wizzewasjes

Vandaag wou mske niets anders doen dan van boven tot van onder het ganse huis in orde zetten. Dat houdt in dat ze dingen die nog niet waren uitgepakt, wegens plaatsgebrek, ging uitpakken. De tweede grote slaapkamer die momenteel wat als stapelruimte dienst doet, op orde zetten.

Maar gisteravond voelde ze zich echt niet super en is dan maar om 21.30 u gaan slapen. Deze morgen om half tien vroeg Slow of ze niet naar de bank moest. Dat is de klok rond. Ze had wel zó goed geslapen dat ze met twee dikke slaapogen rondliep maar ergens herinnert ze zich dat ze vannacht “problemen had”. Ze werd wakker maar was niet wakker en lag niet goed en toen ze zich wilde omdraaien ging dat niet, want de matras duwde omhoog en de dekens duwden naar onder en mske stak daar tussen. Dat deed zich drie maal voor.

Ze reden dus naar de bank, maar het was zo druk in de stad … zo druk dat de beenhouwer zo goed als uitverkocht was. Bovendien had de man een tent opgezet waar de bestellingen konden afgehaald worden. Slow en mske zijn dan maar in het naastgelegen dorp naar de beenhouwer geweest. Slow zei dat daar geen beenhouwer was maar een bakker. mske zette door en ze zijn toch maar gaan kijken … beenhouwer dus. Beter nog: goeie beenhouwer. En ondanks het feit dat dit de eerste keer was dat ze daar binnengingen, kregen ze nog een nieuwjaarsgeschenkje … een setje met een paar potjes kruiden.

Er dreven zeven witte zwanen op een meer
zo helder als ‘t paradijs
op een dag schrokken ze op ‘t was een meer van tranen
en de zeven zwanen togen op reis
op reis om de bron van ‘t verdriet te vinden
nog nooit hadden zij iets zo bitters gesmaakt
ze wiekten door regen en winterwinden
in hen was de trekvogel weer ontwaakt.

Elke zwaan trok langs een van de zeven stromen
die straalden om ‘t meer in een zilveren ster
hun vleugelslag werd elke dag wat lomer
de wind was koud en de tocht was ver
maar eens werden zeven stromen beken
en eens werden zeven beken bron
zo daalde elke zwaan na dagen en weken
op een plek waar ‘t verdriet van de wereld begon.

er weenden zeven moeders over d’aarde
heel ver weende eva om de eerste moord
een weende om ‘t geld dat haar judas aanvaardde
en een om haar zoon die aan ‘t Kruis werd doorboord
aan het front viel een man, een moeder schreide
op een plein klonk een salvo, een moeder riep
een weende om herinnering aan betere tijden
en een om haar kind dat verloren liep.

toen zijn de zeven witte zwanen teruggekeerd,
het hart vol pijn
naar hun zilveren meer van mensentranen
om er met hun zorg alleen te zijn
en toen de mensen de zwanen zagen
toen grepen ze wapens en schoten ze neer
en niemand begreep iets de volgende dagen
van het dreigende wassen van het meer.

[Miel Cools]

Een kat heeft zeven levens. mske blijkbaar ook. Hoeveel ze er daarvan al heeft gehad zou ik eens moeten natellen … Ze had moeten sterven bij haar geboorte, stikken voor haar 4, ze heeft KO gelegen door een elektrisch vuur en werd bijna gewurgd … en nog een paar …maar mske zegt dat onkruid zo makkelijk niet vergaat …

Op een wedstrijd die ze met de vriendenclub hadden georganiseerd, viel Ex en belandde voor een week in de kliniek. Plots stond mske er alléén voor. Ze ging dagelijks naar de kliniek, deed ondertussen haar werk ook nog en de enige hulp die ze had kwam van Zoneke want Zus moest naar school. Haar jongste broer, die kwam helpen, moest daarvoor betaald worden. Haar ouders zouden, om haar te helpen, wel eens met Zoneke naar de kliniek rijden, dan hoefde zij niet over en weer.

In mske’s logica zou helpen inhouden dat er iemand zou voor zorgen dat het werk vooruit ging terwijl zij bij haar man ging. Toen ze vertelde aan een vriend hoe stresserend dit was, zei die dat ze maar moest zeggen als ze hulp nodig had.

