wizzewasjes

“Het is hier stillekes hé” zei Slow gisterenavond. “Ik mis ze al” zei mske, ook gisterenavond.

Vanmorgen, terwijl ze aan het dringend dossierke bezig was, dacht ze : “dit zou ik niet kunnen doen, moesten ze hier nog zijn”.

Even later stapte ze de trap op en zei luidop : “en toch mis ik ze”. Slow, die dat gehoord had, kwam haar achterna en zei : “nu nog ?” en hij trok een gezicht zoals Ella gezichtjes kan trekken.

“Je hebt nog niks over de ovenwant gezegd” zei mske en ging verder naar boven.

Ik weet niet wat ik er moet van denken. Enerzijds kan ik nu rustiger eten, maar anderzijds heeft er mij vandaag nog niemand “de grote kat” genoemd en ook heeft er nog niemand gezegd wat een hele lieve poes ik wel ben.

Thuis slapen Amke en Ella in het weekend tot een uur of negen, half tien. Maar hier ging gistermorgen om acht uur het groot alarm : “Oomaa ! OomaSlow !” En ondanks dat mske meestal heel vroeg wakker ligt, was ze gistermorgen nog in een vaste slaap. Toch was ze op slag wakker, sprong uit bed en haastte zich over de overloop, waar Slow ook al kwam aangerend.

Binnen zat Amke kwiek en fit rechtop in bed en Ella zat slaperig en geschrokken rechtop in bed en zei een beetje beduusd : “Amke heeft mij wakker geroept”. “Geroepen” zei mske automatisch terwijl ze vragend naar Amke keek.

Het groot alarm was een spinalarm. Eerst zagen Slow en mske de spin niet. Toen zag Slow hem blijkbaar wel, want hij heeft de spin doeltreffend geëlimineerd. mske heeft hem helemaal niet gezien.

“Gaan jullie nog verder slapen ?” vroeg mske. Neen dus !

Na het middageten zat Ella wat naast mske op de zetel en kloeg over een slapende voet en herhaalde nog eens eens dat Amke haar wakker geroepen had. “Wil je wat slapen ?” vroeg mske. Ja dus !

“Amke” vroeg mske “ga jij ook wat in bed ?”  Neen dus !

Amke wou niet slapen, ze wou spelen. En ineens speelde ze niet meer en kwam ze een boekje lezen. En ineens las ze niet meer maar lag op de zetel een slaapje te doen.

“mske” zei ik “nu kan je toch de pc opstarten”. Neen dus !

mske lag namelijk zelf op de zetel een dutje te doen.

“Morgen zet ik de pc niet op” zei mske. “Wablief ?” vroeg ik “en het blog dan ?” “Dan sla je maar eens over” zei mske “of je programmeert wat”.

Dat komt omdat ze vanavond Amke en Ella gaan halen zijn. Zie je dat dat verkeerd gaat aflopen. Nu moest ik eigenlijk schrijven : “dat komt omdat ze Amke en Ella gisterenavond gaan halen zijn”.

En vandaag, zaterdag, gaan ze met Amke en Ella weg. Deze voormiddag toch, deze namiddag hangt het af van het weer.

“Ga je helemaal de pc niet opzetten ?” vroeg ik nog eens ter verduidelijking. “Jawel hoor” zei ze “morgenavond, als de kindjes slapen”. En dat was dan weer op vanavond.

Meestal koopt mske thee van Lipton, als we het over groene of zwarte thee hebben natuurlijk, want waar ze haar andere theekes koopt, gaan we hier niet vertellen. Dat zijn dan theekes met een smaakske om duimen en vingers van af te likken en waar geen cafeïne in zit en die dan eigenlijk beter kruidendrankskes zouden heten.

Maar daar gaat het niet over, het gaat over het dooske Pickwick dat hier verzeild is en waarvan de “Pic” staat voor pikzwart. Ellendige thee is dat. Niet om hem te drinken want als je daar de nodige zoetstof in “kwick”t is die best lekker.

Maar die zakskes zinken niet. Zelfs niet met verzwaring van een lepel op hun donder. Als mske ooit een cruise moest meemaken, neemt ze zeker twee grote dozen Pickwick mee, kwestie van zeker te zijn dat ze blijft drijven als er iets gebeurt.

“Hier gaat eens iets serieus voorvallen” zegt Slow telkens er ene de berg komt afgedonderd en zonder af te remmen onze straat voorbij stormt.

Slow zegt dat al alle jaren dat wij hier wonen en mske beaamt dat al even vele jaren.

Eigenaardig is wel, dat Slow vorige week ergens, bij het terugkomen van hun stappeke zei : “die spiegel … staat die daar al lang ? Of heeft die daar altijd gestaan ?” “Die heeft daar altijd gestaan” zei mske.

Nu niet dat hij daarom geen gelijk zou hebben als hij zegt dat er eens iets serieus gaat voorvallen, want in dat schminkspiegelke zie je ook niet veel, buiten een vertekend beeld.

