wizzewasjes

Wij hebben een probleem. Mouche! Zoals reeds gezegd heeft mske Mouche binnen genomen omdat ze zo een mooi katje was en eigenlijk veel te jong met kittens zat. Toen uitkwam dat Mouche met haar kopke en haar pootje in een val had gezeten bleek al snel dat er iets mis was in Mouche’s hoofd. Mouche kwam wel op mske’s benen liggen om naar de koers te kijken, maar niemand mocht een beweging maken of ze schoot als een dief in de nacht weg.

En toen kwam Karboenkel en eiste het plaatske op mske’s benen op. Eigenlijk eiste hij heel mske op maar dat liet ze natuurlijk niet gebeuren. En Karboenkel sliep in haar armen en Mouche op haar benen.

En toen kwam Slow en Mouche liep nog iets verder verloren.

Pas toen we hier woonden begon het echt. Mouche eet niet! Ze eet wel maar in die mate dat ze zeker geen indringers in haar vel wil. Dus slaat ze eerst een slag in haar eetbakje zodat alle korreltjes door de volledige keuken vliegen en begint dan één voor één die korreltjes dood te meppen. Dat gaat gepaard met een gegrom en gebrul van jewelste. Natuurlijk was Karboenkel er altijd als de kippen bij om die overlevende korreltjes op te eten.

Maar nu mag dat niet meer. En nu geeft mske Karboenkel hier in het buro zijn dieetvoeding – bah, is dat iets vies. En daarna zit ze te wachten want met die keukendeur dicht is het hier veel te warm. Maar eer ze die kan openzetten moeten eerst al die oversjikte korreltjes weg want anders … En geloof me maar, als Mouche daar aan gezabberd heeft, hoef ik die niet meer en Toke trouwens ook niet.

Whiskas uit blik ‘s morgens is dan ook compleet de mist in gegaan, want daarmee doet Mouche net hetzelfde en dat is niet zo snel op te kuisen, dus krijgen wij door haar schuld momenteel geen whiskas meer.

Dat we hier niet helemaal normaal zijn, hoef ik niet meer te zeggen, veronderstel ik, maar nu loopt het toch de spuigaten uit.

mske zit een brief te schrijven en, zoals altijd, valt net de eindformule van die brief van het blad en mske maakt haar kantlijnen kleiner en dan valt nog net de naam van het blad. En wat doet een normaal mske dan? Ze gromt! Zo ergens een grom in haar keel. En Slow zegt: “Sloef, hou op!”

Zeg nu zelf, dat is niet gepermitteerd en het toppunt is, ik ben er zeker van dat hij wist dat het mske was.

Er was een tijd waarin een kerel van een fitness center tegen mske zei dat ze geen fysiek had. En mske was nogal verontwaardigd geweest want wie was diegene die met ganse dagen in het geweer was geweest voor de sport en wie was diegene die met ganse dagen aan karweitjes was bezig geweest waar de mannen opgaven? Ah! Maar dat telde niet mee! Dat was kracht; wat mske miste was uithouding. Ganse dagen kracht is dus geen uithouding. Uithouding is aan een heel laag tempo uren en uren kunnen lopen of fietsen of … zwemmen.

En mske vond dat dom, zo lopen lopen zonder vooruitgaan, of fietsen en geen tegenkanting ondervinden.

Wat lijkt nu? mske kan lengte n lengte na lengte zwemmen maar aan een zeer gezapig tempo.

En de anderen, de snelleren, kijken haar dan zo een beetje aan omdat ze zo zichtbaar van de beweging geniet. En als er ooit luidop de opmerking gemaakt wordt zal mske wel eens een heel professioneel gezicht trekken en met een airtje zeggen: “ik oefen op uithouding”.

Te vroeg victorie gekraaid, vanmorgen was er weer iets bij. Grom mske toch, je mag maar één keer per week op die weegschaal gaan staan, maar ja, het was de schuld van die spiegel.

En mske snapt de politiek van die winkels niet, maar in practisch alle winkels vind je spiegels waardoor je er uit ziet als Miss Loemp, waardoor je al geneigd bent om het ding niet te kopen. Je zou eerder verwachten dat ze het omgekeerde zouden proberen te bewerkstelligen.

mske heeft indertijd toen ze nog rank en slank was, zo eens een studie gedaan en kwam tot de conclusie dat die spiegels je van dik tot ultradik maken. Als je dan al wat aan de molligere kant bent, lijkt dat wel een afweermiddel.

Thuis had ze zelf ook zo een eigenaardige spiegel, als je aan de linkerkant ging staan zag je er uit als een matrone, rechts zag je er normaal uit.

mske had een offensief ingezet tegen de kilo’s. Ze had haar maaltijden terug genormaliseerd, want na “hét” was ze meer gaan eten. Bovendien was ze nog gestopt met aerobic’en en sinds ze vorig jaar door de zolder zakte, met een heel pijnlijk been als gevolg, was ze gaan zitten.

