wizzewasjes

Ze hebben ons weer liggen.

Als je de nacht van zaterdag op zondag zo actief was alle klokken, die zichzelf niet aanpassen aan het nieuwe uur, handmatig al een uur vooruit te zetten, dan werd je zondag wakker met een slecht geweten als je de wekker bekeek. De dag was al gevorderd en jij lag nog in bed.

Als ze je dan zondag namiddag vragen of er een siësteke in zit, zeg je neen, want je hebt nog veel werk aan dit blog en het moet vóór 1 april klaar zijn.

‘s Avonds moet je in bed, al ben je niet moe, maar je moet, want maandag is werkendag.

Maandagmorgen lig je om zes uur naar de klokken te luisteren en naar de eenzame vogel die met zijn tsjiep tsjiep een poging doet om de morgenconcerten des zomers in te zetten, maar stuit op tegenstand van al die andere kwieters die nog helemaal geen zin hebben in zingen … of misschien staat die hun biologische klok ook nog niet op zomeruur.

Uiteindelijk val je terug in slaap om wakker te worden met een slecht geweten als je de wekker bekijkt want de dag is al gevorderd …

En dan zijn we nog bij de gelukkigen die zich niet strikt aan dit opgelegde uurrooster moeten houden. We kunnen een langzaamaan-aanpassing doorvoeren.

Alles voor de energiebesparing ! Leve de energiebesparing ! Maar in de zomer is het ‘s morgens klaar en is het ‘s avonds klaar en in de winter is het ‘s morgens donker en is het ‘s avonds donker. In de tijden vóór het zomeruur -oelala, we worden oud, dat we dat nog meemaakten- liep alles ook vlot. De boeren en de tuinders zaten in hun tuin als het klaar was, oftewel ‘s ochtends oftewel ‘s avonds. De politiekers, vergaderden ‘s nachts, zoals ze nu nog doen. En om energie te besparen beslisten ze gezamenlijk dat al de anderen ‘s morgens een uur vroeger hun nest uit moesten. Nochtans is het goed geweten dat het ‘s nachts altijd donker is, toch als je in deze driehoek woont.

“De omstaanders deden niks” lees je soms in de gazet. En dan zegt iedereen : “hoe is dat nu mogelijk ?”

Heel simpel !

mske ziet twee knullen van een 13à15 jaar. De grootste van de twee heeft de andere in een houdgreep en stoot constant met zijn knie in die zijn familiejuwelen. Niemand zegt wat … tot het mske te gortig wordt en ze zegt : “is dat nu bijna gedaan, ja ?”

En nu denkt ze :

• als dat gemeend was, waarom zijn ze dan alletwee verdwenen;
• als dat om te spelen was, konden ze nog met hunne pa op de proppen komen.

Wanneer gaan mensen nu eens leren hun gezond verstand te gebruiken ? Waarmee we er nog altijd van uit gaan dat ze dat hebben.

Net als met Sinterklaas en Kerstmis, kunnen ze nu weer niet wachten tot het zover is.

Slow vertelde net iets wat hij las op een forum. Het ging er over dat de voorbije week, ergens op iemands werk, een nota was verdeeld, waarin stond, dat diegenen die dit weekend gingen werken twee tickets voor de cinema konden krijgen.

En plezier dat ze gehad hadden, want er waren er ingetrapt en het was een één-april-grap !

Volgens ons beperkt een één-april-grap zich tot de eerste april en al wat ze bereiken door deze idioterieën is een compleet verloren gaan van enige geloofwaardigheid, want waar ligt weeral de grens ? Of moet die ook nog wettelijk bepaald worden ?

En wat kwam mske gisteren op de vlooienmarkt tegen ? Ze had al eens gezucht omdat boeken altijd op de grond staan en ze had al eens gezucht omdat er sommigen hun DVD’s ook al op de grond zetten.  Niet dat ze zich niet wil bukken, maar de gangskes waren aan de smalle kant.

Maar die doos stond niet op de grond. Die stond comfortabel uitnodigend op een tafel en daar vond ze Capricorn One.

Nu nog de tijd vinden om hem te bekijken. Slow heeft de film nooit gezien en mske weet nog enkel de grote lijnen.

Dat “zwijgen voor de lieve vrede”, zou wel eens van grootvader langs vaderskant kunnen komen.

Al weten we weinig over de man. Hij is overreden toen ik vier was. Maar moe wist dat te vertellen, dat grootvader in zijne legummenhof of in de stal bij de beesten ging, “om de lieve vrede”, als het hem binnenshuis tegenstak.

Wat waar is en wat niet … wie kan op de woorden van moe vertrouwen. Grootmoeder was haar schoonmoeder hé.

