mske kwam binnen en snoof … en ze snoof nog eens. En Slow barstte los: “Ja ja, er heeft er net ene gedownload in de kattenbak, ik kom nu pas terug bij mijn positieven, nu het wegtrekt. Ik was net zo bleek als een lijk en het zag zwart voor mijn ogen!

mske grinnikte bij zijn overdrijving en Slow ging verder: “Het was verdorie al meer een biologische bacteriële aanval!”

En mske knipoogde naar me want Slow had zich deze morgen over me beklaagd omdat ik de korrels weiger die hij meebrengt. mske kocht vroeger steeds Eukanuba en Purina maar hier hebben ze dat niet en Slow brengt dus maar mee wat hij in de winkels vindt.

“Mindere kwaliteit eten, resulteert in mindere kwaliteit restafval” zeg ik maar en dus geen spek voor deze kat zijn bek.

Poeh!

Toen Slow en mske hier vorig jaar kwamen wonen, lieten ze naar gewoonte de buitendeur van de keuken los staan. Toen de najaarsstormen rond het huis begonnen te waaien, kon het gebeuren dat de keukendeur openvloog en sedertdien hebben Slow en mske de gewoonte die deur met de sleutel te sluiten. Dat levert geen problemen, want als er iemand buitengaat, zal de andere de sleutel niet omdraaien.

Moeilijker wordt het als Slow weg is en mske naar het klein buroke gaat. Dan heeft ze al een paar keer terug mogen lopen om na te zien of die deur niet op het slot was.

Vorige week was het zover. Ze hoorde Slow aan de deur morrelen en ze haastte zich om die te openen. Hij stond met zijn armen vol doos, beteuterd naar de deur te kijken.

Vanmorgen werd mske gepest en getreiterd door de enige vlieg die er in huis rond hing, maar toch moest dat beest absoluut op mske’s handen, op het klavier, op de papieren, … gaan zitten. En toen ze uiteindelijk neerstreek op één van de foto’s van Slow die voor mske op het buro staan gaf mske een nijdige tik met de vliegenmepper tegen de foto. Het gaf een domino-effect, de ene foto sleurde de andere mee. Slow, die ook nog zelf aanwezig was, begon aan zijn vingers te frunniken en mompelde: “vorige week sluiten ze me buiten en nu meppen ze met de vliegenmepper op mijn hoofd”!

Wat gebeurde er daarnet? Slow ging langs de gangdeur buiten. Even later hoorde mske hem aan de keukendeur morrelen maar deze keer haastte ze zich niet om die los te doen. Ze moest alleen heel hard lachen toen Slow onopgemerkt langs de andere deur binnen trachtte te sluipen en een gezicht opzette of er geen vuiltje aan de lucht was.

Waarom bloggen?” Het antwoord is vrij simpel.

Als je een moe had als moe waarbij je als klein kind werd geleerd dat je moest zwijgen als de grote mensen spraken, waarbij je als tiener belachelijk werd gemaakt als je iets te zeggen had, dan leer je zwijgen. Je verhuist om de x-aantal jaar zodat je geen vrienden meer hebt, je wordt asociaal en alles zit vanbinnen. Er is één toevlucht! Eén enkele! Je schrijft het op want je hebt een mooie schrijfstijl zeggen ze in de school. Je schrijft het op en herwerkt en krabbelt en werkt bij en schaaft er aan tot het, naar je opinie, goed is en dan verscheur je het en verbrandt het, want moe heeft één keer een van die schrijfsels gevonden en er de ganse familie mee afgedweild om aan te tonen wat een ondankbaar wicht je wel bent. Je gaat nog harder zwijgen, want je houdt van moe, je probeert het haar naar de zin te maken want niemand verdient een mislukkeling als dochter zoals je zelf bent.

