wizzewasjes

mske ziet Harrison Ford graag bezig. Zodoende keken ze gisteren naar “Hollywood Homicide”. mske vond het een tegenvaller, Slow wat minder, hij had een beetje een bwah-gevoel.

Om kwart na tien begon de achtervolging. Iets later zei mske : “twintig minuten achtervolging en dan vijf om rapraprap een einde aan ‘t verhaal te breien”.

Ja, lap ! De slechterik croste de trap op naar ‘t dak. “Nu nog wat aan ‘t dak gaan hangen” zei mske en er ging ene aan ‘t dak hangen. “En nu van dat dak afvallen” zei mske en hij kukelde van ‘t dak af.

Het was geen twintig minuten, maar maar een kwartier … ah ja, die film was om 22.35 gedaan in plaats van om 22.40 zoals aangekondigd.

Sommige films moet je dus absoluut niet zien om te weten wat volgt. mske zou niet bijster goed zijn als regisseur, want zij zou iets anders willen. Zoals bvb. vijf minuten achtervolging -wat volgens haar gedacht al heel heel lang is- en dan misschien efkes uitleggen hoe ze er achter gekomen zijn dat die van interne zaken vuile spellekes speelde.

“Tja” zei Slow “het was niet het klassieke soort detective, maar op het einde was het dan “alle hens aan dek” om alle clichés van een politiefilm er nog in te krijgen”.

Indertijd toen mske’s oude stappers nog niet versleten waren, zei ze steeds dat ze een tweede paar ging bijkopen om als ze ooit een meerdaagse zouden doen, toch zeker te zijn dat ze een reservepaar had. Een reservepaar dat ook hier thuis dienst zou kunnen doen in de winter als de stappers nat waren.

Zodoende besloot mske woensdag, toen ze in de winkel waren waar het paar via ‘t internet toch toegekomen was, dat ze die ook ging nemen vermits die toch ook goed zaten.

“Eerst de eerste nieuwe inlopen” dacht mske en eens die in de waggel zijn, de andere.  Daarna zou mske dan aloverhandertoer met deze en dan met gene stappers gaan stappen.

Dat ze het hier op ‘t stadhuis niet zo nauw nemen met hun paadjes, dat weet ik nu niet of ik dat al vermeld heb, maar in elk geval hebben Slow en mske al twee jaar na mekaar een mail moeten zenden voor het openmaken van het geheime paadje en er is het andere paadje dat steeds onder water staat, waardoor ze al twee keer door een boomgaard stapten die uiteindelijk een meter hoger ligt. Dat paadje kwamen ze nu van de andere kant in. En nu de werken voor de afwatering van het veldwater af zijn dachten ze dat het paadje ook wel droog zou blijven.

Niets was minder waar ! Ze stonden op het einde ineens voor die waterplas en mske besloot om er langs de kanten voorbij te gaan. Verkeerd gedacht mske ! Heel verkeerd ! Onder het gras zit de grond namelijk ook verzadigd aan water en is het gemacadamiseerde paadje volgeslibt met slib en uiteindelijk een zompig moerassig gedoe. En dat met mske haar nieuwe schoenen.

Als ze morgen wil gaan stappen mag ze hopen dat de schoenen droog zijn en dat ze er de modder kan afgeborsteld krijgen ofwel zal ze al de nieuwe nieuwe schoenen moeten aantrekken.

Het zijn stappers hé, geen moorleppers !

“Kijk omaSlow” zei Ella “van oma gekregen” en toonde een nieuwe rode scherper van het systeem met opvangpotje, maar dan van een modernere vorm.

Terwijl Ella naar Mega Mindy keek, stak ze haar vinger in het gaatje en draaide …

Niemand had dat door, tot Ella haar handje ophief en beduusd naar het bloed zat te kijken. En pas toen Zoneke zei : “maar Ella toch” realiseerde ze zich dat dat eigenlijk pijn moest doen en zette haar sirene op.

mske pakte Ella met sirene en snelde de trap af terwijl ze : “peipo peipo peipo” zei. Bollie stond al klaar met ontsmetting en een plakkerke en de schade bleek gelukkig beperkt. Het was enkel een minuscuul klein sneetje.

