wizzewasjes

Net met een vaart de keuken uitgespurt. Slow heeft namelijk de geïmproviseerde badkamer omgestoten.
 

Redden wie zich redden kan!
Vrouwen en katten eerst!

Hij grommelde nogal wat af, maar heeft van de nood een deugd gemaakt en de keuken gedweild maar mske denkt dat het maar Franse slag was.

Er was een tijd waarin zo goed als niemand een badkamer of centrale verwarming had. Enkele enkelingen die hadden het wel maar in de rijkswachthuizen bestond die luxe niet.

Dus de mensen waren gewend om in de winter in een koud huis te wonen met dikwijls maar één stoof, maar de groentenboer, de visboer, de melkboer, de bakker, de brouwer en nog enkele andere “boeren” kwamen aan huis. Het voordeel was dat je niet met de auto weg moest. Bovendien had ook niet iedereen een auto.

En toen kwam de luxe en de mensen wenden er aan. En geen mens kan begrijpen hoe ingrijpend alles veranderd is, als ze geen winter doorbrengen op de oude manier.

Toen Slow deze week de bakker stopte die hier langskomt omdat er in het dorp geen bakker is, antwoordde die: “Alles is besteld”. En dan denkt mske dat sommige dingen er wel beter op worden maar andere dan weer niet.

mske vond dat het heel erg dom is om naar de stad te rijden voor een brood en overweegt of ze zich toch een broodoventje gaat aanschaffen. En dat is dan weer richting “nog oudere tijd”.

Het stormt! Er steekt een harde wind. En alhoewel ze hadden gezegd dat het ging zachter worden merk ik daar niet veel van. Ik vind het nog steeds koud.

mske zegt dat het weer is om in bed te blijven liggen, wel dan …

Weet je wat we doen
We doen geen klap vandaag
Ik blijf in m’n bed
Verzet geen stap vandaag
Jij mag er even uit
Voor thee met een beschuit
Maar dan weer gauw bij mij en onderuit

Weet je wat we doen
We blijven lui vandaag
Samen loom languit
Ik heb zo’n bui vandaag
De dekens zijn zo fijn
De lakens net satijn
‘t Licht wordt zacht gezeefd door het gordijn

‘t Is al kwart over elf
Ik wordt langzaam mezelf
Ik ga zorgenloos om met de tijd
Heel royaal
Ik kom weer op verhaal
En al ben ik niet moe
Ik wil nergens naartoe
Je maakte voor mij een ontbijt
Ideaal
Je snapt ‘t helemaal
Mag ‘t nog zo blijven

Weet je wat we doen
We gaan een dagje schuil
Buurman wast z’n wagen
Die van ons mag vuil
‘t Gras blijft ongemaaid
De heg blijft ongesnoeid
Ik pak een boek dat boeit maar niet vermoeit

Weet je wat we doen
Met onze telefoon
Leg ‘m van de haak
Dat is toch heel gewoon
Een dagje geen gedoe
En liever geen geluid
De deurbel af, de radio op uit

Weet je wat we doen
Wij doen niet mee vandaag
Als ik maar niets hoef
Ben ik okee vandaag
De dekens warm en zacht
En als ik rustig wacht
Dan gaat de dag weer over in de nacht

[Conny Vandenbos]

Vannacht om half twaalf een smske: “Ben je nog wakker?” Natuurlijk was mske nog wakker en vijf minuutjes later had ze Zus aan de lijn. Vermits Zus een nieuwe job heeft met nogal moeilijke uren kon er niemand donderdag bij Zus gaan voor haar verjaardag. Dus ging Ex vandaag en mske morgen.

Dat gaat niet door en daarom belde Zus. Ze had gisteren een spraakberichtje van haar vader, zeggende: “Ik had je gisteren moeten bellen voor je verjaardag maar ik ben het vergeten en morgen zaterdag kunnen we ook niet komen want de kindjes van Bollie’s broer zijn bij mamaBollie, wij komen zondag”.

