wizzewasjes

mske, nog niet getrouwd, parkeerde de Ford Capri van Ex voor de deur bij moe. Even later ging de bel en was de brouwer tegen die stilstaande Ford Capri geknotst.

“Ge moet U niet excuseren hoor meneer” zei moe “ons ms had hem maar meer tegen de stoep moeten zetten.”

Hoe het verder verlopen is ? De man heeft de Capri gratis door zijn schoonzoon-automechanieker laten repareren.

Waarom zit mske daar nu al de ganse dag half geamuseerd aan te denken ? Omdat zulke zaken zo typisch waren voor moe.

Er zijn zo van die namen of woorden, die je als kind verkeerd leert uitspreken. Om deze of gene reden of omdat het Engels nog zo niet ingeburgerd was. En dan blijf je dat zeggen zonder nadenken en dan bedenk je ineens dat dat heel anders moet.

Zo op ‘t eerste gedacht opgenoemd : “Mikkimoesj en Lukkiluk.

Het begon wat een soap te gelijken. Sedert Slow de eerste keer zei dat ze naar België kwamen tot nu, heeft het toch wel wat voeten in de aarde gehad om die tickets te bestellen. We hebben ze nog niet, maar ze zijn toch komende. Laat ons hopen.

Eerst was er sprake van een voorverkoop die startte begin mei.

Begin mei belde Slow en het ging pas in vanaf 15.00u. Om 15.00u belde Slow en het was uitgesteld tot 15 mei. Op 15 mei belde Slow en kon je enkel voor zaterdag en zondag bestellen. Voor vrijdag moest je de site in het oog houden. De site zei : “voor vrijdag en combiné, tickets verkrijgbaar vanaf 24 mei”. Op 24 mei belde Slow en ze weten van niks. Na informatie zeggen ze : “tickets te kopen aan de kassa”. mske had daar helemaal geen vertrouwen in en ze bellen naar de organisatie zelf die zegt : “tickets te verkrijgen vanaf 29 mei”. Op 29 mei belde Slow en het ging pas in vanaf 15.00u. Om 15.00u belde Slow en het was uitgesteld tot later. Er waren nog onderhandelingen aan de gang met een hoofdact. Weer maar de site in het oog houden. De site zei : “voor vrijdag tickets verkrijgbaar vanaf 31 mei”.

Vanmorgen nog niks, direct om 15.00u gebeld en mske keek verbaasd toen ze Slow zijn naam, adres, aantal tickets en het KBC kantoor wàaar de tickets moesten geleverd worden hoorde opnoemen.

De luchtballon
 

We kregen elk een luchtballon
Mijn broertje Jan en ik
Maar ik, hoooeee dom
Ik liet het touwtje los
en nooit kwam hij weerom.

Is dat nu alleen Slow of zijn alle mannen zo ?

Slow en mske hebben de ganse voormiddag rondgehost, zaken regelen, ontregelen en bijregelen. Om kwart voor twaalf zegt Slow : “ik heb honger”. Vanaf dan tot ze thuis waren zei hij doorlopend dingen zoals : “Ik heb honger, ik sterf van den honger, gaan we niks kopen voor op te eten, dat duurt nog zeker een uur eer we thuis zijn, zo lang hou ik dat niet uit, ….”

Als ze thuis komen ploft hij alles neer, dekt de tafel en had mske zich niet gehaast had hij alleen gegeten.

mske had hem nochtans gegarandeerd dat hij niet zou dood gaan van honger, ze had er bij gezegd dat dat zeker nog drie weken zou duren.

Eigenaardige situatie. Je zoekt een bus op, op de website van de lijn. Je zoekt via het lijnnummer. Die bus rijdt van Landen naar St. Truiden en stopt op de gewenste halte. Wat doe je dan ? Je kijkt van de gewenste vertrekhalte naar de gewenste aankomsthalte. Wat blijkt ? Je moest eerst naar St. Truiden station om daar over te stappen om naar de gewenste halte te rijden.

