wizzewasjes

Wie met zijn eigen miserie niet kan lachen
gaat er aan ten onder

Misschien is het ooit al door iemand gezegd, dan vindt mske dat een wijs mens. Misschien is het nog nooit door iemand gezegd en is mske de eerste, dan vindt ze dat een gemis dat het nog niet gezegd geweest is.

Waarmee we bedoelen dat mske altijd de eerste geweest is om haar eigen miserie te relativeren en er mee te lachen. Misschien dat men haar daarom niet au sérieux neemt. Misschien dat alles daarom bij een ander erger lijkt dan bij haar. Daar zit ze nu ook niet bepaald mee. Het zij zo.

De dingen waar ze het wél kan van krijgen, dat zegt ze al heel lang niet meer omdat het blijkbaar in sommigen hun natuur ingebakken zit, om dat dan precies te gaan doen.

Geheime toekomstplannen van de post ontcijferd

Dinsdagavond hebben Slow en mske hier “Missing without a trace” op gezet. Meestal nemen ze dat op om het dan bij Zoneke te bekijken. Maar nu was er “Onder hoogspanning XL”. In de fractie die ze daarvan vorige week getoond hadden merkten ze dat er bekenden een gooi naar die 3.000€ gingen doen -eigenlijk zijn dat 4.000€. En ja, dat gingen Slow en mske dan toch eens bekijken.

De laatste keer dat ze die bekenden tegen het lijf waren gelopen was in Gent. Volgende keer ? Nog maar eens bij Willy ?

Het programma zelf ? Weeral hetzelfde. Wat betekent dat het weer een sjabloon voor 13 in een dozijn betreft – de afwisseling wordt enkel gemaakt omdat er andere mensen in voorkomen. Waarschijnlijk zullen Slow en mske het programma links laten liggen, alhoewel ze “Missing without a trace” ook wat beu gezien zijn. En dat is maar flauw uitgedrukt.

Toen Slow en mske vorige maandag in Het Vinne waren, was het zulk mooi weer dat mske zin kreeg in een dame blanche. “Morgen” zei ze “morgen gaan we een stappeke zetten en in de crèmerie van Landen een dame blanche eten. Maar toen kwam de dringende mail en werd er geen dame blanche gegeten maar gewerkt.

Toen ze dan woensdag toch maar weer eens op stap waren, gingen ze samen iets drinken maar ze namen een dame blanche. En ineens kreeg mske zo een barstende hoofdpijn. Meestal kan je zoiets wel krijgen van iets kouds te eten, maar mske hapt nooit grote happen van ijs. En meestal is dat van korte duur maar deze keer werd het zo erg dat mske dacht dat ze ging van hare sus -en logischer wijze ook van hare stoel- vallen. Het was ernstiger dan ze ooit had geweten en het ging ook niet voorbij. “Je bent zo bleek” zei Slow en vroeg wat er was.

Uiteindelijk is het ergste toch over gegaan maar er bleef zo een irritant gevoel in haar hoofd zitten en mske was toch serieus bang om de rest nog op te eten. Misschien is ze er wel zo bang door geworden dat ze nooit nog ijs eet.

Het is niet omdat ze een dame blanche eet, dat ze er een wil zijn hé !

mske heeft een oude herinnering, een héél oude. Enerzijds is de herinnering nogal wazig anderzijds staat ze als gegrift. Het betreft Broer. Meer bepaald Broer die vlees at. Had Broer een probleem met vlees eten of wou hij het niet of … het hoe en waarom is nu precies de wazige kant maar zeker is dat Broer veel te lang op vlees zat te kauwen en dan zei : “ik heb een sjik”, waarop hij het dan mocht gaan uitspuwen.

Wat mske zich ook herinnert is moe die zei : “slik door of je hebt weer een sjik”. De herinnering dateert van de Oost-Vlaamse periode, dus was Broer -jonger of- 4 jaar oud.

Uit dezelfde periode dateert de benaming : “chocomanneke” omdat hij niets anders op zijn boterham wilde dan choco. En indertijd was dat kwatta. Dat denkt mske toch.

Ook een moe-uitspraak uit die tijd tegen Broer was : “ge moet zo niet zuipen”. Achteraf gezien doet het vreemd aan als je bedenkt dat ze dat zei tegen een kind van 3-4 jaar, maar in die tijd wisten noch Broer noch mske de ware betekenis van het woord en kenden ze enkel de betekenis die moe er aan gaf. Het ging er over dat Broer van zijn boterham -mét choco- beet en daar ging zitten op zuigen … tot moe zei : “ge moet zo niet zuipen”. mske weet wel nog dat Broer zich soms achter zijn zjat verschool om het niet te laten opvallen. Dom hoor Broer, moe had een arendsblik …

mske herinnert zich nog van vroeger dat, wanneer je naar de dokter ging omdat je ziek was, en dan bedoelen we ziek, niet een beetje snipverkouden, je toch meestal een week ziekenverlof kreeg voorgeschreven.

Dat is nu anders. Nu krijg je drie dagen met de boodschap “en als ‘t niet beter is, kom je maar terug”. Dat is dan twee keer betalen. Misschien doen ze het er niet om maar het is een feit dat de meeste mensen terug moeten gaan.