De vriendenclub bezocht Ex niet en liet ook niets van zich horen, uit angst dat er nog iets te doen zou geweest zijn. Toen schreef mske een brief aan haar vermeende vrienden waarin ze stelde dat ze hen bedankte voor de veelvuldige bezoeken in de kliniek, de talrijke telefoontjes en de verwarmende blijken van sympathie.

Bovendien konden ze op die bepaalde dag hun materiaal komen halen dat nog in haar weg stond, ze zou het wel buiten zetten, kwamen ze niet dan bleef het staan voor de vuilkar.

Ze kreeg één telefoontje van één van hen, die haar vertelde wat hij allemaal had willen doen en dat het hoogst unfair was van haar.

Vanmorgen kwam er een formulier met de post. Een formulier waarop de tellers van het Wat-was huis moeten ingevuld worden. En mske dacht: “toch niet weer een lijk uit de kast”. Dat is namelijk een uitdrukking van Slow die ze wel aardig vindt.
 
Ze belt de firma op en legt aan de dame uit dat ze al sedert september niet meer in dat huis woont en de dame antwoordt dat zij dat niet kan weten en dat ze daar niet kan op antwoorden.
 
mske vraagt of ze dan eens het referentienummer wil nemen zodat mske meer inlichtingen kan bekomen waar het nu eigenlijk over gaat en de dame antwoordt dat zij met dat referentienummer niets kan doen en dat ze daar niet kan op antwoorden.
 
mske zegt dat er toch iemand de opdracht heeft gegeven om dat te versturen en de dame zegt dat ze daar niet kan op antwoorden.
 
mske begint met uit te leggen dat ze in het Wat-was huis nooit van energieleverancier veranderd is en dat ze nu toch wil weten waar ze inlichtingen over dit schrijven kan bekomen en de dame antwoordt dat mske naar haar energieleverancier moet bellen maar dat zij daar niet kan op antwoorden.
 
mske vraagt naar wélke leverancier ze uiteindelijk moet bellen aangezien alles geregeld was met Electrabel en dat ze er geen andere heeft genomen maar het huis heeft verkocht en de dame antwoordt dat ze naar haar energieleverancier moet bellen want dat zij daar niet kan op antwoorden.
 
mske begon al lichtjes omhoog te gaan en vraagt poeslief: “Mevrouw, mag ik U iets vragen?” waarop de dame “ja” antwoordt. mske vraagt: “Luistert U eigenlijk naar wat ik zeg?” waarop de dame “ja” antwoordt. mske slaakt een zucht van verlichting en zegt: “Ooookeeee, ik dacht al dat ze me de volgende computer doorgegeven hadden”.
 
mske zegt dat de dame, aan de hand van referentienummer, toch moet kunnen zien wie achter dit schrijven zit waarop de dame antwoordt dat zij met dat referentienummer niets kan doen en dat ze daar niet màg op antwoorden maar dat mske wél die tellers moet invullen.
 
mske zegt dat zij helemaal niets moet en legt de telefoon dicht.
 
Maar toch is ze er niet gerust in en Slow belt het nummer terug. Hij krijgt een man aan de lijn die zegt dat als het is zoals Slow hem uitlegt, het een vergissing moet betreffen, maar dat Dhr. en Mevr. Kopers in afwachting tot aansluiting staan en de man zegt verder dat ze zich dat niet moeten aantrekken.
 
En mske is er nog minder gerust, want wie betaalt de energie in afwachting … Ze belt dus Electrabel op. De man aan de lijn begrijpt er niets van maar legt wel uit dat het een nieuwe firma betreft die de tellers van alle elektrische leidingen gaat opnemen aangezien er teveel energieleveranciers zijn, maar dat mske niet de eerste is die er problemen mee krijgt. Hij bevestigt dat Dhr. en Mevr. Kopers in afwachting van aansluiting staan maar dat dat voor mske geen gevolgen heeft aangezien haar aansluiting is stopgezet, afgesloten, afgerekend.
 
Stel je voor, een firma omdat er teveel energieleveranciers zijn? Wat een nonsens … Straks worden de rekeningen bij de bakkers nog geïnd door een nieuwe firma omdat er teveel bakkers zijn. En mske denkt: nog ene die betaald moet worden op ons kap … Hopelijk geldt dit enkel voor het Leuvense …

Eén keer een gewone situatie! Gewoon één keer geen trammelant voor dingen die bij de anderen blijkbaar zo normaal zijn dat ze er niet bij stil staan dat dat moeilijk ook kan.