“Moest dat nu niet fwieoe fwieoe zijn ?” vroeg mske. Ella bekeek haar, bekeek het plakkerke en zei : “dat moet nu niet meer”.

Toen mske daarna Ella in bad wou zetten, Amke mag nog altijd niet, zei ze : “ik mag niet in bad, ik heb een plakker” en stak haar vingertje als bewijs de hoogte in.

Zijn die nu helemaal betoeterd ? Wat is er nu happy te zijn aan een period ? En dan nog die period die zij bedoelen.

In het beste geval ben je dan wat landerig en heb je de pest in omdat je constant op je tellen moet letten om al dat happy niet tegen de verkeerde persoon uit te werken.

Erger is het gesteld als je de indruk krijgt dat achter elke hoek een malheur schuilt of dat de hemel op je kop gaat duikelen.

Vergeet de elektriciteit niet ! De elektriciteit in je zenuwstelsel, waardoor je ganse lijf te klein lijkt voor alles wat er in zit.

En de zin in huilen. Niet dat er een rede is om te huilen maar gewoon omdat er water blijft zitten waar het niet moet gaan zitten.

Van allerlei pijntjes en dingetjes blijven we gelukkig gespaard, maar enig ongemak komt er toch wel bij kijken en dan komt er zo een stomme kwek op TV en zegt : “have a happy period” ?

Je zou er verdorie met je slof naar gooien zodat hij denkt dat de hemel op zijn kop duikelt terwijl hij huilend achter elke hoek naar de verkeerde persoon gaat zoeken om tegen uit te werken dat dat stuk malheur met haar happy period die slof tegen zijn voorgevel gesjeesd heeft.

Have a happy period ! Moesten we nu nog kunnen mikken …

mske wou het dekselke op de mayonaisepot schroeven, maar haperde even omdat ze niet zeker was of Slow er geen meer hoefde. Slow zag dat en zei : “dat is van de confituur”.

“Wat is van de confituur ?” vroeg mske. “Het dekselke” zei Slow.  Slow heeft per vergissing het dekselke van de mayonaise weggegooid en heeft dan maar een dekselke van een lege confituurpot omgespoeld om te gebruiken.

mske keek naar het deksel en … een abrikooskleurig deksel op een glazen pot met gele mayonaise … Het is gewoon geen zicht !

Amke heeft het initiatief over genomen. Dat betekent dat Amke kiest welk sprookje er als volgende aan de beurt komt. Niet dat Amke zegt : “dàt sprookje wil ik”, neen, het gebeurt veel subtieler.

Zo was het vertellen van vorige week afgelopen en zei Amke : “oma, ik heb boven een boekje” en ze ging het boekje in kwestie halen. Het betrof een boekje van “shoes in the box”. De titel luidde : “Assepoester en de Roze Doosjes”. “Je mag dat meenemen naar huis om eens te lezen” zei Amke grootmoedig en vervolgde :”dan kan je dat misschien volgende week vertellen”.

mske, die al Vrouw Holle had willen voorzien, dacht dat het toch geen rol speelde en zei : “goed, ik neem je boekje mee”. Gisteren Assespoester dus met de nodige uitleg waarom daar een doos op getekend stond in plaats van een schoentje. “Kijk” wees Amke op de achterflap “daar zijn nog boekjes, welke zijn dat ?” “De Gedoosde kat, “De nieuwe dozen van de keizer en Klein Duimpje en de zevenmijlsdozen” las mske. “Die boekjes zou ik ook wel willen” zei Amke, vooral dat van Klein Duimpje, dan kan je dat ook zonder dozen vertellen” en weer vervolgde ze : “of misschien kan je dat volgende keer ook gewoon uit het sprookjesboek vertellen”. mske wuifde Vrouw Holle nog maar eens gedag en besloot het volgende week over Klein Duimpje te hebben.