“Oma, jij kan niet zo goed tekenen hé”. Ja lap ! Zelfs Amke van vier kan dat zien. “Neen” zei mske “oma kan niet zo goed tekenen”. Dat mske Ella’s handje vasthield om te tekenen was niet de oorzaak, maar had wel de nodige gevolgen.

“Ik weet hoe dat komt” zei Amke “dat komt omdat je al wat ouder bent”. Ja lap ! Alhoewel mske vond dat haar tekeningen van gisteren toch zo ongeveer wel het beste waren wat ze ooit op tekenvlak gepresteerd had.

Wat waren ze aan het doen ? Ze tekenden alles wat in de valies moest, zodat Bollie dat zou weten en zodoende tekende Amke voor zichzelf en Ella met begeleiding van mske’s hand.

“Hoe teken je een tandenborstel ?” vroeg Amke “mag ik komen kijken ?” De tandenborstel vond dus genade in haar ogen en ze tekende hem krak na. “Wil jij een jas met kap tekenen ?” vroeg ze wat later.  Naar het rokje met bretellen vroeg ze niet, want dat was het onderwerp waarover ze bovenstaande opmerkingen gemaakt had.

En toen moest Ella’s slaapnijlpaard er ook nog op. “Hoe begin ik daaraan ?” dacht mske en tekende eerst zijn achterpoten, dat was gemakkelijk, gewoon twee rondjes. “Wat is dat streepje daartussen ?” vroeg de recensent. “Dat is zijn poep, hij moet toch zitten” zei mske. Amke wachtte af. En mske bouwde slaapnijlpaard van beneden naar boven op en hij lukte wonderwel goed. Bij zijn oren gekomen, gaf Ella ineens een draai met haar handje, kwestie van een persoonlijke toets aan te brengen. “Nu heeft dat nijlpaard uilenoren” zei mske en Amke lachte, lachte … “Dan is dat een uilpaard” ging Slow er nog eens een slagske bovenop doen. “Een uilpaard, jààà !” gierde Amke.

“Wil jij mijn slaapkonijn ook tekenen” vroeg ze onmiddellijk daarna. Ach ja, waarom niet. Die kreeg een verschrikkelijk rare hals en zijn achterpoten kreeg mske niet zo bungelig getekend als die in realiteit zijn. “Die moet nog wel een sjaaltje aan” zei Amke. Gelukkig ! Daarmee was die hals toch al gekamoefleerd.

De tut was uitermate geslaagd, daar waren Ella en Amke en mske het over eens. Ze was zo geslaagd, dat Ella zei : “dat is mijn nieuwe tut maar mijn oude moet ook mee”. “Als er één tutje opstaat, weet mama dat wel hoor” probeerde mske, maar het was niks gekort. De oude tut moest er ook op met een lint er aan en met een schuiverke om vast te hechten.

“Die tut is mooi” zei Slow “maar wat is dàt ?” “Dat zijn pampers” zei mske “ik heb dat er trouwens naast geschreven”. “Dat zijn geen pampers, dat zijn broodzakken” zei Slow. “Dat zijn pampers” zei Ella. Slow hield een broodzak naast de getekende pampers en zei : “kijk maar”. “Maar neen” zei mske “zie jij Ella al met broodzakken gaan slapen”.   Giechel-Ella rolde bijna van haar schoot van ‘t lachen.

En zo slecht zal ‘t niet geweest zijn, want Bollie heeft maar bij één ding gevraagd wat het was. En dat was een glas met een pilleke in. Ah ja, Amke had gezegd dat haar pillekes om in ‘t water te doen ook in de valies moesten en hoe teken je anders witte pillekes op een wit papier … in ‘t glas !

Slow stelde voor om naar Pandemic te kijken, met Bruce Boxleitner. Dat had hij er bij gezegd. En mske zag Bruce Boxleitner met een tropenhelm op en dacht : “hoe heette dat feuilleton ook weer ?”

Na een snel onderzoekske zonder gevolg, mailde ze naar Zoneke. “Hoe heette dat ding weer met die kerel die grootwild vangt om aan de kost te komen ?” Ze deed een efficiënter onderzoek en vond het : “Bring ‘em back alive” en Bruce Boxleitner was daarin Frank Buck. Zoneke en Zus hadden daar lang geleden naar gekeken.

“Mama” zei Zoneke daarna aan de telefoon, nu niet dat Zoneke speciaal daarvoor opbelt, maar waar hij wel voor opbelt heeft hier niks mee te zien, zodoende … “Mama” zei Zoneke dus “ik heb daar nog niet zo lang geleden ook aan gedacht, maar ik kon er niet opkomen”.

Voor zover Frank Buck.

