wizzewasjes

Dus moest er een ander tijdverdrijf gevonden worden om geen licht te moeten aansteken. En wat komt er dan beter van pas dan het rozenhoedje. Dat is één keer de paternoster rond , vijf keer tien weesgegroeten met daar iedere keer een onzevader tussen. En het begin en het einde, dat zijn de bollekes net boven het kruis, awel dat weet mske niet meer.

In de maand mei, toch speciale maand, werd dat nog een rozenkrans, dat is drie keer den toer !

In elk geval, er moest voorgelezen worden en de rest viel in. De dag kwam dat mske mocht voorlezen -mske slaagt er nog steeds in bij saaie zaken met haar gedachten elders te zitten- en ze gaf maar de voorzet van : Wees gegroet Maria, … en haar gedachten waren ver. Op een zeker moment : owee, daar voelde ze de knobbel van het einde en ze had genen enen onze vader gelezen.

Het is nog goed afgelopen, ze moest alleen maar de onzevaders inhalen.

Dat duisterlijk bidden is dan ook stopgezet zo rond die periode dat moe en va een teevee kochten.

Moe wou altijd maar besparen. Zo ook op elektriciteit. Zodoende mocht het licht niet voor een bepaald uur aan in de herfstmaanden. Broer en mske zagen niets meer om te lezen of om te spelen en zetten zich dan maar in het halfduister onder de tafel. En dan begon moe te vertellen, over haar jeugdjaren en over de oorlog. Ze vertelde over hoe grootmoeder het gezin had onderhouden omdat grootvader moeten vluchten was, ze vertelde over haar eigen grootmoeder die een klets van een Duitser had gekregen, ze vertelde ook over wat er allemaal bij de andere grootouders was gebeurd. En dat waren dingen die ze toch niet uit eigen ervaring kon geweten hebben.

In elk geval, die verhalen klonken meer spannend dan verschrikkelijk en op één van die avonden zei Broer, toen het licht dan eindelijk aanging, dat hij wel wou dat het eens oorlog werd.

Moe ontplofte zowat. Ze had hen willen laten beseffen hoe gelukkig zij wel waren.

Het was gedaan met vertellen.

Eenvoudig uitgelegd gaat het zo. Iemand, die ze graag heeft en waar ze alles voor doet, gaat haar wat jennen en mske verbreekt het contact. Een poos later -in dit geval vijf jaar- beseffen ze dat ze haar kwijt zijn en komen ze af met excusekes en uitlegskes. Dat was nu onlangs de derde op minder dan een jaar tijd.

En mske ? Wel, ze heeft hier vanachter een reuze grote virtuele mesthoop en daar smijt ze die bij op !

En nu stoppen we met Wiet. Er zijn er nog wel, maar ofwel zijn ze hopeloos verouderd, ofwel vinden we ze niet leuk, ofwel zijn ze al zo algemeen gekend dat het afgezaagd wordt, ofwel kan het zijn dat deze of gene er zich aan ergert, wat ons normaal gezien niet zou kunnen schelen, maar aangezien er veel domme mensen rondlopen, gaan we het risico niet nemen dat er ene iets verkeerd begrijpt.

Misschien kunnen we, net als de VRT, nu beginnen met herhalingen. Waarschijnlijk zouden er toch niet veel bezoekers zijn die het merken.

Omdat er alle dagen toch wat te doen was, hadden Slow en mske de konijntjes in het hok gelaten. Zaterdag hadden ze zich even buiten gezet en het hok open gemaakt, maar de konijntjes kwamen niet buiten. Gisteren weer. Uiteindelijk heeft mske ze alletwee buiten gezet en na een pooske terug binnen gezet.

Vanmorgen zei ze : “ik zet gewoon het deurke open, dat ze hunne plan trekken”. Maar terwijl ze haar ronde deed van de fuchsiakes, zaten de konijntjes al buiten. Al hebben ze er nu precies meer leut aan van binnen en buiten te lopen over het loopplankske.

Er was eens een zomer dat mske de ganse tijd met een sweater ging werken. Nochtans normaal was het ‘s zomers om te sterven onder het plat dak van ‘t buro.

Die zomer niet. Welk jaar dat was zou ze niet meer kunnen zeggen. Het moet ergens in de tachtiger jaren geweest zijn.

Nu ? Met sweater is het te warm, zonder te fris.

Puree Parmentier, “hachis Parmentier”, is een gerecht op basis van aardappelen en gehakt rundsvlees. Het gerecht dankt zijn naam aan de apotheker Parmentier die ervan overtuigd was dat het de schaarste op doeltreffende wijze kon overwinnen en hij liet het aan Louis XVI proeven.

Het gerecht is een familiale en traditionele schotel in talrijke landen. Het is ook een economisch gerecht, aangezien de vleesresten van gebraad of een stoofschotel er in kunnen verwerkt worden.
 
Ingrediënten voor 4 personen

• 1kg aardappelen;
• melk;
• boter;
• 400 gr. gehakt vlees;
• 1 ui, grof gesneden (facultatief);
• 1 teentje look (facultatief);
• peper – zout – nootmuskaat.

 
Bereidingswijze

• Doe de goed gekookte aardappelen door; maak de puree af met melk en boter;
• Hak het vlees/stoof het ingeval van vers vlees (samen met de ui en de look);
• Boter een ovenschotel in;
• Beleg ze met de helft van de puree; daarboven het vleesgehakt; de rest van de puree komt daar bovenop;
• Gratineer in de oven.

 
pske van mske : misschien kunnen we dat eens met gehakt kippenvlees proberen, kwestie van kiplekkere Berlingoridders goed te stemmen.

Vandaag zal een cola-light-loze dag worden. Zaterdagavond zei Slow : “breng je een fles cola mee ?” en mske zei, na grondig nazicht op de plaats van de cola-light : “voor zover ik nog kan kijken en de cola-light niet op de verkeerde plaats werd gezet, is er genen nie meer !” “Oei” zei Slow en keek op de klok. “Dat zal nachtwinkel worden”. “Maar neen” zei mske ” we hebben wij dat niet nodig”.

Gisteren hebben ze geen cola light gedronken tot rond den drieën. Ze waren in een etablissement en dan vindt mske dat zo wat sullig om een waterke te nemen.

Vandaag dus geen cola-light, al is Slow er wel gaan halen. Je kan nooit weten …

Waarzegster :

“Ik voorspel je dat je eerste zoon een jongen zal zijn.”

Slow had puree Parmentier gemaakt voor deze middag. mske had eerst gedacht van niet te eten, maar honger hebben … en de puree heeft ze zich met een langzaamaan actie best laten smaken.

Straks gaat Slow voor haar saroma pudding maken.

En dan zeggen ze dat dat niet leuk is, een tand laten trekken.