Maar volgende week, eerst en vooral, bij het binnenkomen zegt mske snel : “volgende keer is ‘t aan Vrouw Holle ! De verteller heeft minstens medezeggenschap, mijn gedacht.

Heel lang geleden had Broer een sigarenkistje, waarin een laag watten gelegd was en op die laag watten waren vlinders en andere vliegenden gespeld. mske vond het toen al een luguber ding want ze keek liever naar de vlinders in de wei dan in een sigarendoos, maar blijkbaar gold dat toen bij Broer in de klas als voorbeeld van interesse voor de natuur.  De vlinders dienden met chloroform verdoofd te worden en wisten van niks, maar toch …

Op een dag kwam Broer binnen met iets in zijn handen dat de lengte had van een lange pink en een angel aan één van zijn uitkanten. Veel opzoekwerk in de encyclopedie later, er was nog geen internet, leerde dat het om een rups van een ligusterpijlstaart ging. En die ging ook in een sigarendoos waar ze zich verpopte. “Een pop moet je met rust laten” wist moe zeer wijs te vertellen. Telkens er een klasgenootje of een vriendje van Broer ten huize kwam, trok Broer naar de pop en opende de sigarenkist. “Een pop met je met rust laten” zei moe telkens, maar wel nadat de ventjes naar huis waren. Telkens er bezoek kwam bij moe en va trok moe naar de pop en opende de sigarenkist en zei samenzweerderig : “een pop moet je eigenlijk met rust laten, maar voor die ene keer …”  De pop is nooit uitgekomen. En toen zei moe : “veel te veel gestoord geweest hé”.

Daar dacht mske gisteren aan toen Slow in het veld bleef staan, naar het pad wees en zei : “nu dacht ik even dat dat een rups was”. Het wàs een rups. De rups van de ligusterpijlstaart. mske pakte het wc-papier, dat ze altijd meeneemt naar ‘t veld -je kan nooit weten- en trachtte de rups op te pakken om ze in de kant te zetten, want zo op het pad zou haar geen lang leven beschoren zijn. Maar dat beest speekte boosaardig een groenige prop slijm op dat wc-papier. mske herinnert zich niet dat Broer iets had gezegd van groen gespeeksel en zette door.  “Je had er een foto van moeten nemen” zei mske wat later spijtig tegen Slow. Dat is dan weer het voordeel van een sigarenkistje natuurlijk.

En toen … hebben ze ergens een afslag gemist. Niet dat dat erg was. De gemiste zou enkel een paar honderden meters korter bij huis uitgekomen zijn en dat is niet erg behalve dan dat ze daardoor die enkele honderden meters meer over de straat moesten en Slow en mske trachten steeds zoveel mogelijk auto’s te mijden bij hun stapkes.

Op dat stuk straat keek Slow eens rond en zei : “hier moet ergens een opritteke zijn waar een chalekke of een caravan op staat”. “Ik zou ‘t niet weten” zei mske. “Maar jawel” wist Slow “ik ben daar ooit nog in de kant gaan pissen”.  mske stond versteld, want Slow is geen kantpisser, enkel zonder de nodige voorzieningen en in extra grote nood. Het duurde dan ook even eer ze antwoordde : “denk je dat ik nog weet waar jij overal in de kant gaat ?” “Maar allee” zei Slow “dat was toen we op huizenjacht waren”.  mske was nog verbaasder, dat is al meer dan vijf jaar geleden.

Slow heeft dus wel een goed geheugen voor sommige dingen, want werkelijk, dat chalekke stond daar met een opritteke en er was een grote groene kant. “Heb je toen je territorium afgebakend misschien ?” vroeg mske.

