“Het is stil waar ‘t niet waait” zegt het spreekwoord, al zeggen ze daar dan niet bij wat het doet als ‘t wel waait. Sedert deze plannen weten we dat wel. Het maakt elektriek waar ‘t waait.

Twintig windturbines. Dat is niet niks hé.

mske heeft dat altijd sympathiek gevonden, zo een veld met van die malers.

Vorige week bij hun hartig woordje hadden Slow en mske ook vermeld dat het net leek of er een spoor van vernieling door het huis getrokken was, omdat er overal darmen en ingewanden uit allerlei gaten in vloeren, plafonds en muren te voorschijn kwamen en dat het zo niet mogelijk was om normaal in dit huis te leven omdat ze niks konden kuisen of uitpakken.

Gisteren liep mske naar boven en het viel eécht op. Het viel aangenaam op dat praktisch alle darmen en ingewanden verdwenen waren, dat alle sleuven gedicht waren en afgewerkt met iets wat in normale omgangstaal stopcontacten en schakelaars heet. Het verkeerd gemaakte gat op de overloop boven was gedicht en het stukje uitgevallen bepleistering hersteld.

Het zal precies toch nog in orde geraken.

Eén hoofd voor honderdduizend dingen is soms te weinig. Dan nemen automatische handelingen over met alle gevolgen van dien.

Zo ging mske een betaling doen, nam het formulier omdat ze het bedrag en de referentie niet wist, en ritste het met een automatisch gebaar door de papierritser.

…

Ze heeft de gegevens telefonisch terug opgevraagd en gezegd : “Ik weet niet hoe het komt maar ik heb de gegevens door de ritser geritst”. “Dat kan voorvallen” zei de stem aan de andere kant.

Slim hoor mske ! Ze heeft namelijk “zit nu eens stil Spinnewiel” gezegd bij het aantrekken van Ella’s pyamaatje. En toen begon het gegiechel en gewiggel pas goed en riepen zowel Amke als Ella : “Oma zeg nog eens Spinnewiel”.

Een geurige oxo die staat te dampen
als je je planning van de dag afgewerkt hebt
Dat zegt mske hé

Een vicieuze cirkel is wanneer één partij gaat staken om meer te krijgen, waardoor de andere partij dan weer de prijzen gaat opdrijven, waardoor de ene partij dan weer gaat staken om meer te krijgen, waardoor …

Gijzeling is wanneer één partij gaat staken waardoor anderen niet thuis geraken.

Verdeeldheid komt er als de ene, de andere het zonlicht in het water niet gunt.

Samenhorigheid … wat is dat ?

Aangezien Slow hier het dagelijkse reilen en zeilen van het huishouden op zich genomen heeft, is mske wat wereldvreemd geworden wat de prijzen van het brood betreft.

Zo vertelde Slow deze week dat Waldkorn al 2€ kost en mske had efkes gedacht dat de bakker die Waldkorn verkocht toch wat ver af woonde.

Gisteren echter stopten ze ergens aan een broodautomaat en omdat mske het op die drukke baan nogal gevaarlijk vond om Slow te laten uitstappen, het gevaar schuilt in een klein hoekje, ging zij maar efkes twee broden pakken uit dat kaske. “Dat is dan twee keer 1.90€ madam” zei dat kaske. “Jawadde” dacht mske. “Bij onze bakker was dat maar 1.80€” zei Slow. “Maar ?” zei mske en nu gaan ze uitkijken naar zo een automatisch zelfknedend en -bakkend oveke.

En dan gaan ze weer beginnen zoals ze toen zo goed bezig waren. Toen bakten ze voor de ganse week en vroren de porties in. Dat is ook goed om te vermageren. In die tijd ging dat vlot maar toen kwam maart 2006 … en ‘t was om zeep !

Ik ben Pluisje Rieteliet
Je hoort me wel maar je ziet me niet
Willen jullie mij even zien
Zwaai met je handje dan kom ik misschien
 
Zo begint het

“Dit week sneeuw op de Belgische skipistes ?” vroeg de krant zich af. En ineens realiseerde mske zich dat het dus weekend wel eens …

Soms denkt ze om er eens naartoe te gaan, maar dan denkt ze aan de herinneringen die haar daar zouden kunnen omarmen en besluit ze om het nog maar een jaarke uit te stellen.

Slow en zij zijn er wel geweest, daar ergens met hun weekendje in oktober. Het is er volledig veranderd en op die manier waren de herinneringen best doenbaar, maar een teveel zou een verkeerd resultaat kunnen opleveren.

Val maar sneeuw, op de Belgische skipistes, Slow en mske zullen er (nog niet) bij zijn.

Toen mske gisteren opstond en naar het stoofke keek dat hier de zuurstof opbrandt, waarschijnlijk is dat ook nog verergerd door de nieuw vensters, want nu zijn er geen tochtige toestanden meer, zei ze : “en nu tussen ons, vermaledijd geval”. En mske haalde haar slag thuis. Gisteravond had ze haar volledige planning afgewerkt, al had ze, zo tegen de avond aan, een paar keer goesting gehad om het bijltje er bij neer te leggen.

En toen was de cola op. Nu is het zo dat ze zo veel cola niet meer drinken, enkel een glas bij ‘t eten en zodoende dacht mske dat het wel zou lukken zonder cola. Lap ! Vanmorgen koppijn ! Erger dan dat “je-weet-toch-dat-je-een-hoofd-hebt” gezeur. En toen ze naar het stoveke keek en zei : “en nu tussen ons, vermaledijd geval” vervolgde ze : “en gij kop toe !” tegen die hoofdpijn.

Verder is ze niet schizofreen hoor.