wizzewasjes

Het gaat hier nogal zijn gangen de laatste dagen.

Eerst was er de nieuwe ouwe auto waar iets aan mankeerde. Niks erg zenne, het is nog onder garantie, alleen kon het niet onmiddellijk gerepareerd worden.

Daarna viel hier zaterdagnamiddag de modem uit. Slow en mske hebben nog een uur gewacht, er was misschien een storing en bovendien waren zij met wat anders bezig. Na een uurke heeft mske dan toch maar gebeld. Er was geen verbinding met de modem. Er kon pas maandag een technieker komen. Maar als er een technieker moet komen om te zeggen dat de modem stuk is … Slow gaat morgen een andere modem kopen.

Daarna wou mske stofzuigen. De stofzuiger viel stil. Maar dat was rap opgelost. Ze hebben die efkes buiten gezet om af te koelen en toen ging hij weer.

En toen ging Slow wat aan de TV gaan prullen en kwam terug met de melding dat de pillen van de afstandsbediening plat waren om wat later te komen zeggen dat het niet de pillen doch de afstandsbediening zelf was, om nog wat later te komen zeggen dat het in orde was, om nog wat later te komen zeggen dat het toch niet in orde was.

Ik schrijf dit nu op zondag, maar realiseer me dat ik dat pas morgen maandag kan posten. Of omgekeerd gezien, wat hier vandaag te lezen valt werd gisteren al geschreven maar ik ga dat wel op vandaag dateren, voor de lezers op gisteren dus.

“Is die zak van U meneer?” vroeg de kaartjesknipper op de trein en wees naar het bagagerek waar Slow de reistas in had gedeponeerd.

Na een bevestigend antwoord liep hij verder de trein in, zonder hun reisbiljet te vragen. De trein stond trouwens nog stil. En mske had eigenlijk de indruk dat hij wel degelijk de wagens controleerde en niet de instappende reizigers.

Een besneeuwde zaterdagochtend. Een voetbalveld langsheen de weg. Een weide over dat voetbalveld. Twee ploegen jeugdige spelers op het plein. Een bende ganzen in de hoek van de weide. De ganzen kijken gefixeerd naar de wedstrijd.

“Kijk, hoe koddig” zegt mske.

“Dat is de spionkop” zegt Slow.

De winkel is goedkoper dan de andere winkels van zijn soort. Slow en mske kennen die nog niet lang maar die winkel is zo goedkoop dat Slow en mske er nog geen euro, zelfs nog geen halve euro uitgegeven hebben. Sni moelèk! Die hebben nooit in stock wat Slow en mske willen.

Vandaag were! Ze moesten iets in ijzer hebben. Dat is, logisch gezien toch bij de metaalwaren, maar daar was het niet te vinden.

Ze vroegen het dan maar aan die pee met zijn clarkske die daar rondtoerde. Het was te peizen, in de gang van “hout, houtbewerking en houtgereedschappen” ergens halfweg. En ja, de maat die Slow en mske moesten hebben was er niet meer. Toen Slow daar iets van zei tegen die pee, deze keer zonder clarkske, bukte die zich ostentatief, keek in de lege bak en bekeek hen alsof ze analfabeten waren.

In de volgende winkel, waarvan ze de kortingbonnen vergeten waren, was het vakske van die maat ook leeg. Maar daar wisten ze te vertellen dat er gisteren iemand geweest was die de ganse voorraad in één keer had opgekocht.

mske zag hen al de ganse stad doorkruisen, maar het viel nog mee, bij de derde winkel was die alles-opkoper blijkbaar niet gepasseerd. Er waren anders nog drie winkels te gaan.

“Weet je” zei mske “in die eerste winkel hebben ze eigenlijk het accessoire dat ik bij de wc wil hebben”. “We zullen er rap nog eens binnen springen” zei Slow, wat ze deden. Nader onderzoek van het accessoire in kwestie leerde hen dat het eigenlijk tegen de muur moet bevestigd worden en dat het niet bepaald stevig stond en niet bepaald stevig was.

“Ik ben blij dat we nog eens zijn binnen gesprongen” zei mske “anders was dat op mijne lever blijven liggen”. “Het was camelot” zei Slow. “Het was camelot” bevestigde mske.

En ondertussen hebben ze nog altijd geen euro, zelfs geen halve euro in de goedkopere winkel gespendeerd.

Een auto is maar een ding. Maar soms is er toch een zekere afkeer om afscheid te nemen van een ding. In dit geval de auto.

Het bleek reeds kort na aanschaf toen onze garagist vertelde dat hij het zo niet had op XM’en. Niet dat hij weigerde maar hij was niet bepaald enthousiast te noemen.

Gelukkig was onze XM een goeie auto, zonder al te veel problemen. Maar sedert enkele maanden verloor hij olie, hydraulische olie dan. Het ging van kwaad naar erger en toen Slow nog maar eens een bus hydraulische olie moest gaan halen en ze niet in stock was, waardoor ze op de autostrade er eentje mochten gaan kopen, zei mske: “het is niet meer te doen, hij rijdt bijna op olie in plaats van op diesel”.

De garagist kon geen prijs geven voor de herstelling want hij moet eerst de halve auto demonteren eer hij kan zien wat er juist aan scheelt. mske denkt dat dat na al die maanden al een serieus gat zal zijn.

