wizzewasjes

T.V. is het beste bewijs
dat mensen liever naar gelijk wat kijken
dan naar elkaar.

Mel Gibson heeft zich een stuk in zijn erwten gedronken en is daarna in zijn auto gestapt en weg gereden.

Dat Mel Gibson zich een stuk in zijn erwten drinkt, dat maakt ons niks uit, het is een man zoals zovelen en het is zijne lever. Dat hij daarna nog in zijn auto stapt en wegrijdt, dat is een ander paar mouwen waar we zo licht niet over gaan, want dat getuigt van een total disrespect voor de mensen die eventueel zijn pad zouden kruisen.

Waarom dat hier nu staat? Wel als inleiding voor iets anders, want buiten het feit dat Mel Gibson een paar goei films heeft en een schoon manneken is, waarvoor hij dan zelf nog geen lauweren verdient, interesseert die ons niet.

Het gaat over dat drinken. Dat deed een belleke rinkelen. Iets van voor de vakantie nog. Op een zeker moment leest Slow aan mske iets voor. Het verhaal ging als volgt:

Een man gaat na de match nog binnen in een café ergens te lande en ziet daar twee spelers van zijn favoriete ploeg aan de toog hangen. Volgens de man waren ze zat.

De man is hoogst verontwaardigd. Zo twee spelers van een voetbalploeg, die moeten een voorbeeld zijn voor de jeugd.

 
Ons bedenking: zou je als vader niet zelf een voorbeeld moeten zijn voor je kinderen, in plaats van dat af te schuiven op twee anderen die zonder kinderen op café zaten, na hun werk?

Sedert 1 juli hebben we meer werk en minder tijd.

Blijkbaar is dat dé reden bij uitstek om “onze” link van “hunnen” blog te halen. Link die ze er eerst zelf op gezet hebben.

Onze mening? Als we die hier zetten is dat onze mening niet meer.

Toen Slow en mske vorig jaar eens naar de FC De Kwibussen wilden gaan kijken stonden ze aan de grond genageld toen hen werd gezegd dat ze sjaans hadden. Er waren nog enkele plaatskes vrij, zo ergens wat terzijde van de tribune. Later hadden ze nog meer sjaans toen ze via Slow’s broer nog aan een plaatske geraakten. “Nooit meer riskeren” dachten Slow en mske en besloten een abonnement te nemen. Niks dan voordelen met zo een ding. Je plaats is gereserveerd en je kan zo ongeveer een derde van de thuismatchen missen zonder verlies te doen.

Probleem! Waar in die tribune zijn nog twee plaatsen naast mekaar? Helemaal van boven! “Oei” dacht mske “als we maar niet bij die harde koppen komen te zitten … of die venten die de ganse match willen rechtstaan … of die niks anders doen dan met ganse liters bier aanslepen zodat ze constant weg en weer lopen … of …”

Dit weekend zijn ze eens gaan kijken naar hun stoeleke! En aan het nummer te zien zat mske al aan de verkeerde kant van Slow maar als ze onderling omwisselden … Jà??? Dag Jan! Boven mske’s hoofd zit de betonnen balk. Als Slow daar gaat onder zitten en hij joept wat enthousiast omhoog … mske zal dan maar aan zijn verkeerde kant blijven zitten, zij joept zo hoog niet.

Niks harde koppen, niks bier, niks rechtstaan … allemaal gezellige mensen. Voor en naast mkse een groepke van vijf; drie meiskes en twee jongens. Voor Slow en linksweg vier knullen. Supporter genoeg om te zingen, niet om te schelden. Achter hen, een koppel met een kind. Ook haar gedacht dat ze van ginder boven die mannen op het veld niet zou herkennen was ongegrond.

Alles ideaal dus … behalve die éne familie! Die éne familie waar mske niet aan gedacht heeft. Die kakken op de stoelekes!

mske overweegt om apart verpakte vochtige doekskes te kopen. Zitten die lorejassen tijdens de match als bange hazen op de randen van die poeters naar die zingende en springende massa te kijken. En onder de match dacht ze: “als die maar op Slow zijn hoofd niet …” Voor haar hoofd is er geen probleem hé. Ah neen, zij zit onder de balk.

Nu vinden we toch niet meer welke Wieten al op het blog gestaan hebben. mske heeft een goed geheugen, maar het zou misschien wel eens mogelijk kunnen zijn dat er hier of daar ene passeert die al gepasseerd was.

En daarom gaan we vanavond nu eens geen Wiet zetten maar een andere toepasselijke.

Klaag nooit over het weer.
Als dat niet af en toe omsloeg,
zouden negen van de tien mensen
nooit een praatje kunnen beginnen.

