Toen mske gisteren haar pilletjes wou nemen vond ze het maar een raar doosje, het aantal klopte niet, hélemaal niet en toen ze het eens beter bekeek vond ze de naam ook al niet kloppen. Dus checkte ze nog maar eens. Wel dat krijgen ze nu met hun generische medicijnen zie! Dat ze prosimed en piromed door mekaar halen.

Maar wie was de dader? De dokter? of de apotheker?

Slow heeft deze morgen als een volleerd detective de logische zet gedaan en eerst de apotheker onder handen genomen! Aha! Betrapt! Verkeerd gelezen! Maar … er moest wel 2.41€ méér betaald worden. Als mske zulk een flater zou maken zou ze over die 2.41€ al stillekes zwijgen, maar Slow heeft ze betaald alhoewel daardoor mske’s ganse planning in duigen viel. Ze wou die nieuwe tabletten beginnen samen met het nieuwe doosje voor de maag, zodat ze controle had of ze ze wel beide genomen had. Dat valt in ‘t water! En vergeet de extra verplaatsing niet! Want ons stalen ros rijdt niet opte water ende borre! Daarvoor zou ze meer dan 2.41€ schadevergoeding kunnen eisen, maar ja mske is geen eiser.

Smaak en goesting verschillen. En soms vraagt iemand wel eens, welk genre hoor/lees/zie je graag en dan moet mske het antwoord schuldig blijven. Want het antwoord is: “wat mooi is”, zowel wat muziek, film, boeken, schilderijen, foto’s, … aangaat.

En dus neemt mske alle commentaren van zogenaamde critici met een korreltje zout. Want critici kunnen dat ook leren maar van wie heeft ooit de eerste criticus het geleerd? Juist! De ene of de andere die dacht dat zijn mening beter was dan die van een ander.

En mske vraagt zich af waarom mensen die mooie dingen maken zo staan te springen om de goedkeuring van anderen te krijgen. Is het succes niet veelzeggender dan enige commentaar van wie dan ook?

‘k Was in het land der blinden
en Eénoog was er koning;
voor Eénoog gaven blinden
een doorlopende vertoning.
ze mengden gif, ze spoten gif
of lieten gif op straat staan.
Eénoog kneep nog een oogje dicht
en hief een plechtig lied aan:
 
Sodeju, sodeja,
ting-ting zegt de kassa-la.
 
‘k Was in het land der doven
en Eénoor was er koning.
Daar schreeuwden massa’s mensen schor
al eeuwen om een woning,
daar hoorde men het heien
voor kerken en voor banken
en Eénoor lei de eerste steen
en liet zich blij bedanken.
 
Sodeju, sodeja,
ting-ting zegt de kassa-la.
 
‘k Was in het land der kuchers
en Eénlong was er koning.
De mens die er het langste hoest
die geeft hij een beloning.
Daar telde men de vogels trouw
die stierven op hun vluchten
en Eénlong telde dapper mee
en zijn ene long moest zuchten.
 
Sodeju, sodeja,
ting-ting zegt de kassa-la.
 
‘k Was in het land der lammen
en Eénbeen was er koning.
Een auto nam zijn kinderbeen
al héél lang voor zijn kroning;
het snelverkeer vreet kind na kind
en is niet te bestrijden.
“Wie niet op straat komt, kan de dood”,
zegt Eénbeen, “lang vermijden”.
 
Sodeju, sodeja,
ting-ting zegt de kassa-la.
 
‘k Was in het land der stommen
de Bamibal was koning.
Ze zwommen er met volle mond
gewoon in melk en honing
en spraak’loos hield dat verre land
zich kauwend van de domme,
maar ‘k zei het al ‘t is ver van hier,
ginds in het land der stommen.
 
Sodeju, sodeja,
ting-ting zegt de kassa-la.
 
‘k Was in het land der doden
en niemand was er koning.
Men wilde er noch huis noch groen,
noch poeders, noch verschoning.
Boven hun lege schedelpan
de bruine dorre zoden;
daarop de dode kevertjes
daaronder dooie doden.
 
Sodeju, sodeja,
eindelijk zwijgt de kassa-la.