Of zoals nu met Zoneke. Die had tot en met woensdag gekregen, voelde zich gisteravond absoluut niet goed, maar … hij ging niet terug naar de dokter want vandaag had hij geen tijd om ziek te zijn.

Zo spreken mensen van die leeftijd natuurlijk. Als je ouder wordt weet je dat je daarmee toch niks bereikt, want eens ze je niet meer nodig hebben, kijken ze naar jou ook niet meer om, maar soit … daar gaat het niet om. Het gaat er om dat Zoneke vandaag in halfgebakken toestand gaan werken is, wat niet alleen voor hem gevaarlijk is, maar dat het zich nu tevens kan voortzetten op zijn collega’s. En dàt kon de dokter voorkomen hebben.

Het was weer van dat ! Maar deze keer reed hij voor hen. Ze waren aan het rond punt gekomen net toen ze de begeleider er over zagen rijden. “Het is nie waar hé” zei mske. En jawel, ze kozen de richting die Slow en mske ook moesten hebben. “Nu tegen 40 per uur naar Tienen” zei Slow “dat ontbrak er nog aan”. En toen, toen vertraagde hij nog. Maar dat was blijkbaar om twee tegenliggers door te laten, want eens die weg waren ging hij gewoon in het midden van de weg rijden. Dat was wel nodig want anders waren de takken van de bomen in gevaar. Maar eens die door waren reed hij wel in een aardig vaartje van de toegelaten 70. En het was ook luguber om hem aan 50 per uur door de S-bocht van het dorpke te zien rijden.

De auto’s achter Slow en mske bleven achter Slow en mske en dat deden ze ook op de ring rond Tienen, waar die mastodont ook de twee baanvakken in beslag nam.

Natuurlijk rijden zulke transporten beter ‘s nachts. En eigenlijk hadden Slow en mske er ook niet veel last van, zolang hij geen tegenliggers kreeg ging hij aan een normale snelheid.

Toen mske dertien was wou ze schrijfster worden. Ze had op haar twaalfde een bundeltje gedichtjes geschreven. Toen moe er mee lachte heeft ze de gedichtjes verbrand.

En op haar dertiende begon ze een verhaaltje te schrijven, ze had er zo enkele in haar hoofd zitten. Toen grootmoeder het afdeed als nonsens is ze er ook mee gestopt. De verhaaltjes bleven in haar hoofd zitten en gingen een eigen leven leiden. Ze evolueerden als het ware met het volwassen wordende mske mee, maar ze schreef ze nooit op.

Nu is mske blij dat ze geen schrijfster geworden is. Eerst was er Zus die in de school leerde dat vertellers geen schrijvers” zijn. Aan mske’s avonturen interesseerde zich geen kat -dat was dan voor mijnen tijd.

Nu vindt ze, rondkijkend op de blogs, dat er bloggers zijn die het allemaal veel leuker en veel gevatter kunnen neerpennen dan zij het ooit gekund had.

En die verhaalkes ? Die zijn in deze laatste stormachtige jaren blijkbaar een stille dood gestorven. mske weet nog hoe ze structureel in mekaar zaten maar het zijn holle karkassen zonder karakter.

De brievenbus ! Door omstandigheden -Slow en mske weten nog altijd niet welke brievenbus ze willen- hangt hier nog altijd geen brievenbus. De blauwe Brabantia zou toch ook weer tijdelijk worden en de andere is niet in het blauw verkrijgbaar. Onze postbode, een vriendelijk mens, die pas sedert het najaar de ronde van onze pensionerende facteur heeft overgenomen, zei : “hang er maar een plastic zak in afwachting”.

Elke morgen hangen Slow of mske de brievenbus buiten en als hij gepasseerd is, halen ze ze weer binnen. Ze hebben er al een halve baksteen in gestopt omdat dit eigenlijk al de tweede is, de eerste is eens in de storm gaan vliegen.

Vanmorgen vroeg mske : “hangt de brievenbus al buiten ?” want ze hoorde motorgeronk. Maar dat was vals alarm. Pas naar de middag toe hoorden ze motorgeronk, dat niet inhield en zagen ze een rode bol voorbij het raam flitsen.

“Amaai” zei Slow “dat is ook “full speed ahead”.

Er zat geen post in de brievenbus, enkel een halve baksteen.

En nu is de maat vol ! Die mannen hier houden ons al maanden aan de waggel. Het is “zo goed als gedaan” maar er blijven toch nog een paar prutsen af te werken. Zo staat onze petrol al weken in de gang omdat er op de kotdeur geen klink zit.

Vanmorgen telefoon om te zien of we de factuur al hadden geregeld. Wél, die is zo goed als gedaan maar er zullen toch nog een paar prutsen overblijven.

Het lijkt er op dat je nooit in een goei verstandhouding met aannemers kan leven, die zien alles altijd anders. Wat is mis met boter bij de vis” ? Dat ze eerst geld willen eer ze beginnen, tot daar toe, dat is ergens normaal, ze moeten materiaal aanhalen. Maar dat ze de volledige betaling willen voor de werken volledig afgewerkt zijn …