wizzewasjes

Het werd oorlog. De melkboer, vervuld van vaderlandslievende gedachten, werkte mee met het verzet. Ook zijn half volwassen zoon werd er bij betrokken. Ze hielpen de mensen, verborgen piloten en het leven was gevaarlijk.

De oorlog ging voorbij en de melkboer bleef melkboer. Maar wegens zijn vaderlandsliefde kreeg hij, als dank, een papier. Een heel papier waarop vermeld stond dat hij de staat goede diensten had bewezen tijdens de oorlog. Maar zijn 11 kinderen moesten zo snel mogelijk aan het werk want er was geen geld om te studeren. De halfvolwassen zoon werd volwassen en ging bij de boeren oogsten. Zo leerde hij zijn vrouw kennen, op een boerderij ver van huis. En daar zocht hij dan werk, in een fabriek waar hij na enkele jaren door een mankement aan een machine, zijn vinger verloor. In die tijd werd er niet over vergoeden gesproken maar wel over ontslag. En daar stond de man, die in zijn schuif een papier had voor bewezen diensten aan de staat, want de oude melkboer was overleden, op straat.

Maar dank zij de tussenkomst van een politicus, die daar op den boef een weekendverblijf had neergepoot, schuinover de woning waar ze, samen met haar ouders woonden, kreeg hij een vaste benoeming … bij de vuilkar. Jaren heeft hij, in weer en wind, achter de vuilkar gelopen.

En toen zijn huis werd leeggemaakt nadat hij als laatste was overgebleven, vonden zijn nakomelingen het papier en wilden het weggooien. Zijn kleinzoon heeft het echter gered, dat stuk “dank” dat je van je land kan krijgen voor bewezen diensten als je maar een simpele melkboer bent.

De kerstmarkt van Brussel is niet zo gezellig als vele kleinere kerstmarkten, maar toch gaan Slow en mske daar graag heen. Er staan zo wat kraamkes uit verschillende landen en kan je er zowel Franse specialiteiten vinden als Congolese bananenpuree.

Dus slenterden Slow en mske gisteren over de kerstmarkt en bij ieder kraamke dacht mske: “dàt ga ik nemen” maar dan lonkte het volgende al met verrukkelijke zaken en ging ze toch nog maar een stapke verder. Eigenlijk waren ze al zo goed als rond, toen ze bedachten dat ze eigenlijk wel honger hadden en nog geen hap hadden gehad. En ze overlegden gezamenlijk en besloten uiteindelijk voor de “Deutsche Bratwurst”. Slow zei: “ik heb nog honger” maar mske eigenlijk niet.

Toen passeerden ze bij de Finnen; daar konden ze toch ook zo maar niet voorbij. mske nam zich een Finse vodka en een rendierworst en Slow at zalm met patatjes en sla.

Wat verder geurden de Luikse wafels en riepen: “eet ons op”. Slow en mske hebben dat dan maar gedaan.

Eens terug op de Grote Markt besloten ze dat cafeetje nog eens op te zoeken waar ze hun eerste oudejaar hadden gevierd. Als afsluiter dronk mske dan nog maar een warme wijn.

Ze hebben zeer goed geslapen, maar vanmorgen is mske toch maar niet op die weegschaal gaan staan.

Dat vernamen we vanmorgen.

En neen, Piet is in dit geval niet zwart en het was ook niet vandaag, het was vorige week.

Piet lag wél een ganse week in het ziekenhuis maar is aan de beterhand.

Gisteren zochten Slow en mske een straat in Leuven, keken op het plan en mske wees ergens achter haar en Slow zette zich in vitesse en stapte de verkeerde richting uit. En mske met haar boekentasje daar achter. Ze zei: “dat is hier niet hoor!”

Slow hoorde haar niet en stapte verder. Op de hoek keek hij beteuterd en mske zei: “ik heb het toch gezegd!” Slow zei: “je wees naar hier …” “Neen” zei mske “ik wees naar daar”. Slow was weer weg en mske met haar boekentasje daar achter. Maar daar was het ook niet.

Ineens draait hij een hoek om en als mske de hoek omdraaide was hij wég. Dan krijgt mske het hé, denk maar aan “Het Gouden Ei”.

Toen Slow bij de firma op de hoek buitenkwam, waar hij de weg gevraagd had, foeterde ze tegen hem en zei: “Jij bent net een Duracell konijn met nieuwe batterijen”.