wizzewasjes

Verschillende jaren terug ging de telefoon en mske was naar de kapper. Zoneke nam op en het was voor de zaak. En in plaats van te zeggen: “mijn moeder is naar de kapper” zei hij: “Mevrouw ms is niet aanwezig, kan ik U helpen of een bericht opnemen?”

Leuke dingen, die voor altijd voorbij zijn en enkel nog bestaan in herinnering.

Het is een feit dat ze mske altijd al scheef bekeken omwille van haar bepaalde mening over een aantal zaken.

Zo begon dat vele jaren geleden aan een schoolpoort en er vertelde een vriendin van mske dat Charles Bronson het haar maar één keer zou moeten vragen. En hoewel mske Charles Bronson een goed acteur vond en een knap man -in die tijd hé- zou hij het helemaal niet moeten vragen als hij zijn neus wou houden. Later bedacht ze dan dat ze op die vraag gewoon “neen” zou kunnen antwoorden en dat ze niet in neuzen moest bijten want “vragen staat vrij”.

En ze stond er verder niet bij stil, want het thema kwam niet meer ter sprake.

Ergens in 2001, zag ze op een forum de vraag zag staan met wie je wel eens een one-night stand zou willen beleven. Al mske’s pinnekeshaar ging omhoog staan. One-night stand? Is dat niet een beetje zoals slapen in een motel langs de autoweg? Onderweg naar iets definitiefs? Hoe kan je daar dan aan denken als je al iets definitiefs of semi-definitiefs hebt?

En mske dacht dat de vraag misschien kwam van iemand die niet gelukkig was met de partner.

Maar sedertdien valt het haar op dat er meer en meer gezegd wordt van die of die zou het me maar één keer moeten vragen en ik zou geen neen zeggen.

En misschien wordt dat maar om te lachen gezegd maar -we hebben het al gezegd, mske en haar mening- ze vindt het maar getuigen van bitter weinig respect voor de partner die dag in, dag uit mee de kleine en grote zorgen draagt en er misschien ook als een filmster kon uitzien als hij/zij met ganse dagen in een sporthal hing.

mske!

brulde ik gisteravond.

“Wat scheelt er?” vroeg mske. En ik legde uit dat ik een blogcrisis had, want ik had bij iemand gelezen dat een groot % van alle blogs maar onzin was en ik vroeg me af of de schrijver dit blog daar ook toe rekende.

En mske ging zitten en zei: “Er zijn geen onzinblogs. Er zijn enkel blogs. Dat deze of gene vindt dat dit of dat blog onzin is, is enkel een persoonlijke interpretatie. Er zijn ook blogs die wij maar niks vinden, maar dat houden we voor onszelf, want ieder blog waar een blogger achter zit die er plezier aan beleeft is geen onzin maar voldoet aan een bepaalde verwachting van iemand. En ik ben er zeker van, dat het blog waar je dat heb gelezen zich voordeed als intelligenter omdat de schrijver ervan het over politiek en actualiteit kon hebben. Wel, dat is dan goed voor die blogger, maar politiek en actualiteit, daar heeft iedereen het al over, maar de interesses van het gewone leven, de zaken van de mensen zelf, daar is geen horen naar. En dus hé Sloef, gaan we daar nu eens dik ons broek aan vegen”.

En mske opende een blog en zei: “lees dit en vertel nu eens wat er staat” en ik moest zeggen dat ik niet snapte waar het over ging. En mske ging verder en zei: “er zijn mensen die zo lang gestudeerd hebben dat ze zich zo vervolmaakt hebben in het spreken en schrijven van een taal zodat geen mens nog een jota van snapt, maar zij gaan verder met het schrijven van literair gebraak en voelen zich beter dan de anderen. En als je deze post leest” en ze toonde me iets verder “dan zie je dat ze zelfs literair ruzie kunnen maken”.

“Maar mske, waarover gaat het dan?” vroeg ik en mske antwoordde “over mekaar de loef afsteken ten koste van wat dan ook, tot op het onbeschofte af”.

“Kan ik het 20 frankstuk efkes hebben” vroeg Slow aan mske. Dat 20 frankstuk fungeert als jeton voor de karrekes van de supermarkt en het komt nog uit mske’s zwemzak. Maar daar zaten er twee in, van indertijd toen mske nog met Zoneke ging zwemmen en Zoneke altijd zonder 20 frank voor zijn kaske stond te draaien.

