wizzewasjes

“Aangezien de eerste november op een donderdag valt, maken we er een lang weekend van” besloot ze die 31ste oktober. Maar toen kwam de mail, een paniekmail van iemand die ze toch wel iets meer mocht dan gewoon een kennis en die om hulp vroeg omdat ze dreigmails ontving. “Dan maar geen lang weekend” dacht ze, want iemand in nood kan je toch niet in nood laten. Ze liet al het werk vallen en trachtte mee te helpen uitdokteren wat er fout zat.

Diezelfde avond, op 31 oktober kreeg ze een mail dat het maar een halloweengrap geweest was. Een halloweengrap die haar, haar lange weekend had gekost.

Okee … er kwam een mail met verontschuldigingen, maar toen ze de zaak blijkbaar niet zomaar kon weglachen, kwam er nog een mail, iets minder verontschuldigend maar beschuldigend want die zei: “niemand heeft jou verplicht om te helpen”.

Dàt heeft ze goed in haar oren geknoopt voor de toekomst.

Die eerste november gingen ze op uitstap en op de trein zei ze tegen haar liefste: “ik ben toch wel een kool hé”. De tweede november heeft ze gewoon gewerkt.

We hebben een hekel aan verhalen waarin nogal algemeen iets wordt aangekaart, want daarmee kunnen misverstanden ontstaan of verkeerde personen scheef bekeken worden, maar ‘t is halloweenavond en men moet dit dan maar als een halloweenverhaal beschouwen.

Zoals naar goede gewoonte kon de planning voor mske’s verjaardag dit jaar niet doorgaan. Over gesloten restaurants en dergelijke meer, hebben we het andere jaren al gehad. Maar dit jaar ging het licht anders. Ze waren oorspronkelijk van zin om ergens te gaan eten en ze hadden Zoneke en Bollie meegevraagd. Toen ze wilden reserveren kregen ze te horen dat het restaurant op die bepaalde dag al volzet was en de volgende dag ook, jawél.

En dan heeft mske, omwille van die stressperiode die hier op dat ogenblik heerste, maar beslist van het af te gelasten en dat later eens uitgebreid te gaan vieren. Waarop Zoneke zei dat zij toch afkwamen die avond, waarop mske en Slow dan maar besloten om thuis wat te doen.

Vraag van Slow: “wat gaan we maken?

“Broodjes” opperde mske zodat Slow niet te lang in de keuken zou staan. “Geen broodjes” zei Slow “het zijn hier altijd broodjes”.

“Pizza?” stelde mske voor. “Geen pizza” zei Slow “het is hier altijd pizza”.

“En geen kroketten met wortelen en erwten en rosbief” zuchtte hij rologend verder. Dat is een anekdote van vroeger waarvan Slow enkel weet heeft doordat mske het hem vertelde, maar kroketten met erwten en wortelen of bonen met rosbief of varkensgebraad zijn gewoon uit den boze onder bepaalde omstandigheden.

“Gewonnen brood?” vroeg Slow en mske zei: “Geen gewonnen brood, het is hier altijd gewonnen brood”.

En toen kwam Slow op ‘t idee om mosselen te halen. Toen Zoneke hier kwam en ze zo vertelden dat ze nog snel naar de winkel wat gaan halen waren, zei hij zo: “jama mama, je had even goed zes kilo mosselen kunnen halen”.  “Zes kilo?” vroeg mske.

Was Zoneke blij dat ‘t mosselen was, hij had nog willen bellen om te vragen of ze dat niet wilden maken.

En door die mosselkes, een fleske wijn, Zoneke die blij was, Bollie en de kindjes was de sfeer erg leuk. En zulke simpele dingen, die heeft mske nog het liefst van al.

Een poosje geleden -bepaling van poosje is een 2à3 weken- zei mske dat ze zin had in pompoensoep. Ze zouden wel eens pompoenen kopen, want onderweg naar Zoneke stond er toch een kruiwagen met een bord er bij. De pompoenen lagen natuurlijk in die kruiwagen.

En toen kreeg Zoneke zijn jaarlijkse angina en hij geraakt daar niet van af. En nu is ‘t vakantie en dan is er geen les en op zondag staat de kruiwagen met bord niet buiten.

