wizzewasjes

Als we dan toch verhaalkes over de vroegere taalhistories aan het vertellen zijn, kunnen we daar maar ineens mee doorgaan. Want ook over mske’s Engelse lestoestanden is wel één en ander te vertellen.

mske kreeg haar eerste Engels in de zesde of vijfde humaniora, dat weet ze nu niet zo juist meer.

This is Rip Van Winkle
Rip is in the garden.

This is Mary Van Winkle
Mary is in the kitchen.

This is the dog.
The dog is in the garden.

 
Eerste les waarin ze meer geoefend hebben op de “th” uitspraak dan wat anders.

mske vond Engels leren al net zo plezant als Frans. En ze ging snel over tot het lezen van Engelse boekskes.

Maar toen verhuisden ze en moe vond dat mske maar technische moest gaan doen, aangezien er geen moderne voor meisjes was en mske dan weer de bus moest nemen. En in dat technische moesten ze naschools Engels volgen. Dat betekende weer van 0 beginnen.

Niks te Rip Van Winkle’n deze keer maar :

This is Winifred.
This is Gordon.
This is Mary.
This is Peter.

Gordon is a boy.
Peter is also a boy.
Winifred is a girl.
Mary is also a girl. Mary is a little girl.

 
Die technische school had een beperking. Die stopte namelijk en als je nog verder naar school wou, moest je van school veranderen. Moe wou niet dat mske weer zou inpikken bij de moderne -die er intussen wel was, aangezien het jongenscollege gemengd geworden was- want dat was alleen om met de jongens te lopen. Dus mocht mske beroeps gaan doen, kantoorwerken. Moe was uiterst content, de school had een geweldig goeie naam. Soit ! Het is al gelijk, we zijn niet over moe bezig maar over Engels.

In die school begonnen ze met het eerste jaar Engels en jawel hoor, daar was hij weer :

This is Rip Van Winkle
Rip is in the garden.

This is Mary Van Winkle
Mary is in the kitchen.

This is the dog.
The dog is in the garden.

 
mske die ondertussen al meer Engels had geleerd door zelfstudie verveelde zich dood in die les. Ze gaf zich dan ook over aan één van haar geliefde bezigheden als ze zich verveelde. Ze dagdroomde !

Wat de lerares op een mooie dag de uitroep deed slaken : “M(Engelse versie van mske’s voornaam), in the sky !” En dat is ze zowat gebleven.

Maar Rip Van Winkle ! mske heeft begrip voor Mary Van Winkle en kan het haar helemaal niet euvel duiden dat die een “bad temper” kreeg. “Als meneer Van Winkle te tam was om te werken dan zou meneer Van Winkle mij ook niet in “the kitchen” vinden en zou hij zelf voor zijn maalke kunnen zorgen” zegt mske.

mske vond gisteren niet echt een leuke dag. Buiten de problemen met de scanner maakte ze zich zorgen over mij. Ik had zondag niet willen eten en gistermorgen en -avond ook niet. En mske vond dat ik er maar zielig bij zat.

Er was niks op TV en ze gingen dan maar naar de opgenomen Witse kijken. Wat was dat een tegenvaller. Wat een monster van een draak van een aflevering. mske kan die meerdere van Witse niet hebben. Hoe die in ‘t echt is, kan ze natuurlijk niet weten, maar als acteur vindt ze hem maar niks en zijn personage is ook niet van de poes. Ze vind dat allemaal kwatsj ! Dat is nu altijd in die feuilletons. Ze nemen een hoofdpersonage dat altijd de zaken oplost maar verder niks anders doet dan onder zijn sikkedeizen krijgen. Oftewel is die goed voor zijn werk en dan stoppen ze met zagen, oftewel is die niet goed en nemen ze een andere. En dan veranderen ze gewoon de titel. Wat mske ook niet snapt is dat die mensen, als die superieuren zo superieur zitten te doen, hun ontslag niet op tafel smijten. “Als ge ‘t dan zoveel beter kunt, doeget dan zelf” dat zou mske zeggen. Wat een watjes !