Vandaag is Yuri 20 jaar dood. De datum viel ons vanmorgen op toen we het blog openden en we dachten eigenlijk eerst van : “de ex van Broerke verjaart” waarop onmiddellijk volgde “en Yuri stierf 20 jaar geleden”.

Yuri was een hond. Meer bepaald de favoriete hond van Zoneke. Waar Zoneke was, was Yuri ook. Zoneke speelde met de lego’s, Yuri lag naast hem. Zoneke speelde cowboy, Yuri was “cmon boys”.

Maar toen ergens in december kreeg hij zware ouderdomsproblemen en de dierenarts wist dat het einde daar was. Hij heeft nog een spuitje gegeven. Daarmee zou hij even opkikkeren maar dat was enkel en alleen omdat Zoneke net de examens in ging. Dat zou hij geen tweede keer doen want dat was enkel om te rekken.

Yuri werd na het spuitje weer fit en lenig en speels, zodat iedereen begon te hopen dat het toch het einde niet was.

29 maart lag hij dood. Hij had zich dicht tegen de radiator genesteld en was gestorven, ‘s nachts.

Of het nu 1987 of 1988 was, daar zijn we nu niet zo zeker van. Zoneke zat op dat moment in het eerste middelbaar, zodoende gaan we er van uit dat het 1988 was. Is ‘t ni Zoneke ?

Waar gaat het met het blog naartoe ?

Al een pozeke merken we dat we oppervlakkiger schrijven dan vroeger. Komt dat nu omdat er mensen zijn die ons persoonlijk kennen ? In elk geval hebben we blijkbaar een bepaalde drempel ingebouwd waar we niet boven gegaan zijn. En waarom ? Weeral om anderen niet te kwetsen. Maar dat was de oorspronkelijke bedoeling niet van het blog. De oorspronkelijke bedoeling was een uitlaatklep te hebben. En nu merken we dus op dat er bepaalde zaken nooit geschreven werden om bovenstaande rede maar ook omdat ze op het ogenblik dat ze voorvielen te pijnlijk waren voor onszelf of omdat we er gewoon niet meer aan gedacht hebben.

We gaan daar verandering in brengen. We gaan terug dieper op de dingen ingaan. Wat meer gekruid, om zo te zeggen. Wat meer chili pepper. Hum ! Over dat laatste valt misschien ook nog wel ‘t één en ‘t ander te vertellen.

In ieder geval zullen we ons herpakken, niet meer in de fout hervallen die we al ons gans leven maakten : “zwijgen voor de lieve vrede”. Of jawel, dat gaan we wel nog doen, maar niet op ons blog.

Maar eerst moet het één april worden. Waarom één april ? Diegenen die ons kennen of het blog al langer volgen weten dat we ons niks gelegen laten liggen aan de grappen en grollen van die dag, waar we enkel leut kunnen aan beleven als het goeie zijn – maar er zijn er zo weinig goeie newaar.

Eén april is dus gewoon enkel en alleen de eerste dag van april en dat is nog drie keer slapen.

Toen mske van morgen Vlaamse bloedbanken gebruiken te oud bloed las, dacht ze ineens aan va.

Die had meermaals nogal schamper gedaan over “een overschotteke”.

Dat dateerde van indertijd toen Dodebroer ziek was en hij nieuw bloed nodig had. Va had willen geven maar mocht niet, want in de kliniek hadden ze dus nog een overschotje staan.

Va is wel heel lang bloedgever geweest. Misschien wel omwille van dat voorval in 1959.

Gelezen in de koopjeskrant en die willen we toch wel delen.

verdien wekelijks 450 euro per maand
het is geen herbelife het is ook geen euphony niks van die dingen het is een heel nieuw concept hier in belgie het is moeilijk om zo te beschrijven voor meer info

Huh ?

Het is geen gebrek aan inspiratie. Er is inspiratie genoeg. Méér dan genoeg. Eigenlijk te veel. Maar hetgeen ons momenteel bezighoudt is (nog) niet voor publicatie vatbaar. Het komt wel en eigenlijk zijn daar ganse verhalen over te vertellen. Maar dat is nu nét het dilemma. We kunnen er zoveel over vertellen en enerzijds willen we dat wel maar anderzijds … waarom zouden we ?

Andere dingen om over te bloggen zoals Slow’s gags en zo meer, daar denken we aan, maar als we ze willen schrijven, weten we niet meer hoe het juist in zijn werk ging. Voor prentjes is er geen tijd. Nog maar eens een correctie : voor prentjes maken we geen tijd. Dat andere is zo dominant dat hier momenteel alles moet voor wijken. Er hangt dan ook een aangenaam zenuwachtige spanning in de lucht.