“En waar is het jouwe” vroeg mske, want ze had dat tweede aan Slow gegeven. “Wel” zei Slow “dat zit in mijn zwemzak en dan moet ik dat daar nog uitpakken en daarna terug insteken en …” “En ik niet?” vroeg mske en ze nam het stuk en ze voegde er aan toe: “laat het niet in het karreke zitten hoor of ik heb het niet meer voor het zwembad!” Maar ondertussen had Slow al een stuk van 2€ tussen zijn kleingeld gevonden.

Enkele dagen later, gingen Slow en mske in het stadje winkelen en wat doet mske? Ze laat dat stuk van 20 frank toch in dat karreke zitten zeker!

mske had altijd heel sterke buikspieren en een heel platte buik. Altijd!

Door de strubbelingen van vorig jaar en het verdikken was die buik niet meer zo plat, dus besloot mske er eens met de grove borstel door te gaan. En ze ging sit-ups doen. En ja, ze weet het, dat is niet goed voor de rug en die ander zijn beter … tututututut … het zijn mske’s buikspieren hoor!

“Honderd” zei mske! Ahem! Ik zou efkes lachen maar dan wel achter mijn poot, want mske vindt het helemaal niet leuk. Ze is niet aan honderd geraakt. Ik ga niet zeggen aan hoeveel dan wel.

Heel waarschijnlijk is ze nu zo in haar g.. gebeten, dat ze wel degelijk gaat doorzetten van pure frustratie.

En de dag dat mske weer aan honderd geraakt geef ik wel een seintje.

Even reageren op de reactie van Apac hier onder.

Wel, dat is nu precies wat we bedoelen. Diegenen die dit blog ± gevolgd hebben weten dat Slow en mske ook niet geven bij die geldinzamelingen en wel precies voor de rede die Apac hier boven aanhaalt.

Maar het bovenstaande fragment bewijst wel, dat daklozen er in kunnen terecht komen buiten hun wil om en niet omdat ze drinken, want stel je even voor dat Apac ziek wordt. Dan nemen ze dat huis in beslag. Denk je dat ze hun hand gaan omdraaien omdat er dan iemand op straat staat? En dat is nu precies wat de mensen liever niet horen. Want sukkelaars … dat is toch hun eigen schuld.

En ze geven gemakkelijkheidshalve nog maar eens op een rekeningnummer en het geweten is weer gesust.

Wel wij geven ook geen geld aan die mensen die dakloos zijn, je weet nooit of het een sukkelaar is of een effectieve dronkaard. Maar we zien ons wel in een broodjeszaak of bij een bakker binnenstappen en een zak broodjes of weet ik veel gaan kopen en hen dat geven.

En effectief, er zijn mensen die door georganiseerd bedelen meer hebben dan wij, dat hebben we trouwens zelf al meerdere malen zelf gezien en hier ook al beschreven. Maar er zijn ook de mensen die minder hebben dan wij.

Wie Slow en mske persoonlijk kent weet ook dat ze hun deel van de ongemakken hebben gehad. Door omstandigheden staat hier wel een badkamer, ze staat alleen niet geïnstalleerd, ook door omstandigheden. Maar er is een dak op het huis, beschutting en bovendien, zeer belangrijk in deze koude periode, verwarming en nog veel en veel belangrijker … ze hebben elkaar.

Veel dus om dankbaar voor te zijn en die met zijn rozen is gewoon een vervelende vent.

mske heeft dus een rekenmachine, eigenlijk zouden we dat beter een rekenmachientje noemen want het ziet er eigenlijk meer uit als een schminkdooske. Zo van die schminkdooskes met een miniatuurspiegeltje en enkele blokjes kleursel. Maar neen, het is wel degelijk een rekenmachientje. En je ziet er twee getallen op. De euro’s en de ouw Belgische frankskes. Nu ja, mske rekent zowieso in euro omdat ze vindt dat ze niet moet blijven staan bij iets dat voorbij is.

Voor enkele maanden, grote paniek, het rekenmachientje gaf niks meer op zijn LED. Wat nu? Was de batterij plat of hoe zat het … En Slow opent het machientje, kijkt naar het batterijke, steekt het er terug in en wonder boven wonder, het machientje was volledig in orde.

