wizzewasjes

Zomer 1974! mske werkte al een jaar en wou nu eindelijk eens vakantie hebben. Wonder boven wonder verzette moe zich niet. Waarschijnlijk dacht ze dat mske dat niet klaar ging krijgen. Maar mske kreeg het wel klaar. Ze zocht een vrije kamer aan de kust. Die was gelegen op de bovenste verdieping van een café/eethuis. Er was een zij-ingang zodat ze niet door het café moest. Het avondmaal was in een achteruitbouw van het café, zodat het er in zat maar toch niet echt.
 
Ex had haar naar zee gebracht en was van daar naar zijn kazerne vertrokken waar hij ‘s avonds werd opgebeld door moe om te zien of mske goed was toegekomen. En wie dat geloofde was goed gek! Dat was om te zien of Ex niet aan zee gebleven was! Dat was de reden. Moe met haar gekronkelde hersens!
 
Het was fris aan zee die week, maar mske heeft geen nood aan liggen bakken zodat ze toen veel gewandeld heeft, veel met de jokari gespeeld en ook nog andere dingen die geen zon behoefden.
 
Na een week ging moe haar en haar vakantiegenootje komen halen en ze was twee volle uren te vroeg.
 
Bovendien vroeg ze aan de uitbater of ze hen wel gevoegd hadden.
 
Zo ging dat altijd met moe. Ze kwam nog maar in de buurt en mooie dingen waren besmeurd. En in plaats van een jonge vrouw te zijn die op vakantie gegaan was, was mske ineens weer de achterlijke idioot waar iedereen commentaar mocht op geven.
 
Deze morgen heeft mske de kusttram genomen naar die plaats. Er is veel veranderd, heel veel maar het essentiële was er nog, zodat ze ook die herberg terugvond. Dat is nu een taverne zonder kamerverhuur. De joviale jonge uitbater van toen zou nu een man van rond de 60 jaar geweest zijn maar was niet te zien. Ook de naam van de huidige uitbater klonk te jong. Indertijd noemden ouders hun kinderen zo nog niet. Er was een mooie nieuwe veranda rond gebouwd zodat de zij-ingang teniet was gedaan. En de vernieuwde sanitaire installatie stond nog steeds op dezelfde plaats, alleen was de doorgang naar de gang verhinderd.
 
Slow en mske zijn daarna op hun gemakske over de dijk terug gewandeld. De fysiek gaat met reuzeschreden vooruit want ze hebben acht tramhaltes te voet af gelegd vooraleer ze de tram namen en dat was dan nog te wijten aan het feit dat mske geen stap- noch sportschoenen aan had.

Ex wou hier komen wonen want mske had ergens kleine lettertjes niet gelezen in de scheidingsovereenkomst, waar in stond dat hij dat recht had. Bovendien had hij daar eigenhandig op geschreven dat zij door van hem te scheiden in totaal 15 miljoen frank verlies ging hebben.

Om Slow te zien moest mske dus iets gaan drinken en ze gingen in dat cafeeke hier achter de berg maar die uitbater zat op de bierleverancier te wachten. Toen die kwam had hij maar één bak mee. En toen de cafébaas daarover opspeelde zei de leverancier: “Als het zo zit krijgde dienen bak al niet meer”.

Dus zei de cafébaas: “Ik doe ‘t spel hier dicht en we gaan allemaal in ‘t frietkot zitten”!

Waarom heb ik, vorig jaar toen het huis verkocht werd, dat geld niet onder mijne linker arm en Slow onder mijne rechter arm gepakt en tegen de katten gezegd: “Kom en volg mij” en ben ik niet naar Hawaii geëmigreerd?

Daarnet toen mske de rits van haar broek repareerde, wou ze dat weer eens zo perfect doen, maar zo perfect juist, dat ze alles mooi op elkaar legde en daarna begon te stikken. Ze heeft vergeten van die rits terug open te zetten en heeft uiteindelijk haar broek dichtgestikt!

Toen Slow en mske zondag naar de Blankenbergse feesten gingen, moest Slow natuurlijk efkes “achter het hoekske” en dus stapten ze een taverne binnen. Toen ze daar terug buiten kwamen, zaten op het bankje … Boeke en Broske! Moest je het afspreken zou het niet lukken.

Boeke en Broske wilden net gaan minigolfen en vroegen dus of Slow en mske meegingen. mske’s hart viel stil. Ze had dat hoop en al één keer gedaan, jaren geleden nog, met Zus en Zoneke in Boudewijnpark. Maar het viel best mee en was zelfs plezant.

Dus nu gaat mske goed trainen zodat ze volgende keer Slow kan verslaan!

Neefke, de broer van Kozzeke, stelde zijn vriendin voor. Het meisje heeft dezelfde voornaam als Mooikind, niet 100%, er zijn twee letters meer maar de uitspraak is dezelfde. Wat Broer deed verzuchten: “dat is om het moeilijk te maken”.

En toen stelde mske Boeke en Broske voor en zei: “dat is ook om het moeilijk te maken”, want Zoneke en Broske hebben ook dezelfde voornaam.