 [Miel Cools]

Vandaag is 30 januari, geen 14 februari, dus zeker geen Valentijn en toch geurden de verse pistoleekes, keizersbroodjes en croissants op de tafel en lag er een verscheidenheid aan beleg.
 
En er was een antwoord van Broer op een mail van mske, waarin ze hem vroeg wat hij gebruikte om platen op PC over te brengen, zodat ze dat kon kopen als verrassing voor Slow. Het antwoord was dat je het gratis kon downloaden. En mske heeft dat dan maar tussen Slow zijn broodjes gestopt.
 
Niets is zaliger dan de kleine dingen die niet moeten. En wie zou zich het recht toeëigenen om te zeggen op welke dag van het jaar je zoiets mag doen, al heeft hij dan een mooie naam als “Valentijn”.

[24 april 1940]
 

Sue Grafton studeerde af aan de universiteit van Louisville met Engelse literatuur als hoofdvak. Ze vond werk als medisch secretaresse in het St. Johns Hospital in Santa Monica en later in het Cottage Hospital in Santa Barbara, Californië.

Het schrijven zat Sue Grafton echter in het bloed, aangezien haar vader naast zijn werk als advocaat ook een aantal romans op zijn naam had staan. Aan het eind van de jaren zestig schreef Sue Grafton zelf haar eerste romans, waaronder “Keziah Dane” en “The Lolly-Madonna War”, beide inmiddels niet meer te krijgen.

Het eerste succes kwam toen Sue Grafton begon met het schrijven van filmscripts voor de televisie en in 1979 won ze daarvoor de Christopher Award voor de film “Walking Through The Fire”. Andere films die zij schreef zijn ondermeer “Sex And The Single Parent”, “Nurse” en “Mark, I Love You”.

Samen met haar man Steven Humphrey bewerkte ze tevens twee romans van Agatha Christie, namelijk “Caribbean Mystery” en “Sparkling Cyanide”. Samen met haar man schreef ze “Killer In The Family” en “Love On The Run”.

In 1982 schreef ze het boek “A Is For Alibi”, met in de hoofdrol de vrouwelijke privé-detective Kinsey Millhone. Het boek bleek het begin van een uiterst succesvolle serie die inmiddels in 22 talen uitgebracht is.

Sue Grafton werd meerdere malen bekroond, onder meer met de Shamus Award, de Mysterious Stranger Award en drie keer met de Anthony Award.
 

Boeken
 
Kinsey Millhone

• A is for Alibi (1982)
• B Is for Burglar (1985)
• Is for Corpse (1986)
• D Is for Deadbeat (1987)
• E Is for Evidence (1988)
• F Is for Fugitive (1989)
• G Is for Gumshoe (1990)
• H Is for Homicide (1991)
• I Is for Innocent (1992)
• J Is for Judgement (1993)
• K Is for Killer (1994)
• L Is for Lawless (1995)
• M Is for Malice (1996)
• N Is for Noose (1998)
• O Is for Outlaw (1999)
• P Is for Peril (2000)
• Q Is For Quarry (2002)
• R Is for Ricochet (2004)

 
Andere

• Keziah Dane (1967)
• The Lolly-Madonna War (1969)

 
Anthologies

• The Best American Mystery Stories: 1998 (1998) (met Otto Penzler)

 
mske’s commentaar
 
“B Is for Burglar” was origineel en met een schitterend gegeven. Daarna zijn we aan de andere boeken begonnen maar geen enkele haalde hetzelfde niveau. Deze mening is misschien niet juist en is zeker geen juiste basis om de boeken niet te lezen aangezien het toen net de periode van “het” was. We zijn dan ook gestopt met lezen omdat het lezen een must was om niet te denken en het toch niet lukte. Misschien lezen we ze binnen kort toch nog eens. Ze zijn hier toch.

Deze morgen een sms bombardement naar Zus gezonden. En ongewild deden Broer en Broerke dan ook nog mee!

En toen werd het stil!

En de telefoon rinkelde ergens rond twee uur en haar stem was hees. Ze waren haar verjaardag gaan vieren en ze was toch al vroeg in bed geraakt! En ze lachte wat maar werd plots ernstig toen ze zei: “mama, toen jij zou oud was als ik nu, had je al twee kindjes”.

Zus was nog geen twee toen men op de radio wist te vertellen dat watermannen moeilijk te binden waren.

