mijn zij tegen die mannen: “Awel, scheelt er iets?”
 
Die waren van de plaatselijke afdeling van de Vlaamse Huisvestingsmaatschappij en die hebben recht op voorverkoop als dat huis effectief op één van die lijsten staat. Die rotvent van een klootzak van een idioot van een notaris had de 21ste een brief gestuurd dat dat huis op de lijst stond, zonder dat te controleren!!!! Ik zeg tegen die mannen: “Nu mag da nog ne maat van ulle zijn, maar dat is nu ne keer een mossel zie”. Waarop de oudste van de twee probeert zijn mond in de plooi te houden. Maar die willen natuurlijk bewijzen zien, want iedereen kan zeggen dat dat huis niet op die lijsten staat hé. Ze geloven eerder dat schijtmanneke van nen notaris! Natuurlijk had ik die papieren niet bij, ik wist niet eens dat je overal de eigendomspapieren van een huis moest meezeulen.
 
Dus bel ik mijnen notaris, die neemt niet op en dan heb ik mosselmans maar opgebeld. Die nam wél op! Ik heb hem eerst efkes de feiten “meegedeeld” en toen vroeg hij: “Wie is die man?” Ik leg hem dat nog ne keer uit en die zegt: “Mevrouw geef mij die man!” Pardon, da was wél mijne gsm hé! Ik heb hem gevraagd hoe lang hij nog zinnens was om mij te pesten. En hij zei terug: “Mevrouw geef mij die man!” En toen heb ik gezegd dat hij het ergste geval van incompetentie was dat ik ooit al had meegemaakt. Die oudste van de twee zijn mond vertrok weer zo een beetje. En toen zei dat stuk pretentie: “Wil U mij aub die man geven?” Dan heb ik dat gedaan! De idioot had natuurlijk wéééééér al het nodige gedaan hoor!
 
Hij had zelfs “gedacht” dat hij een fax had gezonden om die brief nietig te verklaren!
 
Straf hé! En ik durf daar zo van mijnen neus tegen maken!
 
Die tweede -de jongere- had ondertussen al aan Slow staan uitleggen dat die de enige notaris daar was en dat ze dus met hem moesten werken. Hij vertelde ook dat dat al meerdere keren voorgevallen was!
 
De oudere gaf mijn gsm terug en wou iets uitleggen maar hij vroeg eerst: “U heeft hem toch afgezet hé?” Hij dacht zeker dat ik anders nog ne keer “mossel” ging zeggen!

 
Slow vertelde me net dat die twee mannen bij het vertrek nog nagniffelden over mske’s betoog tegen die notaris!

Slow: “Een konijn, dat wast zich ook.”

mske: “Ja natuurlijk, een beest dat is geen ding hé.”

Slow: “Ja maar, toch!”

mske: “Hier zitten drie katten, dat zijn toch drie verschillende.”

Slow: “Ja maar, je spreekt nu wel over ne professor en een hooligan hé”.

mske: “En Mouche dan?”

Slow: “Mouche? Mouche dat is een wc-madammeke!”

Een personage in de soap die ze hier aan het spelen zijn en waar ik nog niets over heb gezegd is de bankier.
 
Toen mske wist dat dit huis verkocht zou worden, wou ze dat inkopen maar de Wat-was bank wou haar geen lening toestaan omdat ze “te weinig verdiende”. In realiteit omdat ze zelfstandige was en er geen loonbeslag kon gedaan worden. Ze kon enkel een lening krijgen als ze een partner had die minstens 1.750 eur netto per maand verdiende.
 
mske legde zich daarbij neer maar was direct zinnens om van bank te veranderen. Ze dacht met de opbrengst van dit huis een ander huis te kopen en dan met het geld dat ze “niet” verdiende dat huis op te knappen.
 
Toen vond ze een brief van de Wat-is bank in de bus. Ze belde en kreeg de bankier aan de lijn, die de zaak bestudeerde en het probleem niet begreep.
 
Toen de zaak dan werkelijk doorging waren er geen problemen, enkel vertelde de bankier dan dat hij oorspronkelijk had gedacht dat mske “ergens” op een zwarte lijst moest staan omdat dat ganse verhaal zo “ongeloofwaardig” klonk. Waarop mske antwoordde dat zulke verhalen bij haar schering en inslag waren
 
Deze morgen, bij het tekenen bij de notaris voor de lening, zei de bankier tegen mske: “Ik ben blij dat ik je leren kennen heb”. mske keek bedenkelijk toen ze vroeg “waarom”. Hij antwoordde: “Voor de spanning en de ambiance!”

