wizzewasjes

Eenzaam is degene die voor niemand nummer één is.

Eigenlijk is mske nooit écht gek geweest op strips. Ze heeft wel telkens braaf de strips gelezen die ze kreeg en ze heeft ook wel enkele Jommeke’s gekocht met haar 5fr. zondag zodat ze drie weken moest sparen voor ze er een had.
 
Maar bij mske is een boek een gewaardeerd voorwerp en daar mogen geen kreuken in, geen ruggen omgeplooid of andere schandelijke handelingen.
 
Toen Zus en Zoneke 18à20 waren verdeelde mske haar strips. De Kuifjes naar Zoneke, de suske en wiske’s naar Zus, behalve één! Eén album van Suske en Wiske heeft ze nog.
 
Een eerste exemplaar van “De Ijzeren Schelvis” en dat zit hier ergens boven ingepakt. Bruin en blauw gedrukt en door en door gelezen. mske heeft hem net opgezocht op Internet en nu blijkt dat er verschillende mogelijkheden zijn, maar het is in ieder geval één van de drie eerste.
 
Ze zal toch eens moeten zorgen dat die boeken uitgepakt geraken. Maar ze is er nog niet uit waar ze haar bibliotheek wil onderbrengen.

Daarnet gooide Slow de deur van de keuken open en zei, nogal opgewonden: “‘t Scheld staat op de kaaien”.

En net op dezelfde manier had mske’s grootvader in augustus 1968 de deur opengegooid en gezegd: “De Rus staat in Praag” en verdween na deze aankondiging weer naar zijn bezigheden. En de aanwezige volwassenen keken even op maar vervolgden hun gesprek alsof er geen onderbreking geweest was. En mske was benieuwd, wat haar grootvader had willen zeggen, maar ze dacht aan Eichman en aan Kennedy en vroeg niets.

Maar thuis nam ze de krant en tussen Suske en Wiske en de Rode Ridder las ze over Praag.

Als je sommige mensen hoort spreken over mijn man, mijn vrouw, mijn lief, mijn vriend/in dan klinkt dat niet teder maar bezitterig.

Als mske nu naar Slow kijkt en ze denkt: “mijn man” dan begint daar vanbinnen zo een klein vuurke te dansen in haar maag.

Toen iemand haar de opmerking maakte dat Slow haar man niet is omdat ze niet getrouwd zijn, keek mske verrast op. Neen, Slow is niet haar echtgenoot maar voor haar is hij wél haar man.

Enkele maanden nadat “hét” was voorgevallen en mske op een morgen nogal weemoedig was opgestaan, vroeg Slow of ze zin had om ergens naartoe te gaan. Hij moest haar iets tonen.
 
Maar aangezien SS zijn wagen had weggehaald moest mske rijden met het fiëstake en Slow vertelde haar dat ze naar de ring rond Brussel moest. Op de ring gaf hij de autostrade aan die ze moest nemen en na meer dan een uur rijden en enkele wisselaars zei hij: “nu is het de volgende afrit”. En hij haalde een verfrommeld papiertje uit zijn zak dat hij zorgvuldig op zijn knie begon open te strijken. En hij gaf rij-instructies. En ineens zei hij “hier links en parkeren”.
 
En mske stond op een plaats op de wereld die ze zich niet had kunnen voorstellen. Het was er zo buitengewoon en eigenlijk was het enkel een pittoresk dorpje. En ze wandelden door het dorpje en stonden wat aan het water te kijken en Slow moest natuurlijk enkele plakkaten lezen. En toen ze voor de derde keer aan het kerkske uitkwamen, nam hij haar mee tot aan de deur en zei: “ik moet je iets vragen? Als dit alles achter de rug is, gaan wij dan samenwonen?” En mske zei “ja”, omdat het zo goed aanvoelde en ze wist ook wel dat het snel was maar wat heeft het voor nut te weten als je heel goed aanvoelt dat het goed is.
 