Ondertussen is mske tot het eigenaardige besef gekomen dat de voornamen van Zoneke en Broske blijkbaar enkel problemen gaan geven als beiden samen aanwezig zijn. Want mske heeft reeds jaar en dag over Zoneke gesproken als over “onze …” terwijl Slow, zijn roots eigen, het steeds heeft over “den …”

Bizar dialect dat maakt dat hij, Slow, zichzelf tegen personen die hij opbelt kenbaar maakt door te zeggen: “Het is de …”

En nu mske dat overdenkt, merkt ze ook dat dat enkel met mannennamen gebeurt.

Het eerste zee weekend had de weerkundige dienst droog doch fris weer voorspeld met maxima van 14°. Slow en mske gaan naar zee en nemen geen shorts mee want dat is “te” optimistisch. Ze zweten zich kapot.

Terug thuis laden ze de auto uit, ook de dikke coachjassen die normaal in de auto blijven liggen. Slow vindt dat die beter “als laatste” geladen worden, wat natuurlijk juist is.

Resultaat, ze vertrekken op het tweede weekend zonder jassen en hebben deze keer geen shorts nodig. Méér nog, op O.H. Hemelvaart, dat de warmste dag van ‘t weekend zou worden -waar halen ze het- stonden Slow en mske in Knokke en het was daar koud en bovendien regende het. Dus heeft mske zich daar een regenjas gaan kopen. Nu ja, ze was niet echt duur, ze is winddicht en houdt regen tegen. Of ze de drasj national zou weerstaan weten we nog niet. Maar het ding is wel assorti met mske’s nagellak. Goed zichtbaar dus. De jas blijft wel definitief in de caravan.

Toen mske de caravan kocht stond daar een gewone tafel in. De vorige eigenaars beweerden dat de oorspronkelijke tafel kapot was. Maar die gewone tafel was te groot waardoor je moest klefferen en kronkelen om er achter te geraken. Bovendien was die tafel was met een fineerlaag afgewerkt. Deze laag kwam los aan de hoeken, wat gevaar opleverde voor je kleren. En haar poten stonden ook loterspiejek (d.i. een uitdrukking van moe die er op neer komt dat haar poten los stonden).

mske had al uitgekeken naar een kleinere, meer gepaste tafel maar die is in de maat 70×80 niet zo eenvoudig te vinden en die in campingcentra zien er zo camping uit.

Toen Slow en mske vorig jaar de caravan van Le Village gingen verhuizen, bedachten ze dat de tafel meer schade kon aanbrengen dan goed doen en gooiden het ding op de stapel brandhout voor de gemeente.

Voor hen beiden was de doorgeefbar van het keukentje groot genoeg. Het eerste weekend aan zee zijn ze dan op tafeljacht geweest. Niets! Noppes! Rien de knots! Tot Slow bedacht dat er in Brugge een reuzegrote winkel was, waar ze alles hadden. En mske stapte in de auto en ze reden langs binnen naar Brugge, dat blijkbaar heel dicht bij de kust lag.

Die winkel dus! Toen mske binnenging gaf ze onmiddellijk Slow een hand, want ze zag zich daar al verloren lopen. Bij de tafels stond de juiste maat -maar dat had ze bij de ingang al vermoed- maar ze was in het wit en niet in houtkleur. De vriendelijke winkelbediende zei dat ze enkel nog in het wit te krijgen was. Maar liever wit dan niets en de jongen ging de tafel aan de kassa laten klaar zetten. Eigenlijk wilden ze daar nog taboeretjes bij maar aangezien ze eerst wilden zien hoe de tafel er uit zag als ze in de caravan stond wilden ze met die taboeretjes nog wat wachten.

Aan de kassa ging het een klein beetje fout maar dat werd rap geregeld. Toen de kassierster even die jongen opriep bleek namelijk dat de tafel toch nog in houtkleur te krijgen was.

Gelukkig hadden ze die taboeretjes nog niet mee! Anders konden ze die ook nog gaan omruilen.

Waar beginnen?

Toen Slow en mske thuis kwamen leek het koerke een brousse, zoveel onkruid tussen de voegen van de kasseien en zo hoog! Maar alle viooltjes hingen met de kopkes naar beneden. mske kon zich wel voor het hoofd slaan! Zoiets zal Zoneke nooit zelf zien en mske had het niet gezegd.

Dus deze morgen alarmfase 5!

Bloemen gieten en de vingers gekruist houden en het onkruid trekken!

Het ziet er terug wat menselijk uit.

“Alles rustig aan” zei mske en stond om 6u op. Slow wou pas vertrekken nàdat ze hier deze middag nog gegeten hadden. Maar blijkbaar is Slow nu ineens gehaast om weg te geraken want hij wou nu al eten en mske heeft dan nog snel naar Zoneke gebeld want de GFT bak zal buitenstaan en Zoneke zal die dan binnenhalen.
 
Volgens mske is dit haar eerste vakantie sedert twee jaar. Toen tien dagen, nu een halve week.