wizzewasjes

Als het mske slecht gaat dan wil ze met de lotto winnen. De laatste tijd echter dacht ze weer niet meer aan de lotto want het ging toch goed. Slow en zij planden al eens een uitstapke en ze begon het terug leuk te vinden.

Dat is nu precies het probleem met mske, als er lijken uit de kast vallen, dan moeten die eerst uit de weg zijn eer mske weer kan beginnen denken aan weg gaan en een stapke in de wereld zetten. Dan begint ze nog harder dan anders door te jagen om maar zo snel mogelijk de situatie weer onder controle te hebben.

Daarnet bedacht ze ineens dat het morgen woensdag is: trekking van de lotto. Vorige week vrijdag hadden ze met Euromillions meegespeeld, voor de eerste keer. Ze hebben niks maar met iets minder dan die dikke pot zouden ze ook al blij zijn.

Straf! Eerst het eerste voorvalleke! We hebben al verteld over het feit dat twee gsm’s niet door eenzelfde bankrekening kunnen gevoed worden. Meldt die gsm van de zaak dat hij op minder dan 3€ staat. En mske begint te toetsen. Die verdommeling vraagt toch een codenummer zeker! “Grom” dacht mske en ze stapte daarnet naar de Mobistar winkel, waar bleek dat de knul in Antwerpen daar gewoon een nummer had in gezet. Dus zei mske: “zet het dan maar terug op de andere, dan valt het van deze gewoon weg”. Wat ne kwispel moet je daar nu voor zijn zeg?

En mske kwam thuis en zei: “half uurke” dat wil zeggen: “time out”. Dan legt ze even haar hoofd op haar armen, maar nu was ze echt in slaap tot … ineens naast haar oor het watervallekesmuziekske van de zaakgsm. Ze neemt op en iemand vraagt: “met wie spreek ik”, maar mensenlief, azo kortaf. En mske, ja die reageert op gevoel hé, antwoordt: “dat vraag ik me ook af”, waarop de gsm antwoordt: “hé zeg, als je zo gaat beginnen …” Zo beginnen? Maar mens toch, zo eindigen ja, en terwijl mske op het afleggen knoppeke duwde, hoorde ze nog: “hallo … hallo …”

Slaap dan eens!

Het is al zo zwart niet meer. Het is méér de eerste schrik dan wat anders maar het is zo vermoeiend om telkens weer ontgoocheld te zijn in één of ander waar je ooit toch in geloofde.

Het lichamelijk euvel is ook al gezakt, alles zit nu in mske’s buik te wezzelen. Teveel aan hoofd en te weinig aan maag, gecombineerd met een ressort of twee in een flanellen omkleding.

Net hebben ze hier in de keuken mekaar wat staan troosten. Zus heeft namelijk voor dat laatste kadaver, het vilbeluik gestuurd; opgeruimd staat netjes al is er nog veel kuiswerk aan de andere.

Om 23.00 gaan slapen, om 03.00 wakker, om 04.27 beneden een Dafalgan komen nemen in de hoop nog wat te slapen, om 06.00 wakker.

Veel tijd gehad om na te denken.

mske denkt dat ze naar het O.C.M.W. gaat stappen. Niet om steun maar om eens te vragen wat ze daarboven in de Kempen eigenlijk zinnens zijn. Niets zo gemakkelijk dan je geld binnenrijven en een ander voor de kosten laten opdraaien. En mske zal eens vragen of zij ook een referentie-adres kan krijgen en ondertussen hier wonen. Niet dat mske dat zou willen, daar is ze veel en veel te fier voor. Maar ze is het wel beu om voor twee huishoudens op te draaien.

Het enige om hier uit te geraken is nog meer werk. Dat was de bedoeling wel, zodat Slow, die nu toch zijn cursus bedrijfsbeheer beëindigd heeft, mee in de zaak kan stappen en ze het samen kunnen doen. Maar momenteel is er te veel voor één en te weinig werk voor twee en Slow mag niet helpen, ah neen, want dan trekt hij stempelgeld en werkt ondertussen. Huh? mske betaalt toch belastingen over dingen die hij eventueel zou doen? Ah, dat mag niet! Nog Huh’er! Waarom mag mske via Slow dan wel belasting betalen voor dat ellendig stuk uitschot in de Kempen?

Als Slow een uur werkt moet hij een ganse dag stempelgeld laten vallen. Kan je denken hoe gemakkelijk het is om een klantenbestand op te bouwen op die basis.

Bovendien is meneer Sloddermans nog altijd een zeer wisselvallige factor en kan je nooit weten hoeveel hij een bepaalde maand gaat binnenbrengen.

mske is gisteren in haar pen gekropen en heeft een situatieschets verstuurd naar een plaatselijk politicus, om eens aan te stippen hoe goed de dienstencheques wel zijn. Die zijn voor privépersonen en toch, toch was er een potentiële klant die mske te duur vond en het maar met dienstencheques ging regelen. En toen mske zei dat dat niet voor firma’s gold, zei de man: “ik woon hier ook hé, ik weet enkel niet of ik er voldoende kan vastkrijgen voor de zaak”. Nooit nog iets van gehoord.