Binnen minder dan een uur, zovele jaren geleden, veranderde mske’s leven op drastische wijze. En mske zei, zo rond deze periode, als het terug een jongetje is komt er een derde! Maar het was geen jongetje. Het was een klein ros meiske! En mske vond het snoezig maar iedereen streed af dat het een roske was! Och ja, dat ros is geruime tijd later uitgevallen en werd vervangen door het prachtigste blond dat je je kan indenken.

Weer een nieuwe morgen, weer een nieuw blad in het leven. Wat staat er vandaag allemaal weer te gebeuren?

De dag is naar gewoonte begonnen met Slow die mske gaat wekken omdat ze absoluut om 9u en om 21u die pillekes wil nemen. Weer zoals naar gewoonte had mske de dagelijkse strubbelingen met koppig beddegoed dat geniet van het lange blijven liggen en dus mske niet wou laten gaan. Eigenzinnig karakter dat dat ding heeft.

Eenmaal beneden bleek dat een bepaald voorwerp van mske’s ondergoed zich had vergaloppeerd, de trein had gemist en de wasmachine nog net aan de horizon zag verdwijnen. In een iets andere volgorde natuurlijk, maar ondergoed dat zijn wasmachine mist kan niet logisch meer denken.

De site van Slow’s thuiscursussen ging niet open en leergierig als Slow is, kan hij dat niet hebben en probeert om de vijf voet die site te openen. Nu gaat het dus! Kan hij zich aan zijn cursus zetten. Wat gaan we vandaag doen? mske gaat in elk geval hard werken, want gisteren heeft ze niet veel gedaan, maar wel veel bereikt. Maar daar krijg je geen choco mee op je brood.

mske aan het werk: take one!

Stop al maar, er is nog niet ontbeten! Tsa!

• Hoe is het nu?
• Goed zeker, het zal precies gaan stoppen.
• Huh? Je wil toch niet zeggen dat het nog niet gestopt is.
• Het is nog niet gestopt.
• Wat zeggen ze in Leuven?
• Dat ik geduld moet hebben.
• Hoe lang?
• Drie maand.
• Driiieee maaaaaand?
• Dat is tot op het einde van deze maand.
• Wil je nu zeggen dat je drie maand aan één stuk …?
• Ah neen hé, in totaal zes maand.
• Hoe zo?
• Van 6 augustus tot nu.
• En nooit gestopt?
• Nope!
• Maar hoe voel je je dan?
• Als een schotelvod met een ijl hoofd.
• Maar dat is niet doenlijk.
• Natuurlijk niet, je moet zo maar eens werken.
• Maar … maar dat is niet normaal!
• Ik weet het, maar het komt nóg voor!

Komt hij nu wat de vermoorde onschuld spelen. Als mske hem belde om dat te zeggen zei hij dat ze antidepressiva moest pakken. Zal ze hem toch zijn slecht geweten niet afpakken door te zeggen dat ze zich nu eigenlijk schitterend voelt en in een uitermate vrolijke bui is die door zijn geschrokken reactie alleen nog maar vrolijker geworden is.
 
En toen ze zei dat ze een ander spiezializme ging raadplegen in de toekomst maar dan wel in Tienen, zei hij dat er in Tienen goeie spiezializme’s waren. “Ik weet het” zei mske en ze noemde ze alle drie op. Wou hij zich daar ook nog eens mee bemoeien zeker. Kleine wraakskes smaken soms zoeter dan één grote waar je daarna nog een slecht geweten kan van krijgen.

mske gaat de dokter zijn maandelijkse alimentatie nog eens brengen zie. Die mannen die zorgen er toch ook wel voor dat hun patiënten abonnee’s worden. Voor een voorschriftje voor een medicijn, dat je van de gynecoloog zes maand moet nemen en dan terugkomen moet je maandelijks naar de dokter.

Dat is al net zo erg als het gerecht. Op het gerecht ben je niets zonder advocaat en de advocaat zorgt er voor dat de gerechtsdeurwaarders en de notarissen ook hun brood verdienen. En tweemaandelijks mag je die advocaten hun alimentatie ook nog eens storten. Alleen kosten die dan tussen de 30 en de 50 x zoveel als een dokter.