Je wordt volwassen en moe steekt je door dat je hooghartig bent want je wíl tegen de mensen niet spreken en ze steekt je door dat je een stoemme ambacht bent want je kàn tegen de mensen niet spreken. En ergens begint iets te dagen. Iets dat zegt dat, als je een ongewenst kind haat, je jezelf moet wijs maken dat het kind schuld heeft, dat het kind de oorzaak van die haat is.

Dat is wat moe deed. Pas toen mske gehuwd en wel, zelf kinderen had, zag ze klaar en duidelijk in dat het aan moe had gelegen en niet aan haar en mske leerde zichzelf spreken. Maar ze zweeg over moe, want het was tenslotte haar moeder. En mske zou dat als een vorm van verraad gevonden hebben mocht ze dat openbaar gemaakt hebben.

mske deed hetzelfde met Ex. Ze verafgoodde hem en zag niet in hoe hij was.

Beiden hebben dezelfde fout gemaakt. Ze zijn alletwee over de schreef gegaan. Moe kidnapte Zus in een ultieme poging mske te kraken en Ex deed “hét”.

En mske? Ze zweeg!

Maar toen kwamen de blogs en de oude remedie van zelfhulp maakte dat mske dat blog wou gebruiken om dat met Ex te verwerken, dat van moe was al een paar jaar achter de rug. mske kon niet zelf, over zichzelf, in die ganse situatie schrijven, dus moest ik het doen. Ze zou het nu zelf kunnen maar wil me mijn bevoorrechte positie niet afnemen.

Dat blog heeft zijn dienst bewezen en heeft zijn nut gehad. Dus waarom verder doen?

Omdat het ding gelezen wordt! Het wordt gelezen door mensen die mske ondertussen beter leerde kennen, het wordt gelezen door grote onbekenden, misschien wel door mensen die het beter niet zouden lezen, maar toch …

En mske bedacht dat ze door het vertellen van kleine verhaaltjes misschien mensen aan het lezen kon brengen die nooit een boek ter hand zouden nemen. Of misschien heeft er iemand wel iets aan. Of misschien heeft mske gewoon te veel gezwegen in haar leven.

Moe en Ex doen niks meer ter zake. Meestal verwerpt mske verhaalkes die gaan over die twee mensen. Of het zou moeten zijn dat het nog eens zijn stekels opsteekt.

En dan vraagt iemand zich af hoe je dag aan dag tegen dat leeg blad aan moet kijken. Wij schrijven enkel als het ineens floep zegt en we denken “dát zetten we op het blog!” Veel van die verhaaltjes die geschreven worden, halen het blog niet, worden vernietigd omdat mske plots van stemming wisselt, of omdat ze denkt dat de mensen er geen zaken mee hebben, want geloof maar niet dat dit blog alles vertelt. Het mske, binnen in het kleine, mollige vrouwke, dat iedereen mske noemt zal nog altijd zichzelf niet blootgeven. Geloof dat maar niet.

Momenteel liggen er twee verhaalkes te vechten om de voorrang. Dat van Schoonzusje’s probleem en dat van Slow, de vliegenmepper en de gesloten deur. En er zijn er nog zovele! Kleine dingen in het leven die uiteindelijk het ganse leven uitmaken. Misschien is mske kind gebleven, misschien ziet ze de kleine dingen van het leven nog steeds door de ogen van een kind maar het zijn precies die dingen die voor haar het meeste belang hebben.

Toen mske zaterdag ontwaakte, uit bed sprong -lichtjes met een korreltje zout te nemen- en aan de ontbijttafel zat vroeg Slow naar de plannen van de dag. Op de manier waarop hij dat vraagt weet mske al of hij het vraagt of dat hij zelf al met één of ander plan rondloopt.

En toen ze niet onmiddellijk antwoordde, zei hij: “we gaan naar Oostende en we gaan een pull voor je kopen”. mske slikte. Ze weigert namelijk al twee jaar wat dan ook voor zichzelf te kopen omdat ze eerst die kilo’s er af wil, die er sedert “hét” bijgekomen waren. Maar de, toen zo goed als nieuwe, fleece vertoont ondertussen sporen van het vele dragen en de sport sweater met kap is nu ook niet de ideale klederdracht thuis.