Nu zou ze het niet zo erg vinden om het risico te lopen, ware het niet dat er nog enkele kleine mankementen waren zoals de dashboardverlichting die niet meer werkte. En ja, een prijs voor herstelling? De halve auto moet eerst gedemonteerd worden eer ze kunnen zien wat er schort.

Pas op hé! mske verwijt de garagist niks want ze heeft nog al gehoord dat anderen niet erg happig zijn als ze een XM zien komen.

Gisteravond was de laatste vaart. De XM is afgeschreven. Als mske één van dees met de lotto wint gaat die XM niet weg en engageert ze er een persoonlijke verzorger voor, die kan hem dan helemaal demonteren en in orde zetten.

Een auto is maar een ding, maar die XM … daar gaat mske nog dikwijls met weemoed aan terug denken. Dat was nu eens haar type auto sie!

Amkes autozitje heeft rood geruite handgrepen, dat van Ella heeft rode handgrepen met een beetje een barokke tekening in.

Ooit vreesde mske dat er zusterlijk overleg zou voortkomen uit dit verschil, maar het bleef stil op het zusterlijk front, toch alvast wat de kinderzitjes in onze auto betrof.

Onlangs had Slow die zitjes er uit gehaald en er terug in gezet. “Die staan verkeerd” had mske gemeld, want Ella’s stoeltje stond achter de passagierszetel. En ze vergaten dat, tot …

Enkele weken terug gingen Slow en mske Bollie en de kindjes halen omdat Zoneke niet kon en mske deed de deur open om Amke te laten instappen en ze zag … en Amke zag ook … “Voor een keer” begon Bollie en Amke vertoonde een neiging tot instappen, ware het niet dat aan de bestuurderskant, Ella te kennen gaf dat dat haar stoeltje niet was en ze keek schattig verontwaardigd naar Slow, waarop Slow de stoeltjes heeft gewisseld.

Op het buro brandt een wierookstokske. mske had al dikwijls gezegd dat ze dat eens ging aanschaffen en uitproberen, maar zoals gezegd “eens” …

Vorige zaterdag echter kon je in de Aldi mooie oliebranderkes en wierookstokskes kopen.

Nu waren Slow en mske zaterdag op stap toen Slow zei: “kijk hier, hier is een Aldi”. En mske stapte een beetje gegeneerd binnen, want ze gaat al niet naar Aldi en zodoende zeker niet in de stad waar ze toen passeerden.

mske heeft zich niet lang gegeneerd. Daar was een vrouw die al een ganse grote boodschappentas had gevuld en toen mske een houdertje uit de doos wou nemen zei dat mens dat die doos ook van haar was. Kort gezegd, er lagen al meer wierookstokskes in die madam hare verhuis dan er nog in ‘t rek stonden.

Bovendien konden de andere mensen praktisch niet aan de uitgestalde stokskes aan want die vrouw stond daar en had met haar doos en haar kabas al een ganse barricade opgeworden.

Maar als mske denkt: “ik wil wierookstokskes”, dan pakt mske wierookstokskes.

Voor die drie kokerkes ocharme zou mske zich nog geambeteerd gevoeld hebben dat ze de trouwe klanten van die winkel ontriefde. Drie kokerkes, jawel, want stel je voor dat dat stinkmarsjandies was, dan zou dat hier niet al te dikwijls branden. Maar het is geen stinkmarsjandies en bovendien heeft Slow, toen mske het vergat ook al een paar keer eentje aangestoken.

Volgende keer gaat mske ook twee grote winkelkabassen meenemen naar de Aldi en dan kan Slow maar als voorman op de barricade gaan staan.

Zeventig kilometer per uur mag je op de weg die loopt van Landen naar Linter. Zeventig kilometer, met uitzondering van een klein stukske van pakweg een 500m waar je maar vijftig mag.

Het hoe en waarom van die vijftig is helemaal niet duidelijk. Slow had al een paar keer opgemerkt dat dat toch wel erg bizar was.

Die vijftig kilometer per uur gaat net op een stukje waar het zo gezapig bergaf gaat met net achter de bocht een open stukske van een voorschoot groot.

Enkele weken terug toen Slow en mske, achter een andere auto aan, gezapig aan hun bergske af bezig waren, zagen ze de flits toen de andere auto voorbij de wagen reed die op dat stukske voorschoot geparkeerd stond. In een reflex remde Slow en zei: “waarom doe ik dat nu, ik rijd geen 50″. Waarschijnlijk een automatische reactie.

Gesnopen waarom daar een stukske vijftig tussen zit op die zeventig baan? Wij wel! Het is een val!

Menskes past op uwe portemonnee en op de snelheidsplaten want ze hebben centen nodig.

Hoeveel weken belooft mske nu al dat ze het “eens” wat rustiger aan zal doen? mske, definieer eens “eens”. Want iedere keer zegt ze: “tenoste week”. mske, definieer eens “tenoste week”.

Momenteel zit de week terug al goed vol, zaterdag incluis maar dan niet voor ‘t werk.

Het zijn erg drukke dagen, deze dagen en weet je wat? Die twee hé, Slow en mske, die vinden dat leuk, want ze zingen: “ons buroke dat zal draaien, ons financies nog veel meer”.

Maar “tenoste week” hé, dan gaan ze het “eens” wat kalmer aan doen.

‘k Voel mij vandaag zo hoempa hoempapa
hoempahoempapa hoempa hoempadero
‘k Voel mij vandaag zo hoempa hoempapa
hoempapa door jou!

[Marva]