wizzewasjes

Als reactie op de reactie van Koenie Berlingo, zetten wij hier iets dat Max en mske gezegd hebben.

Waarom Max en mske dat gezegd hebben? Wel, mske beweert dat Max dat gezegd heeft, terwijl Max volhoudt dat mske dat gezegd heeft.

Daarom zijn ze tot het gemeenschappelijk akkoord gekomen dat zij dat met twee gezegd hebben.

Maar wàt hebben ze dan gezegd?

Achter iedere ingestorte brug,
staat een ingenieur die zonder dt fouten kan schrijven”.

 
 
 
Hier is het de gewoonte van niet met kerst maar met nieuwjaar kadootjes te geven. En dan trekt mske grote ogen als ze leest dat mensen verlanglijstjes maken. Huh? En als mske dan ziet wat mensen op die verlanglijstjes zetten rollen haar ogen er bijna uit.
 
 
 
Neen, mske kan je geen plezier doen met dingen. Het is zo al erg genoeg dat er dingen zijn die ze niet kan missen, terwijl dingen toch altijd onderhevig zijn aan risico’s van breuk, diefstal, verlies, …
 
mske heeft ook een lijstje opgesteld:

• de uil;
• de eerlijkheid om te zeggen waarom dat van kerst moest voorvallen;
• een beetje eerlijkheid over wat er vier en een half jaar geleden werkelijk is gebeurd;
• een beetje geven met het hart i.p.v. met de portemonnee.

Kadootjes? Mijn voeten ook!

“Durf je wedden dat hij het gedaan heeft” zei mske. Ze waren namelijk naar Lynley aan het kijken. Slow reageerde niet. mske dacht: “misschien moet ik wel efkes “Slow” zeggen”, maar ze deed het niet, hij zat nu eens stil en zoals gezegd leunt mske tegen hem en kan ze dus niet zien of hij TV kijkt of in slaap gesukkeld is.

“Zie je wel” zei Slow toen de ontknoping er aan kwam. “Ik heb dat wel gezegd hé” zei mske. “Wanneer dan?” vroeg Slow. “Terwijl je zat te slapen” zei mske. “Hm” gaf Slow toe “ik heb toch wel een minuut of twintig gemist”.

Wakker worden.
Je zit te slapen in je eigen tijd.

En toen ging het pas goed fout.

Toen Slow en mske bezig waren met een paar dingen die je af en toe wel eens moet doen maar die niet bepaald tot de dagelijkse bezigheden behoren, ging het fout. mske wou de zaken redden maar het ding was gloeiend heet en aangezien het ding een verhaal had en een leven en bovendien hoogst breekbaar was, liet mske het niet vallen, maar legde het voorzichtig neer.

Gevolg: verbrande vingers: drie met blazen, dat is derde graad; drie heel rood, dat is tweede graad; twee gevoelige, dat is eerste graad en het pinkske en de duim van haar rechterhand zijn er blijkbaar goed vanaf gekomen, al heeft die duim ook een gevoelig plekske.

Toen het pas was gebeurd grommelde ze, nogal boos op zichzelf: “liever mijn vingers verbranden dan dat ding te laten vallen”. Nu de pijn wat wegebt en ze al eens een poging onderneemt om iets te typen – wat niet best lukt met die plakkers er rond – denkt ze toch dat ze blij is dat dat ding niet stuk is.

Na de middag en nog niks gepost? Zo laat op gestaan? Neen hoor, maar mske heeft hier al vanalles zitten doen, zoals een standaardformulier maken voor visitekaartjes. Ze heeft haar boek al voort uit gelezen, zodat ze nu gerust is.

Verder heeft ze besloten om een soort bewegingskalender bij te houden vanaf begin 2007. Dat bedacht ze gisteren, toen ze Jurgen’s reactie las.

Voor het zwemmen levert dat geen probleem op, maar voor het stappen zal ze zich een stafkaart en zo een rollerke moeten aanschaffen want ze kent de afstanden niet. En het fietsen is helemaal nog te organiseren. Er is geen verwarming in de kamer waar de hometrainer staat. Zodoende overweegt ze om de hoek hierachter leeg te maken en die hometrainer daar te zetten. Spijtig dat ze niet van op die hometrainer met die pc kan werken hé …

Er zijn mensen die zich doodergeren aan fouten in boeken.

Weet je wat ook irritant is?

Van die mensen die zich doodergeren aan fouten in boeken en denken dat ze het recht hebben om die met kogelpen te mogen verbeteren!

Eind oktober 2005 stond er op het abonnement, dat in april 2006 afliep. Twee beurten benut, de andere verloren. Sedert eind oktober 2005 is mske dus niet meer gaan zwemmen. Het vele werk, Slow’s schouder die maar niet mee wil … Eigenlijk wou mske wachten tot Slow’s schouder in orde was, maar ze zegt dat ze haar gewrichten voelt roesten.

Dus trok ze vanmorgen haar stoute schoenen, in dit geval haar zwempak, aan en toog richting zwembad. Ze was nogal nerveus want na zo een lange periode … Al bij al viel het mee. Na de vierde lengte dacht ze even dat ze zou moeten stoppen, maar ze ging door en het ging weg. Na de twintigste besloot ze dat het genoeg was voor de eerste keer.

Het moeilijke, en waar mske eigenlijk wel wat lastig over is, is dat ze niet ‘s morgens kan gaan zwemmen onder het schooljaar omdat het dan voorbehouden is voor de scholen, maar haar werk onderbreken, dat doet ze eigenlijk ook niet zo graag.

mske vraagt zich wel af of Slow ooit nog wel zal willen mee gaan, want hij is niet bepaald zo een baantjeszwemmer zoals zij en ze denkt dat hij zich dan verveelt.

Waarom bouwen ze geen steden op het platteland?
De lucht is daar veel gezonder.

“Pfffft” zei mske “blijkbaar zijn die dingen moeilijk te vinden”. “Ja maar moeder” lachte Zoneke “weet jij wel wat je me aan doet, ik kan zelfs met mijn Playstation niet meer spelen. Altijd is dat Kaadie, Kaadie.”

Wel ja, de tijden zijn veranderd, er bestonden toen nog geen DVD’s en zo, maar mske herinnert zich wel: “Bejeboot moe kome”.