Toen ik dan gisteravond lenig als altijd van de overloop van de trap sprong en voor de deur zat te mauwen, deed ze de deur open en toen ik te kennen gaf naar de keuken te willen, heeft ze me om elf uur nog eten gegeven. In normale omstandigheden zou ik dat op mijnen buik kunnen schrijven, want dan zou ze zeggen dat ik maar moet eten als ‘t etenstijd is. Maar nu niet, meer nog, ze is zelfs op het treetje tussen de keuken en het buro bij mij komen zitten en vroeg : “was je niet goed Sloefke ?”

En toen ik vanmorgen gewoon mijn bakje leeg at, was ze al helemaal content.

Deze middag 13u. mske wil een dossier scannen. De cursor loopt vast en mske ctrl-alt-delete. Dienstweigering ! Gewoon afzetten ? Dat had je gedacht. De grove middelen dan maar.

Eens terug opgestart herbegint het probleem. mske houdt haar hart vast want na de crash van zo een drie jaar geleden, toen ze het één en ander kwijt was, wil ze dat niet meer riskeren. Terug afzetten op de onorthodoxe manier en terug op starten. Ze probeert de pc te kuisen -iets wat hier wel regelmatig gebeurt- met Ccleaner en de andere kuisprogramma’s. De pc doet daar anderhalf uur over.

Daarna wil ze de pc kuisen -wat hier niet zo regelmatig gebeurt- met de stofzuiger in zijn ingewanden. Ze koppelen af, zetten hem op ‘t buro en heel voorzichtig, maar dan heel voorzichtig stofzuigen ze zijn binnenkant. Dat weet ik alleen van hen horen te klappen, want als ze met die stofzuiger beginnen ben ik schampavooi.

De pc wordt terug aangekoppeld, mske pakt een paar CD’s en begint onmiddellijk alle klantengegevens op CD te zetten. De pc loopt als een goedgesmeerd machientje en is wel wat sneller dan gewoonlijk.

Daarna wil mske dat dossier scannen maar ach … die scanner was nog niet aangekoppeld. Dat doet Slow dan nog snel. En ja lap ! De cursor loopt vast en de pc loopt vast en mske loopt niet vast.

De scanner dus. Bizar want vanmorgen kon mske probleemloos kopijen maken met de kopieerfunctie van de scanner. Tja, nét voor iets kapot gaat werkt het ook nog altijd. Maar was die wel kapot ? Slow plaatst die bij hem, installeert hem met de installatie-CD. Die doet het !

“Opgelost” zegt Slow “je kan hier scannen” en mske loopt vast. “Neen !” zegt mske “als die bij mij niet wil werken en hier wel, dan kan jij maar scannen”. Slow pruttelt tegen maar een stijfkoppig mske overtuig je niet zomaar. “Dan moet de scanner terug” zegt Slow. Niet dat Slow niet wil scannen, maar Slow is geen frequente scannergebruiker.

De scanner keerde terug en mske’s pc zei dat hij niet was geïnitialiseerd. Ze hebben het dan maar op het internet opgezocht en het werd een gedoe, dat was geen lach. Eerst de scanner van de pc afsmijten, pc afzetten, pc-opzetten, installatie-cd draaien, pc afzetten, pc opzetten, scanner aankoppelen, pc afzetten, pc opzetten.

Ondertussen was het vijf uur en kon mske eindelijk het dossier inscannen.

mske zegt dat ze niet wil weten hoe dikwijls ze vandaag die pc op en af gezet hebben. Groot voordeel van het nadeel ? De klantengegevens staan eindelijk op een CD. Een dezer dagen zal mske de foto’s ook nog eens op een CD zetten en dan zou ze eigenlijk alle liedjes nog eens moeten branden en nog een CD maken voor alle resterende zaken die niet bij de zaak horen.

Stomme scanner !

Dat gebeurt hier nu altijd. Als er een onverwacht meevallerke uit de lucht valt, moet er ene of andere geniepigaard stokken in de wielen komen steken.

Vermits het meevallerke van nu eigenlijk een dikke meevaller genoemd mocht worden, konden we verwachten dat ook de geniepigaard van een tegenvallende omvang zou zijn.

En hij kwam werkelijk hard aan, op de 18de september. Keihard ! Loeiend hard ! Of welk adjectief men ook bij hard wil zetten.

mske sliep er niet meer van. Ze werd moe, ze werd moeder, ze werd moest.