De verleiding is groot in het veld, zeer groot. Trossen en trossen rijpe peren en bossen en bossen blozende appels hangen in het gezichtsveld van de passant en roepen : “pluk ons, pluk ons, wij zijn allemaal rijp”. Vastbesloten aan de verleiding te weerstaan, stappen Slow en mske voorbij.  Al dat fruit vormt het inkomen van de fruittelers voor een gans jaar en Vrouw Holle is ook voor vandaag nog niet.

Maar toch zindert de pluk in de lucht. Een nerveuzigheid die wijst op de komende drukke dagen. En al stonden er eerst hier en daar nog maar een paar schuchtere pogingen, momenteel rijzen overal de torens, de muren en constructies aan paloxen op en zeggen : “de pluk komt er aan”. Net zoals alle jaren komt die, samen met september.

En God zag dat het goed was.

mske bestudeert haar benen en vraagt zich af wat er nu zo appetijtelijk aan is. En dat is sedert haar jeugdjaren geleden dat ze haar benen nog bestudeerde. Toen vond ze die namelijk te mager.

Nu echter heeft dat een heel andere oorzaak. mske die nog steeds in haar korte broek gaat stappen heeft daarnet besloten dat ze niet uit de weg gaat voor loslopende honden en ze draaide kordaat het straatje in. Slow keek verbaasd en mske zei : “als hij nu komt aangestormd, heb ik mijn paraplu bij”. Er kwam daar toch ene aangestormd zeker ! Zo een beetje een maat of vijf kleiner dan de ouwe aftandse bijter van vorige keer, je weet wel, zo een kleine klawieter van meer lawijt dan hond, maar hij wachtte wel tot ze voorbij waren en vloog naar mske’s benen. Die draaide zich om en zette een stapke richting grasluis, om te tonen dat ze van hem niet bang was. “Rambo !” gilde de vrouw maar Rambo was doof aan die kant. “Rambo” riep de eerste man, maar dat bolleke niks gaf niet af. “Rambo !” blafte de tweede man, maar ik-hoor-je-wel-maar-ik-zie-je-niet blafte harder en grommen deed hij ook al. Het stopte maar toen hij van één van de mannen een sjot onder zijn edele onderdelen kreeg.

Wat verder kwamen ze een koppel tegen met een slof. Slof slof slof slof, tot hij ter hoogte van mske’s benen kwam en toen moest hij ook snuffen richting haar been. “Foei Max” zei de man en de slof slofte verder.

Aan het kerkhof kwam er weer een hond. En ja lap ! Weer snuit in de richting van mske’s benen, maar die liep aangelijnd en kwam niet ver genoeg. Even wou mske zijn naam nog vragen, om de verhaallijn niet te onderbreken maar ten eerste was dat een pitbull en ten tweede was de man aan de andere kant van de lijn aan de lijn. Hij knikte dan wel vriendelijk goeiendag maar mske vindt dat je niemand moet onderbreken die telefoneert.

Bijna thuis kwamen ze toch zo een Cavalier King Charles Spaniël tegen. mske was er bijna over gesprongen om gerust te zijn want daar was ook geen lievemoederen aan, die luisterde nog slechter dan ‘t achterste van een paard.

Dus nu bestudeert mske haar benen en vindt dat die er uit zien zoals ze er altijd uit zien. Een beetje dikker dan in haar jeugd, al vindt mske nu dat ze wat dunner mogen.

Jaja, we hebben lang gewacht eer we er mee op de proppen komen. Terwijl iedereen die ons een beetje kent kon weten dat die Spelen de voorbije veertien dagen toch wel onze gedachten bezig hielden.

De logica volgend beginnen we met de openingsceremonie, die we niet hebben gezien. Veel poespas en gedoe om te zeggen : “de Olympische Spelen 2008 zijn geopend”. Klein, eenvoudig en sereen zou ons veel beter bevallen.