En mske dacht bij zichzelf:”efkes naar Oostende, goedkoop ander fleeceke kopen en klaar is kees”. Ze gingen dus naar Oostende en mske zocht tot ze een fleece vond die, kwalitatief gezien, niet aan de andere kon tippen maar die wel bij prijs was.

Maar dàt was buiten Slow gerekend, die plots zei: “okee, dat is één en nu nog een mooie pull”.

Uiteindelijk heeft mske een mooie gevonden, een heel mooie die zo goed en mooi zit. En toen ze buiten kwam en zich spiegelde vroeg ze zich af waarom ze toch die lelijke sportpantoffels had aangetrokken onder die geklede broek. En uit puur frustratie kocht ze zich nog een setje nieuwe schmink in herfsttinten.

Terug thuis heeft ze on-mid-del-lijk een paar geklede schoenen in de reiszak gestopt.

Weer een “awakening”?

Het cafeetje zat stampvol. En mske die al een hekel heeft aan overvolle gelegenheden was niet al te zeer geneigd om er binnen te stappen ware het niet dat het een sanitaire noodzaak betrof.
 
Slow bemachtigde twee barkrukjes en verwonderde zich over het groot aantal aanwezigen op dat vroege uur. Hij zei mske dat ze even het krantentiteltje moest lezen dat achter de toonbank hing.
 

Met 50 gaat alles trager
Enkel seks wordt beter.

De baas zag dit aan en kwam even en Slow legde uit dat mske dat moest lezen en toen de baas daarover grote ogen trok zei mske: “ik word vandaag 50″ De man lachte. Even later dook hij de deur binnen waar “privaat” op stond en toen hij terug kwam gaf hij mske een doosje met twee pralines.
 
Slow en mske dronken er nog iets en ze snapten waarom er zo veel mensen waren. Het geheim zat hem gewoon in de gemoedelijkheid van die man.

mske heeft zin in zwemmen. Vroeger, toen Zoneke nog thuis woonde, ging ze 2à3 keer per week samen met hem. Sedertdien, is dat verwaterd.
 
Nu heeft mske zin in zwemmen. Probleem, kan ze nog wel in haar badpak? En Slow heeft er geen.
 
Maar toen ze daarnet binnenkwam en aankondigde: “Wij gaan zwemmen” heeft Slow niks gezegd. Zwijgen is instemmen!

“Godservaringen” noemde Reginald Moreels het twee weken terug op de radio. En als Reginald Moreels dat mag zeggen zonder uitgelachen te worden, dan mag mske dat ook.

Toen iemand, na een bepaalde uitval op dit blog, aan mske liet weten dat er nog goeie mensen waren ook, zei mske dat ze dat wel wist, maar dat ze ruzie had met God.

Haar ganse leven had ze nog niets anders geweten had dan dat ze eerst voor anderen moest zorgen en ze had zich al afgevraagd wanneer het ooit eens aan haar zou zijn.

De verwittiging kwam hard aan en versteende tot in mske’s hart. En ze werd giftig en vroeg: “Hoe kan je dit nu doen na alles?” En toen begon mske zich beter te voelen en gisteren kwam plots het besef … “Als ik er zelf niet voor zorg, dan is het nooit aan mij!”

Toen ze daarnet de uitslag hoorde, glimlachte ze van binnen toen de dokter het lelijke woord uitsloot maar toch zei: “het is niet normaal maar het komt nog voor”. En toen ze buitenging zei ze tegen God: “Rijd je een stukje mee?”

Daar zijn Slow en mske gisteren boven op geweest!
 
Veel trappen, altijd maar ronddraaien.
 
Het was daar goed voor de bloempotten want er lag veel duivenmest.
 
Zus zei: “zet Amke haar kap op, straks kakt er een duif op hare kop”.