wizzewasjes

En nu eens iets over mske’s verjaardag. Die is nu toch al een veilig pooske door. Waarom veilig? Wel mske heeft een rare hersenkronkel, dat zal iedereen nu al wel weten, dus ook over haar verjaardag.

Als kind had ze steeds grote verwachtingen voor die dag en alle jaren viel die tegen.

‘s Morgens speelden ze “Ik weet dat jij vandaag verjaart” van Will Tura, stopten haar één of ander kadootje in haar pollen, dat ze niet kon openmaken, want de tafel diende nog afgeruimd en ze moest op tijd naar school.

Later beterde dat er niet op. Er waren dan wel altijd kadootjes maar ofwel waren ze te laat ofwel te vroeg. Kadootje afgeven en de jaarlijkse plicht was weer vervuld. Bovendien zakte de ganse bende dan af en kon mske niet snel genoeg iedereen van drank en taart voorzien, want anders vroeg haar vader of hij soms een houten bakkes had. De TV moest op want hij moest zijn programma’s zien. Op een zekere keer heeft mske daar korte metten mee gemaakt.

mske is niet voor dure kadootjes. Ze zou nog liever een boekeeke pisbloemen krijgen die ze zelf gaan plukken waren dan weet ik welk juweel of schitterding. Gewoon gemeend en niet als een verplichting. Slow weet dat -wat weet Slow niet- of misschien voelt hij dat wel aan.

Nu is er ook nog het blog. Al drie jaar probeert mske die verjaardag te verdoezelen. Waarom? Wel het gaat hem niet over de wensen op dat blog of niet. Diegene die er eerst wensen op zet, die doet er moeite voor, want die herinnert zich de dag en meent het dus. Degenen die volgen …

Wat we bedoelen is dat er een mailknop op staat om eens iets speciaal te zeggen. Maar die wensen aan de lopende band in een reactie om er van af te zijn, die wenst mske zelfs niet. In die mate dat ze een mail heeft gezonden aan iemand die ze heel erg graag heeft, zeggende: “wat je ook gezien hebt, reageer er niet op”. Het heeft niks te zien met het feit dat mske anti die verjaardag is, neen enkel tegen het er zich van af maken.

“Oeps, morgen vervalt je gsm-abonnement” bedenkt mske ineens luidop. “Kom” zegt ze, we rijden onmiddellijk naar ‘t stadje”. Terwijl ze daar toch zijn wil ze nog wat geld -dat al van hen is natuurlijk- en nog wat halen in de GB.

Geen parking aan de bank en mske stapt uit. “Ik weet niet waar ik je zal zien” zegt Slow nog. Dat met dat geld lukt.

En mske stapt richting GB, waarbij ze de gsm-winkel voorbij moet en ze ziet dat die dicht is. “Daar gaan we weer” denkt ze. Aan de overzijde staat Slow gebaren te maken dat de winkel dicht is. “Waarom is de winkel dicht?” vraagt Slow, want van in de auto kan ik dat niet lezen”. Natuurlijk heeft mske dat ook niet gelezen, getroubleerd als ze altijd is, als ze Slow ziet.

In de GB wil Slow het leeggoed in die leeggoedvreter gaan stoppen en dan blijkt dat die ook kapot is. Ondertussen koopt mske nog zo het één en ander stinkgoedje om te kuisen en ze kunnen natuurlijk niet weg zonder snickers. Snickers is om te werken hoor! “Dat is pure energie” zegt mske.

Aan de kassa gekomen, en dit is een zeer gevaarlijk verhaal, dat ik nu ga vertellen … aan de kassa gekomen heeft er een koppel met een taart gegooid. Slow zat bijna op de kassierster haar schoot van het schrikken. “Padaf” zei dat, taart op de grond. “Is ze plat” vroeg hij. “Het gaat nog” zei zij. Gelukkig was er geen slagroom op. Slow en mske hebben daar wat staan mee lachen.

Waarom dat nu een heel gevaarlijk verhaal is … stel dat één iemand van dat koppel dit blog leest … In dat geval … Aangename kennismaking!

mske weet niet wanneer de gedachte aan de dood begonnen is zijn kop op te steken. Bij “hét”? Waarschijnlijk. Maar sedertdien komt ze regelmatig terug. En deze dagen zijn niet bepaald bevorderlijk om ze op de achtergrond te houden. Waar? Wanneer? Hoe?

Komt daar nog bij dat de onrust om iemand te verliezen ook enorm gestegen is. Komt dat omdat mske eindelijk leert wat het betekent van een levensgezel te hebben? Komt het omdat ze daar ook al serieus in de potten gerammeld hebben?

Deze grijze dag leent zich uitstekend om daar eens wat bij stil te staan, al wil mske daar liefst van al niet te dikwijls bij stilstaan anders wordt het leven één grote angst.

Oud:
als jij en je tanden niet meer in dezelfde plaats slapen.

mske klopte op de deur en kreeg geen antwoord. Ze stak de sleutel in het slot, draaide hem om en zag niks dan zwarte donkerte, maar tegen al die donkerte stak de mouw van het zwartleren jasje aan de kapstok toch nog af.

Er was dus iemand en ze wou de deur terug sluiten toen de hand zich rond haar pols wrong.

En dát drie keer op één nacht! Heeft ze nu drie keer het zelfde gedroomd of heeft ze gedroomd dat het al de derde keer was …

mske denkt te weten waarom de dagen vroeger blijkbaar zo snel niet gingen.

Als ze toen zo snel zouden gegaan zijn als nu, was het de moeite niet geweest om de kinderen uit hun bed te halen.

Als ze nog wat sneller beginnen gaan, zal het zelfs de moeite niet meer zijn om zelf nog op te staan.

Dat zou nog eens een originele vakantie zijn … Bed peace à la John Lennon.

Dat ze dat maar snel vergeet want ik vraag me af wie ons dan eten zou geven.

“Waar komt u vandaan?”

“Van de aarde.”

“Da’s ook toevallig.
Kent ge daar een zekere Janssens?”

Klein mske schreef uitgesproken lelijk. Dat dat te wijten was aan het feit dat ze op 9 maanden stuipen had gehad en daardoor nog relatief lang met stramme vingers heeft gezeten, dat bleek indertijd geen rol te spelen.

Feit was, klein mske schreef uitgesproken lelijk en als ene of gene eens zin had om op te spelen dan had klein mske het vlaggen en kon ze blad na blad volkladden om te oefenen.

Klein mske’s schrijfstijl leek meer op spinnekoppen die zo uit de inktpot waren gevallen, dan op het schoonschrift van Zuster Imelda.

Eens in het zesde leerjaar kwam er dan op een dag een opdracht om de nieuwjaarsbrieven voor de kleuters te schrijven en daarom moesten er vijf van de klas onder de speeltijd binnen blijven en schrijven. En dacht je dat ze daarom de mooist schrijvenden namen? Neen! De vijf eersten van de klas, spinnekoppen of niet spinnekoppen.

Och ja, die klein mannekes konden dat toch niet lezen.

How can I be so thirsty this morning
when I drank so much last night