Deze namiddag zijn de meubels geleverd. En de grote slaapkamer bleek ineens zo groot niet meer met dat reuzenbed … mske keek haar ogen uit want dat bed staat alsof het er al jaren en jaren staat, zo op zijn plaats. Maar de hoeslakens passen natuurlijk niet en dus wou mske efkes rap in St. Truiden twee hoeslakens halen, dan kon ze rustig, als ze meer tijd had een nieuw dekbed halen en dekbedovertrekken naar haar zin.

Ze zoekt in de gouden gids bedlinnen – kleinhandel op en belt de eerste op om te zien of die dat heeft. Ja, natuurlijk heeft hij dat en je moet zo en zo rijden om er te komen.

mske was hoogstverwonderd, zo van de eerste keer prijs.

In de winkel echter zegt de man dat hij er geen meer heeft, dat ze al weken besteld zijn en moeten toekomen, maar ja … je weet wel hé, die leveranciers. Maar hij had er wel nog één in jersey. En mske zei dat ze dat niet moest hebben en vertrok. Afzetter! De mensen lokken om dan met jersey af te komen.

En vagelijk herinnerde mske zich dat de andere winkel zich in de Abdijstraat bevond. Het had nogal wat voeten in de aarde om die Abdijstraat te vinden. Vroeg je dat aan de mensen kreeg je gegarandeerd als antwoord: “dat is de abdij” maar dat was nu niet bepaald de vraag. Toen ze de Abdijstraat vonden, zegden er drie dames gelijk: “Ach ja dat is die straat”. De winkel zelf hebben ze niet gevonden. Slow die nogmaals de weg vroeg, dit maal naar een winkel waar ze beddengoed verkochten kreeg als antwoord dat er op de Grote Markt een was. Op naar de Grote Markt … St. Truiden bij nacht en avondduister.

De vriendelijke winkeldame wist te vertellen dat dat een abnormale maat was en dat die moesten besteld worden en keek hoopvol … Maar mske zei “bedankt” en liep weer naar buiten met visioenen van nog maar een nacht op de oude matras op de plank.

En plots liep daar een vrouw met een plastic zak met een dekbed. mske sprak die aan en die verwees hen naar een winkel die eigenlijk naast die andere lag maar waarvan de vitrine geen blijk gaf van de aanwezigheid van beddengoed. Met een bang voorgevoel van abnormale vraag liep ze de winkel binnen en daar waren er in alle kleuren, alle maten …

Vroeger leerde je iemand kennen en ging ervan houden. Nu is dat niet meer in en zit iedereen met een relatie. Het woord op zich doet al denken aan een gevaarlijke ziekte. mske heeft een relatie met Slow, ze houdt van hem; ze heeft een relatie met Zus en Zoneke, het zijn haar kinderen en ze houdt van hen, anders dan van Slow, maar toch; ze heeft een relatie met al haar vrienden, nóg anders, maar toch …
 
Ze heeft zelfs een relatie met ons.
 
En dan steigert ze bij de uitlating: “aan een relatie moet je werken” en denkt ze: “Nonsens”! Als je er moet aan werken, dus jezelf in een keurslijf wringen en je anders voordoen dan je bent, omdat het ding zou blijven bestaan, dan is het ding het bestaan niet waard.
 
Houden van daarentegen houdt in dat je dingen doet voor die persoon, die je voor een ander niet zou doen. Het houdt in dat je al je drukke bezigheden op zij schuift als die iemand je nodig heeft of belt of mailt of sms’t. En dat je dat met plezier doet.
 
In een relatie moet je je goed voelen … het zou er nog aan mankeren. Maar mske voelt zich goed bij Slow, bij Zoneke, bij Zus, bij al diegenen die zij haar vrienden noemt enne … ook bij ons.

Ooit zei Ex dat mske voor haar vrienden door een vuur zou gaan. Dat is ook zo. Dat gold ook voor hem.
 
mske is niet sociaal en maakt niet zo snel vrienden die ze als dusdanig bestempelt. Meestal menen mensen veel te snel en onterecht dat ze tot die vrienden behoren.

mske vindt het leven een caleidoscoop waarin je een bepaald patroon ziet. Wordt, door een bepaalde handeling de kijker een fractie gedraaid, zie je dezelfde dingen, maar dan anders.

Ooit, toen Ex onder de middag iets ging drinken met twee vrouwelijke collega’s, vroeg één van de dames wat mske daarvan wel zou vinden. Ex antwoordde: “Wij hebben een huwelijk dat gebaseerd is op vertrouwen.”
 