Sedert ze in de weekends naar zee gingen, was ze weer begonnen met stappen. Telkens iets meer kilometers, telkens iets verder. Haar broeken werden te groot, de weegschaal gaf geen krimp. Alle moeite werd in september te niet gedaan, mske kan weer geen 10km meer stappen.

En mske kreeg zin om weer te gaan zwemmen, dat had ze vroeger steeds 2 à 3 maal per week met Zoneke gedaan, tot Zoneke bij Bollie gaan wonen was.

Na amper enkele keren zwemmen kwam mske op een morgen de weegschaal tegen. Meestal merkt ze het ding niet eens op, maar vorige maandag zette ze zich er op en viel bijna plat achterover van het schrikken. Twee kilo weg! Op twee weken tijd, twee ganse kilo’s.

Toen ze het zwempak kocht en in de spiegel keek, schrok ze nog harder! Ze zag er uit of er minstens tien kilo was bijgekomen. Dus zocht ze de ochtend daarna nog maar eens het gezelschap van de weegschaal. Niks bij! Nog 1,6 kg er af. En dat op maar enkele dagen tijd.

Normaal gezien willen ze twee maal per week gaan zwemmen maar nu zijn ze dinsdag, gisteren en vandaag gaan zwemmen. Morgen wil ze terug.

Mensen zijn toch rare wezens! Nu hangen die zwempakken hier bij het stoofke want anders krijgen ze die niet droog om morgen vroeg om half 10 in dat water te duiken.

Sedert begin juli hebben ze hier ergens in de straat een paard. En alle dagen zie je één of twee meisjes -ergens tussen meisje en vrouw- met dat paard aan het leidsel voorbij stappen en geruime tijd -die ze nodig hebben om een flinke wandeling te maken- later weer terug richting einde van de straat trekken.

Toen op zekere dag de honden van hier schuin over kabaal maakten en Slow ging kijken wat al die herrie te betekenen had, zei hij: “ze blaffen op dat paard en het is weer te voet”. En het klinkt als de titel van een leuk verhaal.

De vrouw is zo goed als dood. Verschrikkelijke zin als je het zo leest. Ongelooflijk in al zijn hardheid. Zeker als je zegt: “deze avond zal de vrouw dood zijn”. En nochtans is dit rauwe realiteit.

mske leerde de vrouw kennen toen die de eerste verwittiging had gekregen. Een bloedklonter had de bloedtoevoer tot het hart verhinderd en de vrouw had geluk dat Wachtebroer thuis was. Slow wou op ziekenbezoek bij zijn toen nog schoonzus en nam mske mee. De vrouw werd goed maar moest het rustiger aan doen en vooral niet meer roken. Maar dat deed ze niet. Zij was ook diegene die Slow een sul noemde en Wachtebroer verliet.

De tweede keer was geen verwittiging, er was geen man die haar tijdig vond. Haar geest is weg, haar hart werkt niet meer. Vanavond leggen ze de machines stil.

Woensdag was het! De dag dat mske goed gezind was en naar de kapper ging en een zwempak halen als nieuw begin. Maar als nieuw begin kreeg ze eerst een vervolg van het oud begin.

En mske is gemeen geworden. Abnormaal gemeen. Dat is niet haar stijl.

Ze was dus nog maar eens heel goed gezind opgestaan en voor ze naar de kapper kan vertrekken gaat er iets mis. Ze belt op en legt uit wat er mis is en die trut begint haar uit te maken. Maar dan echt. Niks klant is koning.

En mske kreeg ineens zoiets over zich van: “ah neen hé, nu is ‘t genoeg geweest!”

En ze zei: “Awel madam, ik weet niet hoe oud je bent, maar ik wens je op je 50ste net hetzelfde als wat ik nu meemaak”. (Eigenlijk wenst ze dat aan niemand niet maar soit).

En die vrouw haperde zo efkes en zei héél verontwaardigd: “Awel, das vriendelijk zie! Ik hoop dagge nen goeien dag hebt, ik geloof dat ik niet verder wil klappen” en ze gooide de telefoon dicht!

En mske heeft gejankt! Gejankt! Omdat ze zich weer geaffronteerd voelde!

Ik weet niet wat dat voor een mentaliteit is de laatste tijd hé!

Ze heeft al jankend naar Zoneke gebeld. Ze is al jankend naar de kapper gereden. Onderweg ging dat over en was ze zo wat verdoofd precies. Ze hoorde de radio niet en ze hoorde niet wat Slow zei.

Bij de kapper dacht ze: “verdomme, ik had gelijk!” En toen ze onderweg waren om dat zwempak te kopen dacht ze dat ze zeker gelijk had en het weer zou doen, want uiteindelijk accepteert dat mens door haar reactie dat mske in een erge situatie zit maar kakt ze haar toch onder”.

Tegen de avond aan betrapte mske zich erop dat ze er plezier in had! Plezier omdat ze uit pure gemeenheid die arrogante trut haar toot gesnoerd had. mske denkt dat die allemaal een cursus volgen: “hoe blaf ik klanten af?” Wel, op mske’s repliek had ze het antwoord nog niet geleerd. En mske was gemeen geweest en voelde zich er goed bij.

