wizzewasjes

Ik had beter afgewacht voor ik mijn actie begon. Daarnet ging mske eens in mijn bakske kijken en daar lag nog zeker de helft in van wat Slow er van morgen in gekapt had. Fwiet, fwiet fwiet, ik deed alsof dat mijn neus bloedde, kunde wel peizen.

Maar mske zei alleen dat ze content was, want dat ze toch ook niet graag zou gehad hebben dat ik honger moest hebben. Maar ze zei er wel bij van: “ziede wel Sloef was altijd al een kleine eter”. Dat zei ze dan wel tegen Slow hé.

Eigenlijk dachten wij allemaal dat ik met die kleine beetjes bijeen meer had dan nu. Verkeerd gedacht!

Bij deze verklaar ik mijn protestactie afgeblazen.

Zoneke, zesde leerjaar
Zeeklassen
Val met de fiets op woensdag
Pijn in pols
Kliniek op vrijdag bij thuiskomst
Pols gebroken
 

“Vrijdag ergens tegengeknotst zeker”
zegt leraar
“En nu proberen dat in ons schoenen te schuiven”

Het ziet er naar uit dat er eindelijk een opklaring deze richting uitkomt. Langs dees kanten regent het nu niet veel maar vandaag hebben ze al heel goed hun best gedaan om die schade in te halen. Het heeft hier tot nu practisch aan één stuk door geregend en geen motregentje. Nu ook niet den drasj national maar toch.

Maar nu ineens werd het precies lichter op mske’s scherm en ja hoor, het zonneke priemt er door en het is niet echt grijs meer ook niet.

Ik had het eerst niet gezien, ik was op de pc gekropen en die staat achter het buro, en ik had me tegen de plumeau genesteld, kwestie van toch tegen iets zacht te liggen.

Gisteren vertelde Slow aan mske dat zij vroeger, als kind, steeds zegden bij het spelen wat de ander moest doen zoals: “en nu moest jij flauw vallen”. Als ik het goed begrijp was dat een soort regisseren, allé. En mske grinnikte en zei dat zij dat ook deden.

Vanmorgen, toen mske beneden kwam had Slow mske’s pc nog niet opgezet. Hij doet dat altijd, gentleman als hij is, omdat die pc een raar trekske heeft, die moet eerst nog enkele minuten zoeken precies eer hij mske’s boom vindt.

Maar nu was hij dat vergeten en hij zei: “En nu keek jij efkes door ‘t venster hé” en mske keek even door ‘t venster. En Slow ging verder terwijl hij de pc opstoempte: “En nu zei jij: het is nogal grijs buiten”. En mske zei: “het is nogal grijs buiten”. En weer ging Slow verder en zei: “en het is koud in de keuken” en mske zei: “en het is koud in de keuken”.

“Maar neen” zei Slow, dat zeg ik. “Ah” zei mske “dat zeg jij” en toen schoten ze alle twee in de lach.

Ik heb vanmorgen 70gr. in mijn bakske gekregen. Je ziet het bijna niet liggen. Ik ben al vier of vijf keer wat gaan eten. Ik ben benieuwd of ik daarmee tot vanavond ga toekomen. mske zegt dat, als dat niet het geval is, ze morgen dat in twee keer gaat doen, de helft ‘s morgens, de helft ‘s avonds. Momenteel ligt er nog in maar of dat dat vanavond nog zo zal zijn …

Ik voer in elk geval actie. Kan iemand mij zeggen hoelang mensen actie voeren eer ze zien dat het toch niks uithaalt?

Soms heb je bepaalde herinneringen aan vroegere programma’s en als je die dan later terug ziet dan denk je van: “was dat alles?

mske heeft dat ook. Meestal vallen die dingen dan tegen en vraagt ze zich af wat voor smaak ze dan vroeger wel moet gehad hebben.

Gisteren echter kwam het onderwerp Duitse komieken ter sprake en mske had een herinnering aan een programma dat “Nur für Busse” heette en ze begon er over, maar Slow kende het niet. mske had daar toentertijd zo mee gelachen.

Ze had dat ooit al wel eens proberen terugvinden, zonder resultaat maar nu ging ze het nog maar eens proberen. Deze keer vond ze hem, dank zij een artikeltje dat door iemand anders geschreven was. Het is twintig haar geleden en mske zou het nu wel eens willen terug zien om te weten of ze er nog mee zou kunnen lachen.