Eind januari, begin februari 2002, namen mske en Ex de laatste keer deel aan de wedstrijd in Spanje, maar dat wisten ze toen nog niet.
 
Die wedstrijd hield minstens 1 à 2 nachtetappes in, wat inhield dat Ex, samen met de honden, ergens in het midden van nergens, in de sneeuw, moest gaan kamperen. Daarom moest hij een tent meenemen. Die tent weegt natuurlijk ook wat en de meeste deelnemers lieten het ding dan maar waar het was en speculeerden er op dat ze wel bij één van de anderen, niet zo op winnen beluste deelnemers, zouden kunnen slapen.
 
Zo ook, de Duitse deelneemster, die overdag luid verkondigde wélke mannen haar reeds in de tent hadden uitgenodigd. En mske dacht: “opschepster”.
 
Groot was dan ook haar ontsteltenis toen die ‘s anderendaags over de eindstreep kwam, naar mske kwam gelopen en zei: “ik heb bij je man geslapen”. En mske antwoordde: “Goed voor jou”, draaide zich om en dacht: “de idioot”. Later, toen Ex aangekomen was, begreep hij niet goed waarom die vrouw dat zo onmiddellijk moest zeggen, aangezien ze ongevraagd in die tent gekropen was en toen hij ging slapen, kon hij haar nu toch niet buitenzetten hé … En mske dacht nogmaals: “idioot”.
 
Maar ze begon wél anders te denken, toen een Spanjaard, die evenals zij niet meegeweest was, haar vroeg of ze horens droeg. Ze pakte Ex aan en zei dat hij kon doen wàt hij wou, maar dat ze niet ging toelaten dat hij haar belachelijk ging maken. En Ex begreep niet goed waarom die vrouw dat tegen iedereen ging zeggen. Bovendien werd hij korzelig omdat mske daar een punt van maakte, ze kende hem toch.
 
Op 23 maart 2003, wou mske met enkele vrienden iets gaan drinken in Leuven… want zij en Ex gingen nooit ergens naartoe. Ex vond, dat hij het recht had om thuis te zijn en zich voor TV te laten vallen. Maar mske, die thuis werkte, wou er eens tussen uit en sprak af om met enkele vrienden iets te gaan drinken en dacht dat Ex zich zou verheugen dat het probleem zich op deze manier zelf oploste.
 
Ze kreeg de schok van haar leven. De man in de zetel veerde als door een ganse nest wespen gestoken recht en brulde dat dat wél het slechtste idee was dat hij ooit had gehoord! Dat er nog een vrouw bij het gezelschap was, daar had Ex geen oren naar. Die vent (de vierde van het gezelschap) was gescheiden en stond met zijn armen open en zij liep daar als een stomme kiek in! En daarbij, het was het eind van de maand en patati en patata … Allemaal uitvluchten om haar thuis te houden, want de dag dat je geen colaatje meer kan kopen, kan je beter de boeken toe doen. En mske riep uit dat ze er al geen zin meer in had, maar dat ze het vertikte om nog op de zetel naar stomme idiote films te kijken à la Jean-Claude Van Damme, Chuck Norris en Steven Seagall. Ze draaide zich om en ging in haar buro zitten. En even later kwam hij haar achterna en gaf een lezing over seriemoordenaars en de gevaren van contacten via internet.
 
Het was het begin van het einde. Achteraf heeft hij beweerd dat naar Leuven gaan met vrienden véél meer gevaar inhoudt dan een nacht in de bergen in één en dezelfde tent liggen met een vrouw, want in Leuven zijn hotels.

De man voor wie ze 300km reed om zijn vriendin te sparen, vroeg of er iets scheelde want mske had haar adres nog niet doorgegeven.

De vrouw zelf zond deze nacht om 01.00 een smske om te vragen of mske haar soms had opgebeld, aangezien ze was opgebeld door iemand van uit het Limburgse en ze het nieuwe telefoonnummer van mske nog niet had.

En wat met de vrienden die je enkel hoort als er iets spectaculairs zoals echtscheidingen te bepraten zijn of die zichzelf uitnodigen voor een house-warmingparty die je niet kan geven omdat er geen deftige sanitaire voorziening noch verwarming is, die je wél een kerstwens zenden, per sms op een onmogelijk vroeg uur na een uitermate geslaagde kerstnacht.