Gisteren waren ze op uitstap om de zinnen eens te verzetten. En toen ze thuis kwamen … net of er niets gebeurd was, geen vuiltje meer aan de lucht … Leopold Marinus had gelijk met zijn soep.

Die geniepigaard doet dat praktisch altijd in september maar normaal niet met die omvang.  De reden ?  Daar hebben we het raden naar.

Maar hij heeft deze keer tien dagen van mske’s leven verknoeid. Grondig verknoeid. En nu heeft mske zin om die wat te flikken. Wees waakzaam kerel, je hebt het grondig verpest en één van deze dagen …

Waarschijnlijk staat het hier al ergens maar aangezien het weer goed aan de orde is, gaan we dat nog eens vertellen. Hier staan toch al zaken dubbel op. Of misschien niet, want in de mate dat we die dubbelvertellingen tegenkomen bij ‘t over zetten, hebben we die ofwel weggelaten of bewust laten staan.

De Leuvense stoof dus. Die stoof brandde in het wat-was huis dat het een lust was om zien.

Hier wil die niet. Of ze wil wel, maar na een uur gaat ze uit. Gegarandeerd. Ze hebben hier al alle soorten kolen geprobeerd, niks gekort. Maar ja die eikes waarmee ze vroeger brandde, die mogen eigenlijk niet meer verkocht worden of enkel nog voor de industrie, omdat die teveel stof de lucht in jagen.

De Leuvense stoof stond daar dus enkel schoon te zijn. Maar toen had Zoneke enkele jaren terug eens een lumineus idee. Hij zei : “probeer eens met houtskool”. En ja, dat werkte. Maar ja, houtskool is een zomerartikel en bovendien moet dat smeulen. In die Leuvense echter smeult dat niet, want door de schouwaantrok branden die echt en ze vliegen er door.

De Leuvense stoof in het pittoreske cafeetje brandde goed en Slow vroeg welke kolen zij gebruikten. Natuurlijk de meest gangbare antraciet. Alleen heeft Slow daar al zoveel kolen in geprobeerd dat hij niet meer weet of hij die meest gangbare antraciet er al tussen zitten had.

Deze week heeft de Leuvense stoof gebrand, op houtskool; het was echt aangenaam in de living en mske zei dat ze er eens een expert zullen moeten bijhalen.

Er lagen al noten op het pad, uit de bolster en klaar om gekraakt en opgegeten te worden. Het was een nieuw pad. Eigenlijk niet, natuurlijk, maar Slow en mske gingen er voor de eerste keer door. De vrouw van de hinde op de scheve schaats had hen over dat pad verteld en daar lagen de noten.

Het was wam in het veld, te warm en mske begon het een en ander uit te trekken, wat Slow kopzorgen bezorgde want stel dat iemand dat zou zien. Dat Slow de pijpen van zijn broek opplooide zodat hij met een korte broek liep, daar maalde hij niet om.

Slow en mske stapten naar het volgende dorpke, het volgende dorpke, le village suivant en volgden daar efkes de grote baan. Wat later staken alle madeliefkes hun kopkes reikhalzend naar de zon. mske heeft wat met madeliefkes en liep voorzichtig tussen de bloemkes door.

De tocht viel langer uit dan gedacht en mske was dood van dorst en zei : “in het eerste cafeetje dat we tegenkomen gaan we ene drinken”. “Slow knikte want zijn tong plakte ook al aan zijn verhemelte. “We doen al onze nikkel op” had mske nog gezegd.

Een donkere Leffe en een Rodenbach mét later vroeg Slow : “hebben we nog nikkel ?” Ze hebben dan toch nog maar een briefke gewisseld ook, want op één been kan je niet lopen al waren ze absoluut niet zeker dat ze de drie kilometers naar huis nog wel zouden halen met twee donkere Leffes en twee Rodenbachs mét.

En toen mske eerst de lalala van de smurfen en daarna de hohoho van de smurfen begon te zingen en daarna de schuiftrompet van de smurfen begon te spelen, kreeg Slow schrik en zei dat hij haar niet kon dragen.

De madeliefkes hadden intussen hun bloemblaadjes al samen geplooid voor de opkomende kilte en dan kan je kiezen, voorzichtig stap voor stap of er kwiek doorstappen zodat je ze niet knakt. Op het geheime paadje ging het vlotter dan anders al liep Slow wat te morren over het lange gras, de netels en het kleefkruid. Maar toen waren ze er bijna.