Eens langs Broer langsgaan, die voor enkele jaren toch nog, ook pompoenen in zijn legummenhof staan -of beter liggen- had, dat zit er zo direct niet in, want ze komen daar nu niet bepaald voorbij en ‘t is niet bij de deur ook niet.

mske keek eens rond in de buurt maar blijkbaar is dat hier geen pompoenengebied.

Nu denkt ze dat ze ze maar in de winkel zal gaan halen, want anders vreest ze dat ze op hare pompoenenhonger zal kunnen blijven zitten.

Toen Kozzeke indertijd vertelde dat ze, bij zijn trouwen, Toke niet konden meenemen op hun appartement, kwam Toke naar hier. We waren toen al met drie en Toke was een lieve flodder.

Al snel bleek dat Toke niet alleen een lieve flodder was maar dat ze ook andere dingen dierf. Dat van die drinkbakskespisserij dat is ook al een oud verhaal, maar daar werd dan uiteindelijk snel een mouw aan gepast zodat we daar niet echt mogen over klagen.

Toke en Mouche zijn altijd in de clinch gegaan zodat de haren in het rond stoven. Eigenaardig dat toen Mouche stierf, Toke ging treuren, zodat mske ze bij mij in de gang liet. Op een morgen was er weer een plasje, bedoeld voor het drinkbakske maar een beetje ernaast gemikt. mske zette een drinkbakske voor mij hier bij het buro en ‘t probleem was weer van de baan. Dat beest wil haar eigen persoonlijke drinkbak hebben, dat is ‘t!

Nu had Toke mijn plaatske op de vensterbank beneden al ingepikt, mijn plaatske op de vensterbank van boven, mijn plaatske op de fruitbak, mijn plaatske op de zoldertrap, zodat mske foeterde dat ze mij van al mijn favoriete plaatskes had verdreven.

Nu begon die, omdat ze mij niet meer kon pesten, toch Slow en mske te pesten zeker. Als ze ziet of hoort of in het snotje krijgt dat Slow en mske weggaan of willen gaan slapen, want als hier in het buro niemand is hebben wij hier niks te zoeken, dan schiet ze tussen hun benen het buro in. mske krijgt er de hippentrip van.

Ook ging ze op de kast in de gang en stootte al de dingskes om. Slow zette daar dan drie lege plastic flessen. Schoon zé! Toen ging ze boven op de Mexicaanse haard liggen, die ‘s winters vanachter in de gang staat. Maar als ze er af springt dan davert die op zijn pootjes. mske stak dan maar een lege plastic fles in zijn schouwke. Toen hoorden ze hier eens een bizar geluid. Slow ging kijken en zag dat de zekeringenkast open stond. Bleek dat dom geval daar vanboven op te springen. Slow brulde het huis bijeen en toen zei mske “en nu is ‘t gedaan met de plastic flessen”. Ze nam een lege fles en joeg Toke van alle meubelen af, door er met de lege fles op te meppen. Op de meubelen natuurlijk, niet op Toke. Toke kreeg er de hippentrip van.

Ik heb het zekere voor het onzekere genomen en mij ook uit de voeten gemaakt om van op veilige afstand het gebeuren in ogenschouw te nemen. Zeker toen Slow er de ragebol bij haalde, al was dat dan wel om te ragen en niet voor Toke, maar Toke had dat lichtekes anders geïnterpreteerd.

Die TV-zenders, zijn die nu eigenlijk een beetje betoeterd? In de zomer geven ze elke avond een film en in de winter … of zou het gewoon zijn omdat de mensen in de winter toch niks beter te doen hebben?

Nu ja, dan denken ze verkeerd. Er zijn tal van dingen te doen. Zoals pogen het boek van Dimitri Verhulst “Godverdomse dagen op een godverdomse bol” te lezen. mske heeft het eerlijk geprobeerd. Ze heeft het open geslagen en ze heeft gelezen en toen ze wou stoppen, dacht ze: “allé ms het kan alleen maar beter worden” waarmee ze bedoelde dat het niet slechter kon.

Waarom ze daar nu ineens in begon? Ze had al commentaren gelezen die het volledig afbraken, maar ze had ook al commentaren gelezen van mensen die het blijkbaar goed vonden.