[K.M.]

Soms denkt mske aan plaatsen waar ze vroeger was, eigenlijk is dat meer “zien”, al kan ze zich met de beste wil van de wereld niet herinneren wanneer ze daar geweest is en klopt het ook van geen kanten als ze probeert het op te zoeken.

Dat het geen beelden uit een vroeger leven zijn, is ook klaar en duidelijk. mske heeft de modellen van auto’s nog weten rijden waar het reservewiel achterop het kofferdeksel zat, dus zal ze in een vorig leven zeker niet over die autosnelweg geraasd zijn. En het andere? Daar heeft ze haar chiro-uniform aan. Dat zal in vorige levens ook nog niet bestaan hebben, want dat kwam tot net op de knie.

[July 9, 1945- ]

akaW H Allan, David Axton, Brian Coffey, Deanne Dwyer, K R Dwyer, John Hill, Leigh Nichols, Anthony North, Richard Paige, Owen West, Aaron Wolfe

Dean Ray Koontz werd in 1945 in Everett, Pennsylvania geboren. In het laatste jaar aan de Bedford High School slaagde hij er voor het eerst in een kort verhaal aan een tijdschrift te verkopen. Dat was ‘The Kittens’, waarmee hij bovendien een wedstrijd won van het Atlantic Monthly Magazine.

In 1969 zegde hij zijn baan als leraar Engels op om zich volledig op het schrijven toe te leggen. Het jaar ervoor was zijn eerste roman “Star Quest” verschenen. In de beginperiode bleef hij zich op de SF toeleggen. Sedert 1972 ging hij ook over tot het schrijven van thrillers.

Tot 1980 hield Koontz de verschillende genres uit elkaar. Voor elk genre had hij een apart pseudoniem. In 1980 kwam de kentering met “Whispers”, geschreven in wat hij zelf ‘cross genre writing’ noemde. Van toen af bracht hij elementen uit meerdere genres samen in zijn boeken, die zich kenmerkten door een snelle stijl, een mengeling van horror, suspense en detective, vaak met iets occults of bovennatuurlijks, maar steeds met herkenbare karakters.
 
Boeken

Tucker (Brian Coffey)

• Blood Risk (1973)
• Surrounded (1974)
• The Wall of Masks (1975)

 
Moonlight Bays

• Fear Nothing (1997)
• Seize the Night (1998)

 
Odd Thomas

• Odd Thomas (2003)
• Forever Odd (2005)
• Brother Odd (2006)

 
Andere

• Star Quest (1968)
• Fear That Man (1969)
• The Fall of the Dream Machine (1969)
• Anti-man (1970)
• Beast Child (1970)
• The Dark Symphony (1970)
• Hell’s Gate (1970)
• The Crimson Witch (1971)
• The Flesh in the Furnace (1972)
• Warlock (1972)
• A Darkness in My Soul (1972)
• Chase (1972) (K R Dwyer)
• The Haunted Earth (1973)
• Demon Seed (1973)
• Hanging on (1973)
• Shattered (1973) (K R Dwyer)
• A Werewolf Among Us (1973)
• After the Last Race (1974)
• Dragonfly (1975) (K R Dwyer)
• Invasion (1975) (Aaron Wolfe)
• The Long Sleep (1975) (John Hill)
• Nightmare Journey (1975)
• Prisoner of Ice (1976) (David Axton) aka Icebound
• Night Chills (1976)
• The Vision (1977)
• The Face of Fear (1977) (K R Dwyer)
• Time Thieves (1977)
• The Key to Midnight (1979) (Leigh Nichols)
• Whispers (1980)
• The Funhouse (1980) (Owen West)
• The Voice of the Night (1980) (Brian Coffey)
• The Mask (1981) (Owen West)
• The Eyes of Darkness (1981) (Leigh Nichols)
• The House of Thunder (1982) (Leigh Nichols)
• Darkness Comes (1983) aka Darkfall
• Phantoms (1983)
• The Servants of Twilight (1984) (Leigh Nichols)
• Twilight Eyes (1985)
• The Door to December (1985) (Richard Paige)
• Strangers (1986)
• Watchers (1987)
• Shadow Fires (1987) (Leigh Nichols)
• Lightning (1988)
• Oddkins (1988)
• The Bad Place (1989)
• Midnight (1989)
• Cold Fire (1991)
• Hideaway (1991)
• Dragon Tears (1992)
• Mr. Murder (1993)
• Winter Moon (1993)
• Dark Rivers of the Heart (1994)
• Intensity (1995)
• TickTock (1996)
• Santa’s Twin (1996)
• Sole Survivor (1997)
• False Memory (1999)
• From the Corner of His Eye (2000)
• One Door Away from Heaven (2001)
• The Book of Counted Sorrows (2001)
• By the Light of the Moon (2002)
• The Face (2003)
• Life Expectancy (2004)
• The Taking (2004)
• Robot Santa: The Further Adventures of Santa’s Twin (2004)
• Velocity (2005)
• The Husband (2006)
• The Good Guy (2007)