En toen gingen ze de emotie wat doorspoelen en mske dronk een Grimbergen en Slow wou dat toch even proeven omdat hij normaal niet van donkere bieren houdt.
 
En ineens keek hij op zijn uurwerk, sprong recht, greep mske bij haar mouw en zei: “je houdt van varen, we gaan varen!” En mske snapte er niets van. En hij stapte met haar naar zijn plakkaat waar nu een overzet aangemeerd lag. En ineens begreep ze de bedoeling: aan de overzijde, enkele kilometers verder lag ook een dorpje. En ze stond op de voorplecht en de mensen achter haar lachten allemaal over het opspattende water maar mske trok haar regenjas achterstevoren aan en bleef staan.
 
Het hoeft niet altijd een cruise met de Titanic te zijn.

Al twee dagen gaan Slow en mske pas om 3 uur naar bed. En vannacht zal het niet vroeger worden. Het gezaag van Mr. Sloddermans komt mske zo de keel uit dat ze wil dat alles bij hem is en nog liefst zo snel mogelijk. Is die man nu eens een pak ellende ja! In plaats van er even van te profiteren dat het rustiger is, jaagt hij iedereen tegen het plafond en mske is vrijdagmorgen al uitgevallen tegen hem en hij doet gewoon voort.

Dus vorige nacht weer drie uur en mske weet niets meer vanaf het ogenblik dat ze in dat bed belandde. Plots realiseert ze dat het licht nog brandt maar ze is niet wakker. Later realiseert ze zich dat Slow het licht uitdoet maar ze is niet wakker. Nog later komt er een bliksemschicht, ze realiseert zich dat maar al te best want ze heeft gedacht: “leuk, mijn eerste onweer hier!” En dan hoorde ze de slag. Maar ze is niet wakker want er zijn meerdere slagen geweest.

Later bleek dat Slow pas om 7u het licht heeft uitgedaan. Die was dus vannacht ook compleet groggy.

Zeer geslaagde avond! Voetbalavond! Aangezien het stadion toch op een uur rijden van hier ligt zijn ze op tijd vertrokken. Terwijl ze zich parkeerden aan de kerk begon het te gieten, zodat mske genoodzaakt was haar goretex mutske op te zetten. mske haat mutskes en potskes en sjaaltjes en wat weet ik nog, ze wil de wind in haar haren voelen. Toen ze aan het stadion waren, stopte de regen.

Ze hadden afgesproken met Slow’s broer en mske had zich al mentaal gewapend tegen de volgende confrontatie met de Rebel, maar die was plots veel ouder, veel groter en heette zelfs anders. mske had van het bestaan van deze jongen al gehoord maar ze had hem nog niet ontmoet, hij is net zo oud als Zus en een zoon uit het eerste huwelijk van Slow’s broer. En krak zo gaat de Rebel er uit zien als hij zo oud zal zijn. Dezelfde schelmsheid zit nog steeds in die ogen, dezelfde vriendelijkheid en dezelfde grijns die zo aandoenlijk is. Alleen trapt hij niet op zijn vaders hielen.

mske keek naar het voetbal en hield haar gsm in haar mouw opgeborgen. En er was haast niets te zien. Net op het moment dat de rust gedaan was, ging de gsm met de voorspelde boodschap: “wij zijn thuis”. Blijkbaar hadden ze toch wat in de file gestaan maar alles was verder vlot verlopen en ze gingen zich nu een pak friet halen en dan uitrusten van de reis.

De tweede helft werd spannender. Slow maakte zelfs een uitschuiver toen hij rechtsprong voor een doelpunt, zodat hij achterover op de stoeltjes kwam te liggen.

Bijna thuis wilden ze dan ook nog snel even een pakske frieten hebben maar de meeste frietkoten waren al dicht. Dus stopten ze maar bij een frietkot dat ze nog niet kenden. Amaai! Vriendelijkheid troef! mske kreeg zelfs geen antwoord op haar goeienavond en de dame begon de ruiten te poetsen waarop nog maar eens een hevige regenbui losbrak. En mske was blij toen ze daar buiten was.