Superoplossing, er zijn daardoor minder werklozen, natuurlijk datte! Het achterpoortje laat toe werk van zelfstandigen af te nemen en ja … die kunnen niet gaan doppen hé!

We zien het efkes niet meer zitten. Voor elke meevaller vallen er tien lijken uit de kast. En wéér zal mske niet slapen.

Soms lijkt het net of ze het er om doen om dat allemaal samen te laten vallen zo van … “héhéhéhé wij geniepigaards ondereen, het is bijna het moment van maand, we gaan dat mens nog eens tegen het plafond jagen …”

En dan lijkt het net of mske’s hoofd te klein is voor zijn inhoud, haar maag als een verfrommeld stuk gazet in haar binnenkant rondhosselt, haar benen van flanel zijn en haar armen van ressorts.

Bovendien is er dan voor haar ogen dat lichtbolleke, zo fel schijnend en ondoorzichtbaar en dan gaat dat open en krijgt zwart in het midden en dat wordt groter en groter en gaat uiteindelijk op een kamwiel lijken maar dan in de vorm van een oog en dan ziet mske niet goed, enkel kamwiel, tot het groot genoeg is om te verdwijnen.

Vier jaar bijna, vier jaar geen vakantie, enkel werken en pogen te werken en “Het Ding” en nooit is het genoeg.

Vorige week zei mske: “we zien het eind. Nu ziet mske een ander eind. Ze heeft namelijk zin om het boelke het boelke te laten, alle betalingen te staken, Slow onder haar arm te pakken en te vertrekken zonder adres achter te laten. Slow zegt dat ze zélfs de grens niet over geraken, want hen weten ze wel te vinden.

mske en Slow hadden besloten met Zus uit eten te gaan naar het kleine leuke restaurantje. En Zus was blij. En owee, het kleine leuke restaurantje was dicht, zonder vermelding waarom en de enige die het niet zo erg vond was Zus. Néén die zei: “maar er is toch nog dat ander … dat waar we voor jouw verjaardag eens geweest waren”. En daar was nog juist geteld één tafeltje vrij.

Nu ja, het was een leuke avond en bovendien bleek de zaak nog een fles blanc de blanc kado te doen aan elke jarige die er ging eten en die vergezeld was van twee of drie personen.

Het was de derde keer dat Slow en mske daar gingen eten en telkens is het anders maar steeds is het voor herhaling vatbaar.

Een luisterend oor wordt niet verondersteld
een mond te hebben

Nog maar eens wat aan cultuur gaan doen!

Ooit, vele jaren geleden, speelden ze Middernachtsdroom van Shakespeare op TV. Hoe het stuk verliep is enkel nog een wazig gegeven, maar één ding staat als in mske’s herinnering gegrift. Het betrof een gesprek met een muur aan wiens andere kant een meiske zat en dat ging dan als volgt:

Muur! Oh kweeniewamuur, …
Toon mij uw spleet.

 
Broer en mske proestten het uit en kwamen niet meer bij.

Erg voor Shakespeare maar mske heeft hem nooit nog au sérieux genomen.

Ooit, toen Zus haar eerste communie deed, was de reactie van de schoonzus dat dat net op de kermis viel bij haar schoonzus. En mske had dat kunnen weten want dat was alle jaren en neen, het was niet mooi van mske dat ze dat eerste communiefeest net deed op de dag van de kermis want dat was toch gewoon om te kunnen zeggen dat schoonzus niet wou komen en dat kind moest toch niet absoluut dat feest op de dag van de communie hebben.

Schoonma maakte het ook leuk, ze zei dat zij, moest het bij haar zijn, blij zou zijn als er een paar niet konden komen, want dan bespaarde je. En mske bedacht dat ze dan geen feest moest geven, dat was nog voordeliger.

Wat gebeurde er op de dag van de communie? Tegen 17.00u ‘s avonds kwam de schoonzus met schoonbroer er aan en aten hun deel van alle gerechten, het één nà het ander. Het leek meer op volstoppen dan op eten. Met een zekere regelmaat stopten ze hun eten in hun toot als een boer die met zijn gaffel stro binnensteekt. Na een uur waren ze weg.

Wel, voor Slow’s verjaardag kunnen we heel blij zijn, we besparen namelijk heel veel dank zij de communies. De volledige familie van mske, op Zus na, is uitgeteld.

En neen, we nemen geen andere datum.

Zo! Stampen en Dagen met hunnen tandem. We laten hem staan tot … ja wie weet wanneer we ons lijflied terug willen.

Bosuil Jezus Eik, wie weet nog welk jaar. Broer en Schoonzusje, mske en Ex, tantemeter … was er nog iemand bij? mske weet het niet meer, ze weet alleen, ze waren jong. De Bosuil was toen nog niet meer dan een zaalke, iets groter dan een café. Iedereen zat aan tafelkes maar het zat wel goed vol en dan die gasten daar van voor.

mske zou nooit nog terug willen naar die tijd, zo onbezonnen, zo jong, het ganse leven zo vanzelfsprekend, maar het was wel een fantastische avond.

Slow zei gisteren dat hij hen ook wel eens wou bezig zien. Eens zien of we een optreden kunnen vinden en dan afspreken met Broer en Schoonzus. Misschien strikken we tantemeter ook nog wel.

Stampen en Dagen … 30 jaar later.