Een getroubleerde webmaster of een spookbus ?

Regen ? Klein mske hield van regen, ze hield ervan om met haar geïmpermeabliseerd regenfrakske door de regen naar school te lopen, kap diep over haar ogen en dan met twee voetjes gelijk in de plassen te springen.

Spetter de spetter de spetter.

Groot mske heeft eigenlijk ook niet echt een hekel aan regen, niet als hij op tijd en stond eens even ergens anders gaat hangen.

Vanmorgen moest mske uit de auto stappen en de regen viel met bakken uit de lucht, er was ook hagel bij. mske trok haar goretex jas aan, haar kap diep over haar ogen en keek naar haar voeten … Jammer, maar haar schoeisel was niet bepaald geschikt voor spetter de spetter de spetter.

Proper kat als ik ben, maak ik na een bezoekske aan de kattenbak altijd alle puttekes dicht en krab daarin. Slow had toch al een paar keer raar opgekeken, hij vond dat ik daar nogal werk van maakte.

Daarnet weer ! Ik begin mijn kattenbak in orde te krabben en nog te krabben … en mske keek al eens op van haar boek en zag Slow mij verwonderd bekijken.

Springt die Slow me daar ineens recht en zegt : “Kom Sloef, ik zal efkes helpen”. Hij pakt die bak en schudt die op. “Ziezo” zei hij, terwijl hij hem terug neerzette. Hij wendde zich naar mske en zei : “hij had die al bijna volledig omgebouwd”.

Ik heb hem maar eens heel raar bekeken.

Aangezien het nieuws, dat mske al dagen wil zetten, namelijk dat van die tickets, een straatje zonder eind dreigt te worden, zullen we maar voortgaan over die pennen.

mske had nu een vulpen … waar ze niet mocht mee schrijven. Niet in de school, maar van de school mocht het thuis ook niet. Dat vervormde het handschrift. Dus belandde het vulpenneke voor geruime tijd in zijn oorspronkelijke verpakking tot mske verhuisde en ze er een briefje mocht mee schrijven naar de kindjes van de ex-klas.

Waar moesten ze dan mee schrijven, met een rode pennenstok, met een pen die je in de inkt moest dopen en die de haartjes van je papier uittrok zodat die pen naderhand zo lekker kraste, dat je er van vergezzelde. Voor de nietweters, vergezzelen is kiekevel maar in een gevorderder toestand. Zoals met je nagel over een bord gaan. Ieps.

En dan was dat je eigen schuld volgens de nonnen, want je had ze niet goed gereinigd of je had er mee op je vloeipapier gezeten.

En ja, met díe pennen had mske ook blauwe vlekken overal, en ja toen had mske ook een schrijfknobbel.

Wat ons weer terugbrengt bij mske’s eerste vulpen.

mske ging naar het eerste studiejaar en Ingrid van de bakker, die wat ouder was, had haar verteld dat, als ze goed haar best deed en bij de drie eerste van de klas was, ze een kadootje mocht kiezen.

mske had de oudere kinderen al met die kadootjes gezien. Een strandemmertje met schepje, een veegborstel met bijhorigheden, …

Maar mske haalde het niet, ze strandde op de vierde plaats. En de eerste van de klas mocht eerst kiezen, dan de tweede en dan de derde. Eerste studiejaar of niet, het zat er thuis op, ze kon beter. Efkes in de kantlijn vermelden dat mske kon thuiskomen met wat dan ook, het was nooit goed.

En ja, tweede trimester … “bingo !” Maar toen deed de juffrouw de aankondiging dat er die keer geen prijzen te geef waren.

Haar vader kocht haar dan een vulpen. Net alsof een vulpen, die dan wel duurder zal geweest zijn, een plastic emmertje met schepje kon vervangen. Bovendien mocht ze daar in de school niet eens mee schrijven noch haar huiswerk mee maken.

mske was een jaar of 15 toen het vulpenneke kapot ging. En nu ? Nu zou ze het wel terug willen.