En zus vroeg met een klein stemmetje of mske vandaag kon komen. Maar mocht het zijn dat Slow en mske naar het voetbal gingen of zo …

Zoneke is vanavond vertrokken op skiverlof. Hij rijdt het liefste ‘s nachts. Dat is net als mske zelf. Zij verkiest ook ‘s nachts te rijden. Maar ze zal toch blij zijn als hij morgen teken van leven geeft.

Zoneke is altijd begeesterd geweest van skiën. Toen hij op zijn zestiende voor de eerste keer meeging met de mutualiteiten, kwam hij terug met een skibrevet waar opstond: “Berre Banzaï” omwille van zijn kordate manier van skiën.

Eens thuis begon hij zichzelf te vervolmaken en kreeg een echt skibrevet dat hem toeliet om skilessen te geven.

Toen mske en Ex naar de caravan in Le Village gingen, ging Zoneke mee en dan vertrok hij ‘s morgens en zagen ze hem niet meer terug tot een uur of 5 en dat was dan nog omdat het donker werd. Soms kwam hij hen wel eens dag zeggen, als ze onder de middag op de piste waren, maar dat was niet dikwijls.

Hij vertrok met de kinderlift die achter de caravaneige lag en liet zich tot in het dorp trekken om daar de skilift naar boven te nemen en dan skiede hij naar het volgende dorp waar de échte pistes lagen.

Enkele jaren terug wilde hij mske leren skiën, maar die heeft hem dat mooi uit zijn hoofd gepraat.

mske is jaren niet aan zee geweest. Dat kwam omdat ze op een zonnige zondag met Zus in het buggytje een gocart hadden gehuurd voor een driejarig Zoneke. En plots was de dijk volledig afgespannen zodat je tussen de nadars door moest gaan en Ex wrong die nadars wat uit mekaar zodat Zoneke met die gocart er door kon.

En plots was er een geroep en getier van jewelste want met gocarts mag je niet op de dijk. En mske zei dat thuis de kindjes van die leeftijd ook niet op de straat moesten rijden en de man tierde dat het hem geen barst kon schelen wat zij in hun boeregat uitstaken maar aan zee moeten gocarts op de straat.

mske keek naar de straat met zijn geparkeerde wagens en het vele verkeer, draaide zich om, deed de gocart terug binnen en ze zijn vertrokken.

Toen Slow vorig jaar blijk gaf van er een plezier in te vinden om af en toe eens naar zee te gaan, zette mske haar afkeer opzij en ze gingen. Ze huurden een studiootje voor een nacht en lagen nog maar pas in bed toen ze een verdacht gekraak hoorden. Slow controleerde het bed en zag dat er drie planken ontbraken. Ze hebben dan maar het bed terzijde geschoven en zijn op de matras op de grond gaan liggen. Bij het wandelen op de dijk moesten ze oppassen om niet omver gereden te worden door gocartjes en gocarts en skeelers en skaters en allerlei bollend tuig waarvan de bestuurders klaar en duidelijk ouder waren dan drie.

Maar er was ook de SS-weg en toen Slow er naar staarde, zei mske dat ze daar een tweede verblijf wou hebben.

Toen ze later nog eens teruggingen naar zee, dat was vorig jaar rond kerst, was het zo ijzig koud dat mske haar dikke skibroek en skivest had aangetrokken. Toen ze in Oostende in de verlaten winkelgalerij liepen, vertelde mske aan Slow dat die vest best was voor in de sneeuw maar eigenlijk te kort voor in dit ijzige weer. Slow vroeg of ze koud had en mske zei “alleen maar hier” en duwde haar achterkant tegen zijn schoot. Slow greep haar bij haar lenden en draaide haar een kwartslag. De dame in de vitrine van de winkel stond als van de hand Gods geslagen. mske werd rood en Slow stopte zijn gezicht weg als wilde hij niet herkend worden.

De laatste keer was met de Ronde van België.

Er zijn effectief leuke dingen te beleven aan de kust.

