wizzewasjes

Er was een tijd dat een forum heel populair werd
toen kwamen de gieren
 

Er was een tijd dat de blogs heel populair werden
…
 

Misschien is het nu tijd om al die linken er af te gooien
en ons enkel met ons eigen bezig te houden

“Ik ben boos” zei mske “boos en woest en ràzend, ik zou zo mijn kloefen tegen de muur kunnen koeken”.

Slow keek veelbetekenend naar de muur achter hem en zei “Zeg op tijd iets dan ga ik in de keuken zitten”.

Gisteren was er dan nog een andere stem, die het over een onverwachte ontmoeting met Boeke had. En Boeke had haar beklag gedaan van “welke vader laat zijn kind in de steek ?”

Toen mske dat hoorde moest ze efkes slikken.

Als je je vader niet meer wil zien, dan zég je dat. Dat is wat mske doet, maar dan word je betutteld en betiteld als harteloos. Het zij zo. Maar als anderen het anders spelen omdat ze niet als de boosaardige willen afgeschilderd worden, dan draaien en keren ze als een duvel in een wijwatervat om toch maar de schuld niet in eigen schoenen te moeten gaan zoeken.

Welke benaming had nog iemand anderhalve week geleden gebruikt ? Ach mske, het is een lafaard ?

Gisteravond werd mske dus serieus boos. Zeggen dat Slow hààr in de steek liet. Hoe durft ze ?

Het was een week na mske’s verjaardag dat ze de gemiste oproep zag. Ze was blij en belde onmiddellijk terug. “mske kind” zei de stem “ik was je verjaardag niet echt vergeten, ik had er alleen niet meer aan gedacht”. Maar dat kon mske niet deren, ze was blij de stem nog eens te horen, blij, blij, blij … En ze praatten wat bij.

En ineens zei de stem : “mske, ik moet je toch nog iets zeggen”. “Oooh neen” dacht mske en ze herinnerde zich het telefoongesprek van vorig jaar. “Niet over … ” begon ze. “Jawel” zei de stem “die mens ziet daarvan af en als je eens na 9u zou bellen, dan is zij al naar bed. Het is toch je vader.”

Alle blijheid vlood weg, het werd gewoon bitterheid toen mske zei dat ze er nog niet over dacht en het borrelde weer allemaal zo wat omhoog. “Nu, dan zal ik er niks meer over zeggen” zei de stem, maar dat had die vorig jaar ook gezegd.

Volgende verjaardag zal mske niet meer blij zijn als ze het nummer ziet. Als het over een gemiste oproep gaat, zal ze niet terugbellen en als ze het ziet terwijl het rinkelt, zal ze niet opnemen.

Misschien, heel misschien had mske nù wel niet zo bruusk gereageerd op de stem, moest ze die ooit in het verleden horen zeggen hebben : “jij bent toch haar vader”.

Toen mske één van de hoofdpunten uit de internetgazet luidop citeerde bij ‘t ontbijt, vroeg Slow : “heb jij connecties bij de pers ?”

Maar mske hoefde daar geen connecties voor bij de pers, ze had het zaakske namelijk al enkele maanden terug voorspeld.

Zodoende antwoordde ze wat Miss Marple-achtig dat de aard van de mensen toch overal het zelfde is, in een dorp of in een stad, bij rijk of arm.

“Slooo-ooow” riep mske “een kaart van je zus”. Maar Slow was niet binnen, die was zijn gsm in de auto vergeten. Dus deed mske de kaart maar open en ja ze hadden reden gehad om zich ongerust te maken.

“Awel merci” zei Slow daarna “die is onderweg van de 21ste en komt pas nu toe”. mske keek nog eens met haar tweede bril erbij op en jà, daar stond “21.10.07″ en dat met een priorzegel.

“Hmmm” dacht mske “toch eens navragen hoe dat kan” en ze belde de post en legde het uit. Ondertussen had Slow er zijn loep bij gehaald en deed teken dat hij dacht dat het de 29ste kon zijn ook.

Goed op tijd dat hij aan die loep dacht. Maar wat is nu het rare ? Wel, soms staat er duidelijk 21 en als je met die loep wat heen en weer beweegt staat er dan weer 29.

Halloween of Poesjkin ?

“Wel verdorie” zei mske en keek wat raar in haar papieren “we hebben deze maand geen telefoonrekening gekregen”. Ze nam de telefoon en belde. Jawel hoor, er was een factuur van 1 oktober vertrokken. “Owee” zei mske “kan je me even een dubbel sturen ?” Ze vroeg alle gegevens van de ontsnapte faktuur en zei : “ik ga dat direct betalen sie !”

Dat geloofde nu toch niet hé ! De website van de peeceebanking ligt al de ganse voormiddag lam ! Lammeliggers !

“Morgen veel werk” zei Slow gisteren en daarmee bedoelde hij dat hij vandaag een stukske kan rondrijden naar allerlei winkels die meestal niet samen open zijn.

Gisteren lukte het niet om alles in één keer aan te halen.

“Je gaat toch niet alle dagen richting stad rijden ?” vroeg mske. En zodoende heeft Slow gepuzzeld en gekeken wanneer en hoe hij het beste kan rond rijden. Het zijn niet alleen de openingsdagen die daarbij een rol spelen maar ook de -uren.

Waarom gemakkelijk maken als moeilijk ook gaat ?

Wie ‘t kleine niet eert is ‘t grote niet weerd.
Veel werk is iets dat niet deert
Dat hebben wij ook al wel geleerd

[ms - 29 oktober 2007]

Vele kleintjes maken één groot. Waarmee we het toeval bedoelen dat we vandaag in onze mailbox kregen.

Anderhalf jaar geleden ergens kregen we zo een aanvraag voor een eenmalig werkske. Een maand of acht geleden een andere klant met een eenmalig zaakske. Je denkt dat je die nooit meer zal horen ? Je denkt fout. Drie weken terug een aanvraag van de eerste voor een jaarlijks terugkerend werkske. Vanmorgen de andere, weeral eenmalig.