Twee dagen terug kreeg die LED weer zijn kuren. En gisteravond voor de berekening van de prijs van de meneer aan de telefoon, moest mske toch Slow’s rekenmachine gebruiken en ze zei: “dom ding” want dat zei dat BEF 1.000 = 152,44 euro was. mske zal wel iets verkeerd gedaan hebben maar ze was toch al aan het denken van: “waar heb ik indertijd toch het mijne gehaald?”

Vanmorgen heeft Slow het batterijke er uit gehaald, getest met zo een meettoestelleke en aan dat batterijke scheelde niks. Hij stak dat daar gewoon terug in en ja, het machientje is weer op en top.

Nà een printer met een rotkarakter, nu nog een rekenmachientje met kuren.

De postbode tikte op het raam en mske legde haar gerief terzijde, sloeg haar dossier op en stapte naar de voordeur. Ze schoof de grendel weg, draaide de sleutel om en haalde de tochtmat voor de deur weg.

“En” vroeg ze lachend aan de postbode “hebben ze rekening gehouden met de tijd die ik nodig heb om hier te geraken of gaat het enkel over de tijd die jij hebt om je helm af te zetten?” De postbode, die zijn helm nog op had, antwoordde: “ze doen maar. Ik zet die helm niet op, behalve nu, nu is dat warmer aan mijn oren”.

Bas en Keffer zijn dan weer een ander verhaal.

Toen we hier kwamen wonen, zagen we hier schuin tegenover wel Bas en Keffer lopen, maar veel hoorden we die beesten eigenlijk niet. Enkel als er zo een ander basbeest voor hun draad passeerde of er een pisomuur efkes hun ging staan uitdagen door tegen de eigenste draad zijn merkteken achter te laten baste Bas en kefte Keffer. Op het paard te voet reageren ze eigenlijk niet, bij ons weten.

En toen kwam de dag dat Slow en mske op hun dagelijkse wandelingen in het veld Bas en Keffer tegenkwamen met hun bazinneke, wat ze eerder ook niet deed. Maar wat eigenaardiger was, was dat we nooit ofte nooit het baasje nog zagen en dat Bas en Keffer ‘s morgens vroeger buiten waren en dus soms al eens voor 8u een blafke placeerden.

Ach ja, menselijke drama’s, want wat blijkt? Het baaske en bazinneke van Bas en Keffer waren, net zoals Slow en mske, indertijd uitgenodigd op de pré-ouverture van de feestzaal. En op die pré-ouverture leerde het baaske een andere vrouw kennen en ging er de week daarop al mee vandoor.

Blijkbaar hebben al de buren van hier een rede om die feestzaal wat scheef te bekijken.

En telkens men mske geld vraagt voor één of ander liefdadig doel, dan denkt mske dat die liefdadige doelen nooit de centen bij de mensen brengen die het nodig hebben, maar dat het van de instelling die bijeenhaalt overgemaakt wordt naar een instelling ter plaatse die dan weer verdeelt. En aan wie verdeelt? Aan de ingestorte hotels? Want de mensen die niks hebben, kunnen ook niks verliezen en mske staat argwanend tegen zulke geldinzamelingen.

Maar als er hier in dit land mensen doodvriezen omdat ze geen thuis hebben, wie hoor je dan? Oh ja, dan krijgt mske als antwoord dat die mensen dat zelf zoeken omdat ze drinken … of wie weet, nog erger. En dan zwijgt ze ook maar, want je kan tegen zulke mensen toch niet discussiëren.

Want de mensen die de tred van deze maatschappij niet kunnen volgen, die belanden op straat. Mensen die niet akkoord gaan met de gang van zaken bij onrechtvaardigheid, die belanden op straat.

Vorige week zijn er twee mensen gestorven in de vrieskou, want het was pas vanaf vandaag dat de speciale opvang voor daklozen begon.

En wat zeggen ze daarover dan op de radio? Dat ze 27 mensen moeten weigeren hebben, omdat ze maar 150 bedden hadden. Wel dat zijn er weer 27 die nooit nog hulp zullen vragen, want ze worden toch afgewezen.

En dan snapt mske het niet, waarom laten ze die mensen niet gewoon binnen. Daar is toch meer beschutting, zelfs zonder bed, dan daarbuiten? En de metrostations? Waarom laten ze die niet open? Of de winkelgalerijen? Neen!

Oh neen, mske dat mag niet, die mensen schrikken namelijk de sjieke meneren en madammen af die in die galerijen willen kopen.