Pandemic was een ander paar mouwen. Het was een rampenfilm zonder het gewone gekrijs en zonder al te spektakelzuchtig te worden. Hij was best te bekijken. Om elf uur echter, bij de vijfde interruptie voor reclame, kreeg mske het echter wel op haar heupen en zei dat het haren hoebbel begon uit te hangen. Slow, die dacht dat de film bijna ten einde was, kwam efkes kijken om te merken dat die nog drie kwartier duurde en dat was er te veel aan. Drie uur film !

Enkele opmerkingskes van mske :

• Gelukkig dat ze niet voor alle 6.000 doden de weg van de besmetting lieten zien, of we waren nog aan ‘t kijken;
• De man van de FBI geeft een wapen aan zijn vrouw ter bescherming nadat ze hun zoon de kamer uit zonden, maar ze zien niet dat die achter het muurke staat te spioneren;
• Diezelfde man zegt tegen zijn zoon dat hij goed voor zijn moeder moet zorgen en als hij dat doet, met dat wapen dat dan nog niet eens goed verstopt zat, moet hijzelf voor de gevolgen instaan;
• Dat de ene mens al straffer ineen zit dan de andere, dat is een feit, maar bij een ziekte die zo snel om zich heen slaat en zo snel dodelijk is, een meisje 14 -of was ‘t 16- die al van redelijk vroeg in ‘t begin de symptomen van het einde vertoonde te laten overleven, dat is niet logisch. Of was omdat ze het nichtje van de dokter was ?
• Ze lopen allemaal met een masker op, maar als er echt risico is, dan zetten ze dat masker af.

Het is maar een film en laat ons hopen dat het maar bij film blijft, je mag er niet aan denken dat het zich in realiteit zou voordoen.

Telefoongesprek in de vroege vooravond …

• “ms ?” vroeg een stem aan de andere kant van de telefoon.
• “Ja” zei mske.
• “Wil je je auto eens verzetten ?” vroeg de stem.
• “Onze auto ?” verwonderde mske zich.
• “Waarom zou ik onze auto verzetten ?” vroeg ze zich luidop af.
• “Omdat hij voor de deur staat en ik er ben” zei hij.

Ergens begon het te dagen dat de stem misschien dan wel diezelfde was als die van de elektrieker/badkamerman, maar dat de man niet de elektrieker/badkamerman wàs.

• “Onze auto staat helemaal niet voor de deur” zei mske.
• “Met wie spreek ik eigenlijk ?” vroeg ze verder.
• “Met Hubert” zei de man.
• “Ik ken geen Hubert” zei mske.
• “Ik heb ook de indruk dat er iets niet klopt” zei Hubert.

Toeval, tot daar toe, maar twee toevallen ?

De jonge merel vloog uit en landde op de poort. Toen Slow dat zag en mske erbij riep wou de jonge merel terug naar zijn nest maar kon zich blijkbaar niet goed oriënteren. Zodoende bleef hij maar op de afgebroken latten zitten.

Wat later kwam zijn mama en voerde hem lekkers. Een bek vol dikke wormen. Bweukes !

“Nu kunnen wij niet buiten eten” zei mske en ze aten binnen.

Net toen ze een fotootje van de jonge merel genomen had, kwam er een vliegtuig met donderend geraas over en de jonge merel pakte een schrik en vloog terug op de poort en toen was hij weg.

Maar van in onze keukendeur horen wij hem nog altijd op zijn moeder roepen. Hij zit achter de poort van Buurboer.

Het valt mske al op dat er veel mensen kun kinderen of kleinkinderen prinses noemen en ze wist niet dat er zoveel adellijk bloed op dit klein stukske land rondliep.

mske is maar van gewone komaf, er zijn geen koningen noch prinsessen in de familie. Zodoende kreeg de heel gewone mske een heel gewoon Zoneke en een heel gewoon Zuske. Gewoon in de ogen van andere mensen maar in mske’s ogen zijn dat een heel speciaal Zoneke en een heel speciaal Zuske.

Bollie is ook niet uit een familie waar ze Uedele moeten zeggen tegen een frit met stoofvlees en dus kregen Bollie en Zoneke ook maar een heel gewone Amke en een heel gewone Ella. Gewoon in de ogen van andere mensen maar in mske’s ogen zijn dat een heel speciale Amke en een heel speciale Ella.

Nu hebben we hier al vermeld dat Ella best een rockster zou kunnen worden, wat ze, zo een klein half jaar geleden nog eens bevestigde met haar eerste zelf geschreven ballade.

En Amke ? Och ja, Slow en mske hebben ook al gezegd dat ze fotomodel moet worden, omdat ze bij het zien van een fototoestel, onmiddellijk klaar staat met haar stralendste glimlach, haar handje in haar zij plant en haar been zeer hups en nonchalant in posestand zet.

Amke heeft al prinses gespeeld en Ella heeft ook al een mislukte poging in die richting ondernomen, maar dat kan natuurlijk ook weer een verwijzing zijn naar een eventueel toekomstige Rocking Ella.

“Dat ze maar gewoon Amke en Ella blijven” denkt mske dan “want er zijn al zo veel prinsessen, straks gaan die nog devalueren”.