 
mske’s commentaar

Toen we, een beetje op uitkijk naar nieuwe schrijvers, in de bibliotheek “Mr. Murder” tegenkwamen, besloten we het boek te proberen. Het werd in één keer uitgelezen. De volgende keer namen we “Odd Thomas” en “Winter Moon” mee, waarvan de eerste met dezelfde snelheid werd gelezen terwijl de tweede overkwam als minder. Het waarom is niet ver te zoeken, het buitennatuurlijke dat zich in Mr. Murder voordeed zou zich in een zeer nabije toekomst al kunnen voordoen, terwijl dat van Odd Thomas best mogelijk is, vermits er mensen zijn die beweren dat ze over dergelijke gave beschikken. Winter Moon echter … uit de ruimte en een beest met tentakels. Neen, dat is niet echt aan ons besteed.

Ondertussen hebben we wat minder buitennatuurlijke genomen én gelezen en we moeten zeggen dat we die dan weer beter kunnen apprecieren. Nog heel veel te lezen dus.

Bijkomstigheid: Dean Koontz quoteert soms gedichten uit “The Book of Counted Sorrows”. Nieuwsgierig als altijd zoeken we dat boek op, dat blijkbaar niet bestaat. Het zou gaan over gedichten die de auteur zelf schreef en nog niet gebundeld heeft.

“Ik zeg dit niet voor mezelf
maar voor de volgende generaties.”
 

“Als u nog lang praat kunt u het hen zelf zeggen.”

Slow staat recht en wil naar boven gaan. Hij wil namelijk zijn meewandelende gezel, de grote ventilator halen, die vanmorgen nog niet wakker genoeg was om op te staan (vermoeden mske en ik). Maar mske, bedenkt ineens dat haar haardroger nog boven ligt en ze vraagt hem die efkes mee te brengen, zodat ze die straks niet meer zou moeten gaan halen.

Slow komt beneden mét haardroger en mét zijn ventilerende maat, zet de laatste in het deurgat richting mske en vraagt of ze daarmee haar haar niet kan drogen …

En dan bonkt de kader van de muur!

Slow zegt dat de ventilator dat gedaan heeft. Die kader hangt daar al drie jaar zonder ventilatieproblemen, mske denkt dan al maar iets gans anders, maar ze zegt: “lap en die nu nog kapot ook”. Neen hoor, niks kapot, enkel het koord waarmee hij ophing was over.

Gelukkig, want het gaat over de kader, die mske drie jaar geleden eindelijk opgehangen had, waarin een foto zit, ooit door Zus genomen in Noorwegen en die schitterend is, ondanks de ongewone manier van fotograferen. Zus was een jaar of veertien en ging bewijzen dat ze tegen de zon in kon fotograferen en zette haar zonnebril voor de lens en ze nam de foto scheef. Jammer dat we hem hier niet kunnen zetten want de kleine versie heeft ze ooit ingediend bij haar inschrijving voor fotografie en die heeft mske nooit terug gezien.

Het is normaal dat foto’s nooit gelijken. Zo normaal dat het niet direct opvalt waarom niet.

Ooit las mske dat de twee gezichtshelften van een mens niet identiek zijn, nooit identiek zijn. En als bewijs stonden bij dat artikel twee foto’s. Eén van de linkerkant van het gezicht dat vervolledigd werd met zijn spiegelbeeld en één van de rechterkant van het gezicht dat eveneens vervolledigd werd met zijn spiegelbeeld. Het waren effectief twee verschillende mensen die wel gelijkenis vertoonden maar toch niet identiek waren.

Bij mske is dat zo, dat ziet ze zó, zonder knip- of plakwerk. Niet dat het iets is dat opvalt, maar mske weet het.

Het resultaat daarvan is, dat als iemand een foto van mske ziet, zegt: “de gelijkenis is treffend” terwijl mske dat nooit zo gezien heeft, of nooit zo zal zien omdat zij in de spiegel een spiegelbeeld ziet. Andere mensen kunnen natuurlijk de mske uit de spiegel zien, als ze over haar schouder komen meekijken, maar mske zal nooit mske zien zoals ze echt is, tenzij op foto.

Dat is nogal iets hé, zo een overpeinzing.