Geen zee … Karboenkel moet nog antibiotica krijgen en dat is nu precies iets dat mske liever zelf doet. Alhoewel liever … Nu ja, Karboenkel kan zijn wat hij wil maar hij is nog het makkelijkst om medicijnen te nemen.

Iedere morgen geeft mske hem dat pilleke en iedere morgen gaat het beter en beter. Ze heeft wel enkele verluchtingsgaatjes in haar vel, maar dat is niet omdat hij tegenvecht, maar enkel omdat hij zijn poten tegen haar arm en been zet maar wel met zijn klauwen uit.

Maar ze doet zijn toot open en steekt dat pilleke er in en ze aait hem even en dan slikt hij dat door.

En dan kijkt ze soms naar mij en ik weet dat ze weet dat het bij mij niet zou lukken. Alhoewel … ze kan nogal inventief zijn als ze iets echt wil.

mske is even aan de lucht gaan tasten. Ze is wel niet zo stabiel als ze zou willen, maar dat is ze eigenlijk voor niemand. Je weet nooit wanneer dat boelke het begeeft.

Ze heeft het zo wat weer onder controle, als je vliegen op automatische piloot, onder controle kan noemen.

Wat was er gebeurd? Wel, in juli is er een eigenaardig “ding”. mske maakt zich niet ongerust. Op 6 augustus gebeurt er iets en mske is er toch wat geruster in. Tien dagen later maakt ze zich zorgen. De dokter geeft medicijnen, hormonen, als die op zijn herbegint dat ding. Ze gaat verder, met het gekende verhaal van: “hahahaha en dan plots het gezegde dat het erger is dan het er uit ziet.

Op 16 september lossen ze het op, volgens hen dan toch, op dat ogenblik is mske nog maar een vod, ze wil alleen maar slapen en liggen, ze is ‘s morgens misselijk en er is niks moois te zien in de wereld.

17 september! Woeaaaahaha! Ze voelt zich goed, 100 man sterk en krijgt drie dagen erna een terugval dat ze denkt dat ze ‘t niet overleeft. Op 28 september zeggen ze dat het niet dat erge is, dat het niet normaal is maar dat het nog voorkomt. Ze gelooft hen.

Er zijn drie oplossingen: gewoon afwachten, dat vinden noch mske, noch de dokter een goed idee. De pil nemen en dan is het resultaat … mske weigert. Dat hebben ze in ‘97 al geprobeerd met heel nefaste gevolgen. Derde mogelijkheid: hormonen nemen en dan zou dat ”ding” zich niet meer voordoen.

En mske, dat stom kieken (zegt ze zelf) gelooft dat! Ze krijgen haar ijzertekort niet in orde; ze mag geen gewone ijzerpillekes meer nemen, maar dingen die je niet zonder voorschrift kan krijgen en stillekesaan komt ze der boven op.

Ondanks de pillekes, ondanks nooit meer doet “het ding” zich gisteren weer voor!

mske belt de huisdokter die zegt dat het kan -het kan blijkbaar altijd- en als mske dan koel berekend haar mening geeft, die zoals ik moet toegeven misschien raar overkomt bij anderen dan steigert de man. Die mening van mske is: “ik ben zelfstandige, ik werk om te leven, als ik ziek ben kan ik niet werken, als ik niet werk kan ik niet leven, als ik niet leef … de rest kan je aanvullen. Pas op! mske wil dat niet! Dat is geen optie, ze heeft veel te veel plezier in het leven maar dan moeten ze hun beloftes waarmaken of zeggen dat het misschien niet zal lopen zoals ze denken. mske is tenslotte een gemakkelijk mens maar je moet haar de waarheid vertellen.

En dan zegt die kerel: “misschien moet je wel eens het nemen van antidepressiva overwegen”.

Wabliefteru?

Als mske antidepressiva neemt, krijgt ze dan haar 40.000 gestolen eurokes terug? Als mske antidepressiva neemt, is Slow dan met terugwerkende kracht gescheiden? Als mske antidepressiva neemt, gaat meneer Sloddermans dan op tijd betalen? Als mske antidepressiva neemt, is er dan een garantie dat er genen enen oelewapper nog op haar hofke komt parkeren? Als mske antidepressiva neemt, stoppen ze dan met arrogant zijn aan de telefoon? Als mske antidepressiva neemt, stopt “het ding” dan?

Ze wil geen antidepressiva! Ze wil respect!

mske vindt zelf dat ze omwille van alles wat de voorgaande twee jaar en een half is gebeurd een medaille zou moeten krijgen en wat krijgt ze? De volle lading! Wel dat is uit!

Eergisteren was ze al gemeen uitgevallen. Gistermorgen wist ze dan waarom. Maar dat is voor straks. Ook voor straks is het relaas van het klapke met Sloddermans.