Thuis zei mske dat ze zin had in een gekookt ei. Een gekookt ei in schijfjes op een zelfgebakken boterham met een klodder mayonaise er op. Dus hebben ze zelfgebakken boterhammen met een klodder mayonaise met een gekookt ei er op gegeten en mske zei dat de hemel dichtbij kan zijn ondanks alles.

Kijkend en speurend, slenterend struinden Slow en mske over de vlooienmarkt.

Ze waren dan al een kijkje nemen in het pittoreske cafeetje waar ze al zo lang naartoe wilden en hadden er zalige soep met een boterham gegeten.

En bof ! Daar zag mske iets wat ze zeer graag wou hebben maar dat ze eigenlijk te duur vond, in de originele verpakking. Ze pakte het op, keek en dacht. Eigenlijk moest ze er maar één onderdeel van hebben en ze dacht al … “Hoeveel ?” hakte ze de knoop door. “Twee euro” zei de vrouw. mske groebbelde twee euro, gaf die aan de vrouw, nam Slow bij de arm en zei : “kom snel, eer ze zich bedenkt”.

Wat verder zag ze een boek, een haakboek over fijn haakwerk. Prachtige dingen stonden er in. “Hoeveel ?” waagde ze. “Tien cent” zei de man. Prompt betaalde mske de tien cent en ze hield haar nieuw verworven schatten goed vast.

“Zie je wel” zei tegen Slow “als ik nog één keer denk dat ik het beter niet vraag …”

Slow zag een boek over een onderwerp dat hem interesseerde. Dat boek was wel beschadigd en de eerste pagina ontbrak. De vrouw kwam van de overzijde van de straat want ze had zich aan de zonnekant gezet. “Twee euro” kondigde ze aan. Slow en mske bekeken mekaar en ze bekeken het boek en Slow zei : “méér dan een euro is ‘t mij niet waard”. Boos draaide de vrouw zich om en stapte terug naar de zonnekant terwijl ze haar schouders ophaalde.

Waarom die boos moest worden snapte mske niet goed. Slow zei tegen mske dat hij dan de info die in dat boek stond wel op ‘t internet zou zoeken. In elk geval, mske was goedgemutst en ze stapten welgezind naar huis en ‘t was warm in de zon.

Toen mske in het derde leerjaar zat, in het dorp van haar jeugd, kregen ze de eerste lessen Frans.

Paul est le frère de Marie.
Marie est la soeur de Paul.

 
Broer lachte zich kreupel en Moe gierde mee. mske ? mske was begeesterd. Ze las en herlas haar leskes en was reusachtig blij toen ze van Tantje J. “Mon Grand Dictionnaire” kreeg. Het was een “grand dictionnaire” voor kinderen natuurlijk.

Ondertussen zat ze al in het vierde leerjaar en nam ze zo fier als een gieter “Mon Grand Dictionnaire” mee naar de Franse les. En masseur zocht een geschikt zinneke en viel op :

La neige tombe dru.

 
Een dag later kwam een van de flemekes van masseur vertellen dat haar vader had gezegd dat dat fout zat. Het moest zijn :

La neige tombe drue.

 
mske was ontgoocheld. Niet in masseur, maar in “Mon Grand Dictionnaire”.

In de zesde moderne -voor de jonge generatie, in die tijd werkten de jaren omgekeerd, dus aftellend- zei de lerares Frans dat mske haar “R” zo niet moest laten rollen. Op haar veertiende verhuisden ze en kwamen dichter bij de taalgrens terecht, waar Frans een grotere rol speelde omdat er ook meer Frans gesproken werd.

mske werd 19, studeerde af en zocht werk. Ze werd aanbevolen bij een firma in Brussel wegens haar goeie Frans en belde de firma op. Donderslag bij heldere hemel. De kerel werd arrogant en zei dat ze iemand “bilingue” zochten en niet met een “bête R de Flamande”.

