wizzewasjes

mske’s voorgevoel heeft haar nog nooit bedrogen. Jammer genoeg, nu ook niet.

Wij wensen vanaf heden geen gebruik meer te maken van Uw service, doch daar Uw diensten steeds van uitmuntende kwaliteit waren zullen we het zeker in de toekomst niet nalaten U te contacteren voor één van onze andere projecten.

 
Zo, dat weten we dan ook weer. Al een paar dagen kloeg mske over onheil boven haar hoofd en deze namiddag had ze nog zichzelf tot de orde geroepen, dat dat allemaal nonsens was. En toen kwam de mail.

Ondertussen zijn ze al weer terug bezig met hun volgende offensief. Slow is al druk doende met prospectie en mske is al druk doende met de voordelen van de zaak op te sommen, als daar zijn:

• de dossiers van Meneer Sloddermans gaan sneller vooruit;
• er zal misschien terug tijd zijn om eens een boek te lezen;
• ze kunnen nog eens naar de markt gaan;
• diesel uitgespaard, maar daar heeft Slow tegenwerpingen … meer elektrisch verbruik en meer stoken;

…

mske hoopt alleen dat ze géén gelijk zal krijgen over een gedachte die al lang in haar hoofd spookt. De ene klant weg en dan minder dossiers bij Meneer Sloddermans, zoals we nogal gezien hebben na een periode dat hij zo dwars ging liggen.

En nu vragen ze zich af of dit de oorzaak is van het feit dat de facturen nog niet betaald zijn.

Nog een voordeel … morgen niet zo vroeg opstaan alhoewel …

“Ik kom voor die job van leeuwentemmer.”

“Dat is jammer. Ik heb net iemand aangenomen.
Maar kom morgen eens terug.”

Het was hier mis vandenoen. Slow had gisteren een leuk filmke gevonden – lees: leuk voor mske want ik weet niet of er veel andere iemanden iets zouden aan hebben.

Dat filmke moest op Real Player gespeeld worden en dus ging mske die maar eens efkes downloaden. Ja lap! Al haar muziekskes en liekens begonnen op Real Player te spelen, ook ons vrolijk liedje op het blog en het spelerke trok op niks meer.

Bovendien leek ons liedje, gewoon ons liedje niet meer, het leek meer op het geluid dat je hoort in een zaal met sanitair in een instelling waar ze net allemaal bruine bonen gegeten hadden.

mske keilde de Real Player er terug af. Maar niks gekort, alle liedjes en ons muziekske waren en bleven gewoon naar de knoppen.

Van grote miserie zette mske de Real Player er terug op maar stelde hem anders in. En zie … ons spelerke was terug. Alleen voor de andere liedjes heeft ze nog een vijftal minuten gegrommeld eer ze vond hoe ze die terug kon krijgen in hun originele versie. En toen het probleem opgelost was dronk ze daar een Hasseltse koffie* op en ging een siësteke doen.

* Gereedgemaakte van uit de Colruyt hé, die is niet zo straf.

En dan zijn er de mensen die iets weten. Maar als anderen niet weten dat ze iets weten, dan weten die anderen niet hoe belangrijk zij wel zijn, dus zeggen ze: “ik weet iets, maar ik mag/kan het niet zeggen”. En als dan de anderen proberen toch meer te weten te komen, dan voelen ze zich wel echt belangrijk. Sommige anderen ergeren zich dan een beetje en zeggen: “wie A zegt moet ook B zeggen” en dat vinden de mensen die iets weten ook leuk en sneren een kleine beetje terug, zeggende: “je zal wel zien”.

Meestal zien de anderen dan niks. Maar als er dan ook maar een vliegescheet gebeurt, zeggen de belangrijke mensen: “zie je wel”.

Als er zo iemand tegen mske zegt van: “ik weet iets, maar …” dan zegt mske al: “Ow, stop! Ik wil het niet weten”. En dan vraagt mske zich af waarom ze dan zo een beteuterd gezicht trekken.

En toch is er iets te vinden voor die theorie dat later slapen, langer slapen betekent.

Toen Slow en mske gisteravond nog op een onverwachte bron van leute vielen, werd het alras middernacht.

En vanmorgen realiseerde mske zich dat ze al auto’s hoorde toen ze wakker werd. Ze lag heel even te luisteren naar Slow’s ademhaling en keek op de wekker. Vijf uur achtendertig.

Misschien vanavond later gaan slapen?