Slow ging naar de winkel en bracht mee:

Twee witte broden en een pot spaghettisaus enne … allé zeg, twee witte broden, een pot spaghettisaus en vis en … (hier begon hij op zijn vingers te tellen) … twee witte broden en een pot spaghettisaus en vis en van die smeerkaas van Ça-va-seul light.

mske slikte en vroeg zich af welke variëteit.

Het is beslist! Ze komt naar de zee. Alhoewel mske nooit gedroomd had van iets zoals een caravan aan de zee, moet er met het ding toch iets gebeuren. Slow heeft net als vorig jaar de telefoon roodgloeiend gebeld en heeft, in tegenstelling tot vorig jaar, iemand gevonden die het wil doen. Wat prijske dat daar zal aan verbonden zijn weet nog niemand want de persoon in kwestie was nog niet thuis. Maar het zal niet goedkoop zijn.

De evolutie in gewoontes en andere politici. Wat begonnen was als een olympisch dorp waar achteraf niet gebouwd mocht worden en dus de eerste caravaneige van Frankrijk werd, is uiteindelijk uitgegroeid tot een gigantisch vakantieoord waar in de zomer geen snars te beleven valt. Ideaal vakantieoord vond mske, zowel in de winter als in de zomer. Je kon ongestoord door de bergen dwalen. Maar nu werd het dorpke de laatste tijd volgebouwd met appartementsblokken en ze noemden het het buitenverblijf van de rijke Grenoble bewoners en die caravaneige, die eigenlijk aan de oorsprong lag van het succes werd een doorn in het oog.

En net toen mske volop in de problemen zat met verkoop van huis, aankoop van huis en nog enkele dingen besliste de burgemeester dat die caravans weg moesten. Ze mochten wel samen getroept, onbewaakt, ergens blijven staan, waar dan maar de helft voor moest betaald worden, maar de kinderen uit het schooltje stormden na de les recht op de caravans af en braken in. Eigenaardig genoeg namen ze genoegen met zes messen en lieten een bokaal plastic kogels achter.

Vorig jaar hebben Slow en mske op een zeer onmogelijke manier die caravan laten verplaatsen. De mensen van de nieuwe camping waren uitzonderlijk bizar en eigenlijk onvriendelijk, maar het was afgesproken en als je daar midden in de bergen staat met die gigant waar je nergens mee naartoe kan …

Nu willen ze die caravan daar weg en mske zal die met plezier weg halen. Voelt ze zich enerzijds niet meer verplicht om daar in de zomer naar toe te gaan. En dan kunnen ze gans het jaar eens een weekendje aan zee doorbrengen, liefst niet in het hoogseizoen.

De dag was nochtans mooi begonnen. Alles rustig, alles onder controle. Slow die in de asse stond te roeren en zong: “Als ik kon toveren …” en later nog een ander liedje.

Komt er net een aangetekende zending dat die caravan in Frankrijk weeral weg moet. En mske is het beu, beu, beu. Ze denkt het ding naar hier te halen maar dan moeten er nieuwe banden op en ze weet die maat niet en Grenoble ligt nu ook niet zo kort bij de deur om eens snel te gaan kijken.

Die caravan stond boven op een berg en was het enige dat mske uit haar scheiding wou hebben. Sedertdien heeft het ding nog niets anders dan ellende opgebracht.

Slow kijkt zielig! En hij kijkt wel zielig omdat mske al twee maal gedreigd heeft met iets. mske dreigt er namelijk mee Slow’s Adidas zomervestje weg te stoppen. Toen Slow bij mske kwam, had hij geen enkele winterjas. Dus werd er voor een geklede en een sportieve wintervest gezorgd.

Maar nu loopt hij nog met dat zomervestje, wel over een trainingsvest, maar toch. En toen ze naar de Frivole Framboos gingen zei mske dat, als hij nog één keer met dat zomervestje met haar meeging, ze dat ging verstoppen tot de zomer.

Nu wil hij snel naar de nachtwinkel en -lap- zomervestje en mske zei het weer! En Slow keek bedremmeld en zielig. Maar het is geen weer voor zulk een vestje.