Laatste poging tot verzet net de doodsteek gegeven…
 
Verdomme zeg, wat een oorlog! De ene veldslag na den andere winnen en tóch, tóch moeten ze blijven proberen … Met wat gaan ze nu nóg voor de dag komen?
 
Gisteren om 5 voor zes komt de notaris hier bellen en zegt dat hij bericht had gekregen van de klerk van de notaris van ginderachter, dat dat huis onbewoonbaar verklaard is en dat ze dat moesten nazien. Vermoedelijk was de bedoeling om die akte vandaag uit te laten stellen… tot maandag of zo.
 
Maar Zoneke, die óók aan een openbare instantie werkt heeft vanmorgen direct uit naam van dat overkoepelend orgaan naar de gemeente gebeld! Dikke zever in pakskes, Zoneke heeft direct een fax geëist met de bevestiging en dat hier aan de notaris doorgemaild.
 
Daar kwam dan nog een misverstand van verwaarlozing aan te pas, waardoor mske de verkoop wou laten annuleren wegens “verborgen gebreken”, maar dat bleek dan over een schuur te gaan, die ondertussen al afgebroken is.
 
De paljassen! En mske heeft al zo een hekel aan clowns!

Een jongen leerde een meisje kennen. In den beginne dat ze samen waren was alles perfect.
 
Later zei de jongen:
“Ik wou dat je stopte met roken, dat is niet gezond voor je.”
En het meisje stopte met roken.

Later zei de jongen:
“Ik hou erg van lang haar, dat kan je toch laten groeien.”
En het meisje liet haar haar groeien.

Later zei de jongen:
“Ik hou erg van blond, dat is nu toch ín.”
En het meisje liet haar haar blonderen.

Later zei de jongen:
“Ik hou niet van schmink, dat is zo kunstmatig.”
En het meisje schminkte zich niet meer.

Later zei de jongen:
“Je bent hetzelfde meisje niet meer als toen ik je leerde kennen.”

Toen Zoneke begon uit te gaan was hij altijd vergezeld van Rob. Dat was een schat van een jongen. Zijn moeder had een gloeiende hekel aan hem omdat ze was “moeten” trouwen door “zijn” schuld!
 
Toen Zoneke zijn rijbewijs haalde mocht hij met het fiëstakke uitgaan. Rob, die een jaar jonger was, reed dan altijd mee. mske had Zoneke al wel eens gezegd: “ik denk dat Rob homo is” wat Zoneke met klem afstreed want Rob had “altijd” de leukste meisjes!
 
Toen Rob een jaar later ook zijn rijbewijs haalde kwam hij zo fier als een gieter Zoneke halen omdat het nu “zijn” beurt was om te rijden. De dag nadien, stond Zoneke plots achter mske en zei: “mama, je had gelijk”. En hij barstte uit: “Dat hij is wat hij wil, maar hij had het me moeten zeggen, nu denkt iedereen dat ik er ook één ben en ik ga nooit meer uit met hem”. mske probeerde het onredelijke Zoneke te sussen want uiteindelijk zou geaardheid geen rol mogen spelen in een vriendschap. Zoneke hield echter woord … voor een jaar! Toen draaide hij bij en gingen ze af en toe weer samen eens weg, tot Rob voor zijn werk in het buitenland ging wonen.
 
Op een dag werd er gebeld en stond Rob samen met zijn vriend voor de deur. mske liet hen binnen en vertelde hen waar ze Zoneke konden vinden. Rob’s moeder had haar zoon de toegang tot “haar” huis ontzegd. Zijn vader was hem daarop achterna gekomen en had gezegd dat hij “daarom” niet moest wegblijven maar op tijd moest verwittigen als hij kwam, dan konden ze ergens afspreken.
 
Het koppel woont nu in Amsterdam maar ze waren wél gevraagd op de trouw van Zoneke.

mske is wééral al lopend op gestaan. Ze loopt zich zelfzelf voorbij. Ze staat op, er moet een aanval gebeuren op een kudde netels die ongevraagd het terrein hier achter ingepalmd hebben.
 
Ze wil beginnen werken en krijgt telefoon van de bank. Die hebben nog steeds de afrekening van de notaris niet en kunnen dus de nodige checks voor morgen niet uitschrijven, maar aangezien die notaris van ginderachter de notaris van hier niet wil erkennen moet mske daar weeral zélf voor zorgen. Die notarissen “leren” de mensen de grondbeginselen aan van “wat je zelf doet, doe je beter” en laten zich daar dubbel en dik voor betalen.
 
Nu nog iemand vinden die gefrustreerd genoeg is om die netels als vijand te aanzien en ze dan als een razende te lijf wil. Hij mag zelf de wapens kiezen!