wizzewasjes

Nieuwe energieleverancier komt de meterstand opnemen. De afrekening komt vandaag en Slow en mske moeten meer terug trekken dan ze maandelijks moeten betalen. Op drie maand tijd moeten ze dus 20€ meer terugtrekken dan ze aan een maandelijkse factuur betalen. Maar … aangezien daar een tussentijdse factuur tussen zat waarvan de betaling nog niet geregistreerd was, krijgen ze enkel die 20€ terug, af te trekken van de volgende factuur. Als mske belt over die toch maar gedane betaling zeggen ze dat dan van volgende factuur mag aftrekken.

Hola Pola, daar gaat iets niet. Na efkes berekenen moeten Slow en mske de volgende factuur niet betalen en wordt die overschot van de daaropvolgende afgetrokken.

Maar, ondanks dat ze op drie maand tijd al een maand teveel betaald hebben moeten ze in de toekomst toch één euro per maand meer betalen.

Iedereen nog mee?

Bovendien vraagt mske naar de 125€ borg die ze mocht storten omdat ze stroebelingen had met Nuon, waarvan de netbeheerder zei dat ze die niet had moeten betalen en die zogezegd bij de afrekening ging verrekend worden. Ah neen, dat is niet juist! Om die terug te krijgen moeten Slow en mske eerst twee jaar een goed betaalgedrag vertonen (wabliefteru?) en dan pas kan die verrekend worden. Een waarborg die niet had mogen gevraagd worden?

“Awel das straf” dacht mske daarnet. En ze keek beteuterd naar wat ze aan het doen was.

Slow had even daarvoor gezegd dat hij zin had in een snoepke. Ondertussen zal Slow’s zin in snoepkes al wel bekend zijn zeker. En hij vervolgde dat hij toch nog buiten moest voor de Lotto voor morgen en dan kon hij ook nog iets halen voor Zoneke en hij wou weten wat Zoneke nog wel graag zou hebben, want dat dat toch niet altijd Chocoprince moest zijn. Ze hebben toch al één keer Chocoprince meegenomen zeker! Misschien kon hij ondertussen dan nog eens zo een boerenworst halen en spinazie voor morgen.

mske zei ja en amen en Slow vertrok en hij kwam binnen en hij legde een zak met mini-repen, een pak chacha’s en een pak Leo Go’s op het buro.

mske nam de schaar en sneed het pak Leo Go open net toen Slow terugkwam uit de keuken en verschrikt zei: “héla! die zijn voor Zoneke” en pas toen zag hij dat mske de Leo Go’s vast had zei hij: “oei, ik dacht dat je die minireepkes aan het open doen was. En mske dacht: “Awel das straf!”

mske is op terugkeer. Ze keert namelijk terug uit Dippendal, al was het daarnet weer even mis. Ze telefoneerde en er kwam geen antwoord en dat gaf haar direct visioenen van allerlei onheil. Maar het ging hem gewoon over een normaal natuurlijk probleem.

Waarom denken we dat ze op terugkeer is uit Dippendal? Wel daarnet liepen er twee loslopende blauw mannekes, maar eigenlijk was het een manneke en een vrouwke en nog eigenlijker waren die niet blauw, want ze hadden een oranje vestje over aangetrokken. Wat opvallend was aan dat oranje blauwe manneke en vrouwke? Wel, ze hadden geen combi bij en ze stonden ergens in het midden van nergens gewoon naar al dat niets en nergens te kijken.

En dat zijn dingen die je in Dippendal nooit zal zien. Gegarandeerd zeker van. Nooit!

Padderaf
Poempaf
Pijp uit
Batterij plat
De plank af
Stikkapot
Doodop
Leeg
Kaars uit
Moe dus
Sloppel

[ms - 30 maart 2006]

Op dagen zoals vandaag zou een mens uit werken moeten gaan, zodat je “moet”. Op dagen zoals vandaag is het niet goed je eigen baas te zijn want je luistert toch niet.

Hoe dikwijls mske vandaag al gezegd heeft: “alle vooruit, ms, zo kom je er niet” en dan zet ze zich met een vaartje aan het werk, maar dan nemen de gedachten weer de overhand en wordt het weer … niets …

Zoneke was al dagen druk bezig met iets geheimzinnig en mske kreeg er geen woord uit behalve: “je zal wel zien”.

Tot de dag dat ze de uitnodiging op haar buro vond, zeggende:

Vanavond groot evenement
Vanachter in den hof
16.00u

 
De ganse namiddag was Zoneke druk in de weer. En toen mske en Zus en Ex ‘s avonds naar vanachter in den hof trokken, zagen ze het lanceringsplatform met daarop de raket. Die raket zag er alleraardigst uit, alleen zag je nog uit welke onderdelen die was vervaardigd, want ze was niet geschilderd. En onderaan had je de ontsteking. Dat hield in dat aan iedere poot een fuseeke was bevestigd.