Ze heeft het uiteindelijk opgegeven. En toen ze gisteren nog voor Witse op TV het programma: “iets met boeken” zag beginnen waarin ze vertelden dat het boek in meer dan 300.000 exemplaren was gedrukt, dan begreep ze wel waarom ze het gratis bij den humo hadden gekregen.

mske vroeg zich luidop af hoe Slow er in slaagt om altijd een halve stap voor haar te lopen. Niet dat het erg is, want als ze haar arm uitsteekt kan ze zijn mouw grijpen maar het is gewoon koddig.

Slow kwam onmiddellijk naast haar stappen en zei dat, aangezien hun stap niet gelijk was, het erop leek of mske naast hem liep te joepen en hij maakte er met zijn hand een joepbeweging bij en vond dat blijkbaar koddig.

Nog later, toen het gesprek eigenlijk al half vergeten was, kwam hij naast mske lopen en paste zijn stappen aan aan de hare, wat pas helemààl koddig was.

“Als ik zo moet stappen, moet ik een sjakosj hebben ” zei hij. Nu niet dat wij wat hebben tegen een man met een sjakosjke, want daar was hier ooit al sprake van geweest.

Maar een man van 1.92m met een sjakosjke op stap in ‘t veld … is dat niet het toppunt van koddig? Of is dat al drollig?

Toen mske het bericht de eerste keer las, dacht ze dat het een nutteloos onderzoek was, want het is toch algemeen geweten dat het niet gezond is om het in te houden.

Nu hebben ze er een onderzoek aan gewijd en wat blijkt? “Stinkers laten is gezond want door de bacteriën in de darm wordt waterstofsulfide geproduceerd, dat dan wel erg stinkt maar wel de bloeddruk verlaagt.  Best mogelijk maar daarom moeten wij het nog niet hoffelijk vinden om zomaar in de aanwezigheid van anderen je bloeddruk te gaan staan verlagen. 

Wat dan weer een herinnering oproept aan Zoneke’s en Zus’ kindertijd, op een keer dat ze, om wie weet welke reden ook weer, bij Schoonzusje waren samen met de kindjes van Schoonzusje’s zus en natuurlijk ook Kozzeke, Neefke en Nichtje, al was de laatste toen nog heel klein.

Waarna Zoneke en Zus zich nog dagenlang kramikkel lachten omdat dat neefje, dat in Oost-Vlaanderen woonde, had gezegd: “as j’n scheet moet laat’n, moet je acht’r ‘t muurtje staan”. En hij had de daad bij het woord gevoegd, wat een grote hilariteit teweeg had gebracht bij de ganse kinderschaar.

We dachten iets te schrijven over de wintertijd, maar we gaan dat niet doen. Je moet de updates van de blogs maar bekijken om te weten dat iedereen dat al gedaan heeft. En als iedereen dat al gedaan heeft dan is dat niet meer origineel. We zullen tegen sinterklaas zowat iets vertellen over de wintertijd, dat is pas origineel. Want wat we over sinterklaas denken dat heeft hier ook al gestaan, dus weten we met sinterklaas niet wat schrijven. Nu wel dus … de wintertijd.

Azo is ‘t ook altijd iets. Zo schrijft iedereen met kerstmis over, jawel, kerstmis. En dat is dat ook weer niet origineel, maar als we er nu zouden over schrijven is dat natuurlijk veel te vroeg. Net of we geen geduld hebben tot het kerstmis wordt. Al zouden we daar ook niet moeten naar kijken. De gazetten zijn namelijk al aan het informeren naar wat wij met ons allen met de feesten gaan doen.

Ook mensen die niet klagen zijn wel eens niet blij.
Ook mensen die niet zagen kennen wel verdriet.
Misschien hebben zij wel verborgen zorgen
Misschien vertellen ze het gewoon niet.
Mogelijk hebben ze te veel ondervonden.
Mogelijk dat de mensheid het niet ziet.
Maar wat baat het om te zeuren.
Maar wat verandert door gekwiet.
Morgen zal het beter wezen.
Morgen is het leven weer een lied.
 
[ms - 25 oktober 2008]

Oh wat zijn we heden blij
Amke is jarig, Amke is jarig
Oh wat zijn we heden blij
Amke is jarig en dat vieren wij