Het begon al snel met de melding dat gedurende het prachtige spektakel met lichteffecten en vuurwerk, de elektronische voetstappen nep waren en vooraf opgenomen. Daar lagen we absoluut niet van wakker. Als het er dan toch toe doet, is het enkel het uiteindelijk resultaat dat telt.

Erger vonden we het bericht dat de zevenjarige Yang Peiyi wel mocht zingen maar dat, omdat het kindje te lelijk was, de negenjarige Lin Maoke mocht lippen.

“We wilden een perfect beeld brengen, we wilden het beste voor onze natie”, had ene Cheng Qigang in een interview gezegd. Hmm … perfect ? Voor iemand die al wat ervaring heeft met onrechtvaardige zaken en daardoor een grondige hekel heeft aan alles wat nog maar naar onrechtvaardigheid riekt, kunnen we zeggen dat een perfect beeld in onze ogen eerder zou geweest zijn, dat verdienste en kunnen geapprecieerd en beloond worden. De ene mens is mooi en de andere kan goed zingen. Of je een mooi leeghoofdje kiest of een zangeresje met lelijke tandjes hangt er van af wat primeert op het ogenblik. Naar een schoonheidswedstrijd kijk je, naar gezang luister je.  Al een geluk dat de atleten niet eerst op schoonheid beoordeeld werden.

De eerste week was het hier ten huize nog relatief rustig. Vroeger, toen Zoneke nog thuis was, keken hij en mske samen naar het zwemmen omdat dat één van Zoneke’s favoriete sporten is. Nu heeft mske niet gekeken, al heeft ze eens naar Zoneke gebeld, die tijdens het telefoontje euforisch werd en uitriep : “hoe doet die dat toch !”

De atletiekweek, dat was wat anders. Toen werden hier lijstjes gemaakt van wie en wat en hoe laat en kon je mske af en toe richting TV zien trekken om te kijken. Zo wat haar ganse leven al is mske een atletiekliefhebber, maar dat hebben we hier al eens verteld evenals mske’s in de kiem gesmoorde wens om zelf atletiek te doen.

En we gaan hier niet zagen over medailles, want daar bleek het ginder dan allemaal om te draaien, maar we gaan het wel hebben over de zaken die ons toch wat deden. We zagen de prachtige poging van Tim Maeyens, maar ook de start van de 100m van Kim. We hoorden de reporter ter plaatse zeggen dat Kevin Borlée weinig kans had en hij liep een nieuw Belgisch record. We hoorden de reporters enkel zeggen wat we zelf konden opzoeken of wat we op het scherm konden zien. We gingen efkes zitten bij de 4x100m van Olivia, Hanne, Elodie en Kim maar sprongen recht als we zagen dat het goed was. We keken naar de poolstokspringers, met schitterende atleten als de Australiër Steve Hooker en de Russin Yelena Isinbayeva en we zagen Tia.

Dat Slow en mske die zaterdag nog thuis waren, was niet dank zij Tia maar dank zij de 4x400m met Kevin Borlée, Jonathan Borlée, Cédric Van Branteghem en Arnaud Ghislain. Dat deze vier mensen ook weer een Belgisch record liepen dat heeft blijkbaar geen belang. En nu spreken we over reacties die we lazen van andere Belgen. Ze hebben het over die vierde loper. Straffe uitspraken waar wij het niet eens mee kunnen zijn. Want die jongen van 19 liep daar als invaller reeds voor de tweede keer de dubbele afstand van wat het vaste lid van de ploeg al had afgelegd en daardoor zo oververmoeid was dat Arnaud Ghislain wel moest invallen. Zo is dat ! Sjappoo voor de ploeg en voor de goeie tactiek van Jacques Borlée.

Zoals gezegd gaan we het niet over medailles hebben. Dat de luster hier een paar keer bijna door ‘t plafond vloog zal zo ook wel geweten zijn.

