wizzewasjes

mske wou vanmiddag weer rijspap maken. Weer ? Jawel en dat al voor de derde keer. Maar het is niet door gegaan, door omstandigheden. De eerste keer op speciaal verzoek. Dat viel enorm tegen, want blijkbaar was die rijst toch onderhevig geweest aan de vochtproblemen, ondanks hij toch wel verpakt zat in een speciaal buidelke.

Het resultaat was dat Ella zei dat ze de rijstpap niet ging opeten. En toen mske zich wou opofferen dacht ze : “bweik, dat ding is verdoeft”. Zodoende maakte mske dees week maar terug rijstpap.

Maar nu hebben ze er nog altijd zelf geen gegeten. Zodoende …

Hopelijk zal Ella nu geen tegengoesting hebben van rijstpap, maar dat denkt mske van niet. Want haar eigen eerste kennismaking ermee was ook niet vlekkeloos verlopen.

Er staat een radio in de keuken. Die radio is hier ooit achter gelaten door de vorige eigenaars en die heeft luten. Zo met momenten wil die absoluut Frans klappen en dan ineens zit hij weer op één, zonder dat daar iemand aan geweest is.

De laatste tijd loopt het de spuigaten uit met die radio. Nu gaat hij niet alleen maar Frans gaan klappen, nu zegt hij soms niks meer. Om dan daarna terug normaal te doen.

Woensdagavond kwamen Slow en mske thuis van bij Amke en Ella, van bij Bollie en Zoneke ook natuurlijk, en Slow ging naar de keuken en dat duurde wat eer hij terug binnen was.

“Awel” zei hij “dat is wel verschietelijk”.

Hij was in de keuken gegaan, had wat gehoord, maar die TL-buis die daar hangt, is zo precies ook wat aan vervanging toe, want die start traag op.

Slow had zich gedeisd gehouden tot het licht aanging … maar ‘t was de radio maar die stond te teutteren.

Gelukkig dat Slow gene zwarte Ninja in den doenkere nacht gespeeld heeft of die radio had voor altijd gezwegen.
 

Dat is het … hier toch. En dan lezen we : “ieder blogt zoals hij of zij wil” en we zijn volledig akkoord. Wat we denken over het feit dat dat eigenlijk wel als commentaar op iemand anders was bedoeld, zullen we gemakshalve maar vergeten.

We lezen ook dat iemand beweert dat er reacties moeten komen op blogs. Reacties zijn mooi meegenomen maar over dat “moeten” daar vallen wij toch wat over, want blog komt van weblog komt van log komt van logboek. Ik denk niet dat er in die logboeken veel reacties zullen gestaan hebben.

Nu lezen we ergens, we gaan geen namen noemen, iets dat we op ons zouden kunnen nemen als we paranoia moesten zijn, maar dat doen we niet, want de persoon die het schrijft is iemand die hier ogenschijnlijk niet komt. Die persoon gaat gaan zeggen hoe men moet bloggen en hoe niet. En daar is de cirkel rond, want ieder blogt zoals hij of zij wil … of niet ?

Over die reacties willen we het volgende kwijt. Dit blog is gestart om iets van ons af te schrijven. Het doelpubliek waren wijzelf. Na vier jaar betrappen wij er ons op dat we nog steeds voor onszelf schrijven maar nogal dikwijls wel iets aan Amke en Ella vertellen. Ons doelpubliek is dus uitgebreid met twee kleine meisjes van vier en twee, alhoewel ze nog niet kunnen lezen en ook nog niet kunnen schrijven. Zodoende is elke reactie die er komt, er één meer dan we konden verwachten. En we lezen ze graag, die reacties. Maar we hebben even graag de mensen die hier dagelijks en wekelijks komen lezen, zonder iets in die reacties te zetten. Want dat bewijst gewoon dat er wel mensen zijn die aan die verhaalkes iets hebben. Wij zijn blij dat we lezers hebben die terugkomen, zonder dat wij bij hen moeten gaan reageren.