“Dat werkt nooit” zei Ex en Zoneke stak de vier lonten aan.

Het ding ging zowaar omhoog, maar dan wel scheef, omdat één van de lonten eerder de ontsteking had bereikt. Ze had moeite, dat wel, maar ze steeg tot ooghoogte en toen viel ze.

“Jammer dat ze scheef ging” zei Zoneke. En mske bedacht dat hij misschien de vier lonten had moeten koppelen zodat de ontsteking van de vier motoren op hetzelfde moment zou plaats gevonden hebben. “Volgende keer” zei Zoneke.

Er kwam nooit een volgende keer. Hij had het geprobeerd en dat was voldoende voor hem. Jammer … was Zoneke een doorzetter geweest, was mske nu misschien onderweg naar Jupiter.

Het zal dus wel aan mske liggen. Of anders gezegd: mske zal het nog wel leren.

De week van het zomeruur, die toch altijd al moeilijk te verteren valt, de maandelijkse zware week, de week met het vele werk omdat Mr. Sloddermans alle dossiers terug wil omdat hij volgende week een week er tussen uit is; en dan komt daar dus die zware opdoffer ook nog precies deze week te vallen, met horten en stoten dan nog.

Gisteren ging het er efkes over. En mske belde iemand op om er eens over te klappen en kreeg als antwoord: “ze hebben toch gezegd dat het niks is”.

Gevolgtrekking: het is niet wat er gebeurt dat belang heeft, het is aan wie het gebeurt . Want als dit niks is, dan heeft er voor ons part, niemand nog wat aan het handje. En dan mag iedereen staan snotteren dat de Molenbeek hier over buiten haar oevers treedt …

mske had heel lang geleden, het omslachtig genoegen dat haar buro onder Zoneke’s slaapkamer lag, wat soms tot heel eigenaardige situaties leidde.

Zo kon het zijn dat mske, naarstig aan het werk, ineens een schim voor haar venster zag wegduiken en als ze opkeek was er niks te zien.

Even later deed het zich weer voor en mske riep:

“Zoon! Wat doe je?”

Het antwoord kwam direct: “Action man is aan het bunjee jumpen; kijk maar”. En van de slag hing de action man omgekeerd voor het raam op en neer te joepen als een gestriept kieken aan zijn elastiekske.

Die action man kwam van de vlooienmarkt. Hij had in een doos met Barbie attributen gezeten, die Zus had gekocht en die vent paste daar niet bij. En de action man zijn lot was bezegeld. Proefkonijn voor Zoneke’s testen en proeven.

Op een dag … boven mske’s hoofd een boos woord. Zoneke dondert de trappen af, loopt naar buiten, loopt naar binnen, dondert de trappen op. Wat later weer. En mske vroeg nog maar eens wat er was. “Ik moet hem groter maken” zei Zoneke en toonde mske een plastic zakske van de GB of zoiets. mske fronste en vroeg “hoe groter maken?” Zoneke plooide het zakje open en mske zag dat hij opengesneden was en rond een ijzeren draad gespannen zat en daar hing die kwibus van een action man aan. “Ik heb een parapente gemaakt” zei Zoneke fier “maar die vent slaat altijd op zijn sikkedeizen”. “Jamaar Zoon” zei mske “die kerel is veel te zwaar voor dat licht plastic”. En Zoneke probeerde zonder de action man en de parapente zeilde weg en landde in de stekelbezen.

Zoneke keek bedenkelijk en zei: “Sjaans dat die daar niet aan hing, die zou nogal gekajiet hebben”.

De wereld loopt vol mensen, heel veel mensen, er zijn zelfs te veel mensen. Van al die mensen zijn er een heel klein percentage waar mske mee te maken krijgt. Van dat klein percentage is er nog een veel kleiner percentage dat belang heeft. Van dat kleiner percentage is er nog een veel kleiner percentage dat ze mag. Van dat nog veel kleiner percentage is er nog een fractie die ze heel erg graag mag. Van die fractie zijn er enkelen waar ze van houdt. Van die enkelen zijn er een paar waar ze heel erg veel van houdt. Van die paar waar ze heel erg veel van houdt zijn er … die deel uitmaken van haar zijn.

Onmisbaar dus!

Erg hoe een mens alles kan verdragen en verwerken en verkroppen en dan komt dat ene dat je maar niet te boven geraakt.

En dan heeft dat ook zijn weerslag op het blog, want dit was bedoeld als een blij blog maar als we niet blij kunnen zijn, hoeveel zin heeft het dan nog?

Misschien enkel als dwarsliggerij voor diegenen die het graag zouden zien verdwijnen. Leuk doel in elk geval. Dit laatste met een hele kilo zout te slikken.