Welke atleten vielen nog op ? Usain Bolt. Recht voor de raap ? Wat een paljas ! Een snelle, dat wel, maar toch een paljas. Dat ze de puntjes op de “i” gingen zetten toen Jacques Rogge zijn ongezouten mening gaf, daar willen we over kwijt, dat Bolt mag feesten zoals hij wil, maar dat Jacques Rogge wel het recht heeft om zijn mening te zeggen. Mening waar wij ons voor een keer kunnen bij aansluiten. Het enige sympathieke moment van Bolt was toen hij, zonder show, een schitterende glimlach op zijn gezicht toverde en even later toch menselijk ontroerd was bij het spelen van zijn volkslied.

Dat Jacques Rogge hem een gebrek aan respect verweet, schoot blijkbaar in een verkeerd keelgat, maar dat die reporters een gebrek aan respect te verwijten viel, daar heeft blijkbaar niemand bij stil gestaan. Want hoe dikwijls hebben ze op die wedstrijden niet gezegd dat Michael Johnson’s record sneuvelde en dat Michael Johnson kon zeggen wat hij wou. Blijkbaar was er sprake geweest van decennia eer dat vorige record zou sneuvelen. Wel, Michael Johnson was een groot atleet en dat vinden wij nu nog. Dat de pers iemand, die ze ooit zelf op een sokkel gezet hebben, nu wil verguizen … Misschien kan Usain Bolt dààr eens goed over nadenken, dan weet hij wat hem binnen x-aantal jaar te wachten staat.

Of de Olympische Gedachte of de Olympische Geest, als die al ooit bestaan heeft, daar aanwezig was, kon je op sommige momenten sterk in twijfel trekken. Zo heb je de complottheorie over de 7de medaille van Michael Phelps. Kijk hier voor een betere foto. Die brave Olympische faalt hier geweldig :

 
Waar faalde hij nog ? Bij het verbieden van rouwlintjes aan de Spaanse ploeg na de vliegtuigcrash in Madrid, wat ze gelukkig negeerden.

Nog zo een twijfelgeval is de leeftijd van de Chinese turnsters. Dat zou ons koud laten moest het niet zijn dat ze het daar over kinderen -zouden kunnen- hebben. Als je ziet dat er voor drie minuten optreden in de openingsceremonie zes maanden trainen, d.w.z. om 5u opstaan, om zes uur beginnen en dan een ganse dag oefenen, nodig zijn dan zou het kunnen dat die turnsters een veel te zware taak opgelegd krijgen op te jonge leeftijd.

Wij vinden eigenlijk dat turnen geen sport op zich is. Turnen is een manier om iets te bereiken waardoor je aan sport kan doen. Dat is enkel onze mening hoor. Er zijn nog een pak sporten waarvan wij vinden dat ze er niet bij horen, maar als we het enkel en alleen over typisch olympische sporten gaan hebben, dan zouden enkel de vijfkamp, de zevenkamp en de tienkamp overblijven. Sommigen zullen turnen mooi vinden om zien, net zoals wij graag naar jumping en in de winter naar kunstschaatsen kijken, maar toch vinden dat ze niet als olympische discipline erkend moesten zijn.

Wat terzijde is dat zaakske met die vele condooms. Dat zijn nu eigenlijk onze zaken niet, maar als ze dan toch zinnens zijn van op dat gebied zware prestaties neer te zetten, kunnen ze dan niet zelf voor de nodige toebehoren zorgen, zodat ze daarmee de gazet niet moeten halen ! Straks gaan ze daar ook nog de stand van bijhouden.

En ook het bericht dat een Britse streaker, die er al bekendheid mee verwierf, daar ook nog eens zijn show kon opvoeren, doet ons onze wenkbrauwen fronsen. Een simpel vraagske ! Eéntje maar. Hoe is die daar binnen geraakt ?

En als afsluiting een opmerkingske over de slotceremonie waarin Jacques Rogge stelt dat Londen het in 2012 moeilijk zal krijgen om deze organisatie te overtreffen. Voilà sé, zo kennen we hem weer !