Ze gingen dan maar verstoppertje spelen. Niet Slow en mske natuurlijk, zij mochten de goeie plaatskes uitzoeken.

Met Ella verstoppertje spelen is één van de leukste dingen die je kan bedenken.

Je zoekt haar een uitgelezen plaatske en Amke zoekt en zoekt en zoekt en vindt niet. Wie verliest zijn geduld ? Niet Amke maar Ella. Ze gaat hoorbaar zuchten of krabbelt wat aan de deuren of ze komt met haar hoofdje achter het hoekje uitkijken.

En dan gaat Amke zich verbergen. Ella telt tot 10, draait zich om. “Nog niet” gillen Slow en Amke en mske gelijk. Ella draait zich terug naar de muur en telt tot 10 en draait zich om.

Vrije interpretatie van een bestaand spelleke … ‘t is ne keer iet anders …

“Gaan we het K3 spel spelen ?” vroeg Amke en wees het koffertje op de kast aan.

“Neen hoor” zei mske “dat duurt veel te lang”.

“Oh maar” zei Bollie behulpzaam “ik zal het volgende week al klaarzetten tegen dat jullie komen”.

mske vraagt zich af of ze Sinterklaas zou kunnen overtuigen om een drumstelleke -of 2- te brengen.
 

Omdat ik nu wel weet,
je kunt op niemand bouwen,
je kunt geen mens vertrouwen,
dus droom ik maar,
dus droom ik maar
en vergeet.
 
[Boudewijn De groot]

Ons huis staat nog helemaal niet gedraaid
Het kot mét wc is niet weggewaaid
Er zitten nog ramen aan ons ruiten
En het bleef redelijk rustig buiten
 
Wil “Mister The English Specialist”
die het allemaal lang op voorhand wist
eens wat gaat paniekzaaien bij zijn kwien
Een superstorm was er hier niet te zien

[ms - 28 november 2007]

Het is kouder geworden en het elektrische deken staat op. Maar dat maakt de kamer nog niet warm en mske duikt het warme bed in, kruipt kort tegen Slow en declameert : “Houd me in je sterke armen en druk me tegen je brede borst”. Ze probeert nog korter bij te geraken, mompelt iets van “trek je buik in” en spreekt de anticlimax : “vergeet niet te ademen hé” en valt prompt in slaap.

Raar beesten die konijnen ! Nu ze terug buiten staan met hok en al kwam Slow daarnet nogal geshockeerd binnen en zei : “nu keutelen die konijnen in hun hok in plaats van buiten”. En hij maakte de bedenking dat hij zo dat hok wel heel dikwijls zou mogen uitkuisen.

Wat later had hij de oplossing gevonden. Hij gaat de konijnen buiten sluiten tot ze weer buiten gaan. ‘s Nachts niet natuurlijk, maar in de dag.

Dat het nu maar niet te veel regent, de eerste dagen …

Het klaske kwam van het zaaltje van het dorpke achter de berg en stapte het voetpad op. Ze waren een jaar of 7-8 en kwebbelden er lustig op los. De 2 koplopers waren een tiental meter voorop op de groep.

“Stop” riep de begeleider, maar ze kwakkelden en kwebbelden lustig verder.

“Stop” riep de begeleider wat decibellekes hoger, maar ze wiggelwaggelden vrolijk babbelend verder.

“Stop” schalde de begeleider nu en de ganse bende stopte.

“Jamaar” zei de begeleider “alleen de twee eerste moesten de stoppen, al de anderen moeten doorlopen”. mske moest lachen, de begeleider zag dat en lachte mee.

Daar kwam Slow haar al tegemoet gereden en mske stapte in. “Wat loop jij nu al lachend over straat ?” vroeg Slow. “Ik heb net een groep pinguinnekes gezien” zei mske.