Ze vond snel wat anders, dichterbij huis in de eigen gemeente. En toen veranderde de wet. Het was namelijk op dat ogenblik nog steeds schering en inslag dat bedrijven op de Vlaamse bodem compleet Frans waren en daar kwam nu een wet op. De voertaal in die bedrijven moest Nederlands worden. Het weze gezegd dat alle Franstaligen op dat ogenblik goed wilden aantonen dat ze het Nederlands machtig waren om hun plaatske veilig te stellen. Misschien deden ze het wel om goed te staan met een negentienjarige niet slecht uitziende jonge vrouw maar daar heeft mske natuurlijk geen bewijzen voor.

De volgende firma waar ze werkte … Amerikanen ! Eigenlijk Belgen in een Amerikaanse firma.

Wat willen wij nu zeggen ? Dat mske gek is op talen maar ze slechts voor de hobby en provisorisch tegen klanten kon gebruiken, wat ze altijd zonde heeft gevonden.

Ooit, op vakantie, vroeg een Franse vrouw aan mske uit welk “département” ze kwam, ze veronderstelde ergens uit het Zuiden. Wat blijkt ? Zuiderse Fransen rollen de “R”. Spanjaarden die Frans spreken eveneens. Waarom zou mske zich er dan zorgen om maken ?

Sedert ze zelfstandige is, is de hoofdtaal op het buro Frans, maar dan wel geschreven. Haast nooit gesproken. Sunne !

Ondertussen hebben we wel enkele bedenkingen gemaakt en ook zaken opgezocht. En wat blijkt ? “La neige tombe dru” is juist ! Zo juist als grammaticaal gezien maar juist kan zijn en dat om volgende reden. Je kan “dru” als bijwoord gebruiken. mske heeft “Mon Grand Dictionnaire” in ere hersteld en is ook niet ontgoocheld in masseur. Ondertussen heeft ze geleerd dat masseuren zo moesten handelen, gewoon omdat ze masseuren waren.

En die “R” ? Ouat denken ouij daar nu van ? Ouel, ouij ouillen oueten ouaarom Oualen met de ouee ouorstelen en ouillen ouel eens een Ouaal verouelkomen die de ouee ouel kan zeggen als “W”.

Een “R” voor een “W”, ‘t is toch een schone ruil hé …

Het verhaaltje hier zetten ? En dan een proces aan ons broek voor plagiaat zeker.

mske had het verhaalke nog maar eens aangepast. Daar kwam dus nogal wat opzoekingswerk, knip- en plakwerk, schrijfwerk, layoutwerk maar geen printwerk aan te pas. En toen zocht ze een prenteke om er bij te zetten. Blijkt dat vrouwmens van een Goudhaar toch ook onder de naam Goudlok rond te lopen zeker.

Verder blijjkt ene Roald Dahl er ook een versie van gemaakt te hebben die volledig maar dan ook volledig van het oorspronkelijke Britse sprookje afwijkt.

Zodoende zegt mske nu dat iedereen die het verhaal niet kent dat op google kan vinden. Haar versie zal ze wel voor Amke en Ella houden.

Ontgoocheld ? Ach, we zullen hier een heel klein fragmenteke onder zetten ter informatie.

The End

Het Groot Sprookjesboek is uitverteld. Niet echt hoor, maar toch, rekening houdend met Amke’s veto van : “geen heksen en geen wolven” en de aard van de overblijvende sprookjes, zijnde de stijl van Kalief Ooievaar, de reizen van Simbad de zeeman, Ole Dromenman en nog zo enkele, waarvan mske zich herinnert dat ze ze niet zo leuk vond als kind, staat er niks meer in.

Zodoende wou mske het verhaalke van “Goudhaartje en de drie beren” vertellen. Maar hoe ging dat nu toch weer ? mske zocht het op op het internet en vond verschillende versies.

Wat heeft ze gedaan ? Ze heeft alle leuke dingen bijeengescharreld en aaneen gebreid tot haar eigen mske’s versie. Daar kwam dus nogal wat opzoekingswerk, knip- en plakwerk, schrijfwerk, layoutwerk en printwerk aan te pas.

Wat zegt Amke zo ergens halfweg de vertelling ? Ik ken dat verhaalke ! Gelukkig dat Ella het nog niet kende. Zodoende was het toch geen verloren werk.

En om het helemaal niet nutteloos te maken, zullen we dat hier straks eens neerpennen.

En diegenen die het kennen ? Ach ja, die moeten dan maar wat anders lezen.