wizzewasjes

Wat is nu het einde van een jaar? Een dag zoals een andere, ingevoerd door mensen. Wezenlijk verandert er niks maar eigenlijk verandert er veel, ingevoerd door mensen. Dingen die in orde waren zijn het ineens niet meer omdat het jaar verandert.

Vorig jaar keek mske erg op tegen de komst van 2008 omwille van die dingen die zouden veranderen. Toch werd 2008 niet zo slecht als ze vreesde. Neen, eigenlijk was het maar een tam jaar, gewoon zonder hoogte- of dieptepunten, met toch wat kruim in zijn staart, eigenlijk in het laatste kwartaal. Daardoor zien wij 2009 met frisse moed en veel hoop tegemoet. Hoop dat we eindelijk eens uit die spiraal geraken, een spiraal ingevoerd door mensen.

2008 … al bij al was je zo slecht nog niet.

Het was me het dagje wel, jawel.

Amke herinnerde zich niet meer dat ze er ooit al was, maar veel heeft ze daar niet bij stil gestaan want er viel van alles te beleven.

Ze stapten beiden in een bootje en amuseerden zich. Maar die bootjes hebben een minpunt. Je moet constant je stuur houden en niet loslaten of het bootje begint rond te draaien. Ella had al een paar keren dat dwarse ding bijgestuurd maar liet telkens weer het stuur los om te kunnen kijken naar alles wat er gebeurde “Sturen” riepen de stuurlui aan de wal, maar Ella gaf het snel op. Als je niet kan bootjevaren zonder te sturen hoefde het niet voor haar.

Piratenboot, piratentrein, kikkertjes, eendjes, draaimolen, … Amke hield de piratentrein al na de eerste keer voor bekeken, haar brilletje ging er scheef van staan, zei ze en bovendien vond ze het ook niet zo leuk. Ella daarentegen kon er niet genoeg van krijgen en juichte: “Joehoe, daar gaan we”. Met Slow natuurlijk want mske vindt zulke dingen ook niet zo leuk, al heeft mske dan een leesbril die ze gewoon los kan laten hangen.

Zo tegen de middag aan gingen ze dan maar met het vlot, mske met Ella … en daar sprong een kind van de groep die daar rondhing mee op. “Als er dan toch twee kinderen en een volwassene op kunnen” redeneerde Slow “dan vaar ik terug met Ella en Amke” en mske kon te voet gaan.

De groep, waarvan sprake, stond de file te doen en mske geraakte niet aan het vlot toen Slow aanmeerde. Slow had Ella al op de kade gezet maar Amke wou daar even zelf fluks afstappen.

Maar owee, wat erg, want ietske later
Stond Amke’s been tot haar knie in ‘t water.

En in die sanitaire voorzieningen waren geen blazers maar papieren handdoeken. Gelukkig lag de valies in de koffer van de auto omdat de kindjes ‘s nachts hier bleven slapen en Slow ging snel een paar droge sokken halen. De broek werd omgevouwen.

Amke liep dan maar een ganse nadenoen
Op één voet met sok en één met sok en schoen.

Dat kon de pret niet drukken, al had mske de ganse tijd angst die andere schoen ergens te vergeten.

De Bumba show vonden ze voor kleine kindjes, die hoefden ze niet te zien, maar ze deden met plezier mee met de Plop-kerstshow.

Na de show gaf toch die kabouter Klus
Aan Amke en Ella een dikke kus.

mske herinnert zich nog dat ooit tijdens de kerstvakantie, zo rond de periode van nieuwjaar, de postbode en de mannen van de vuilkar aanbelden om een gelukkige nieuwjaar te komen wensen. Moe greep dan naar haar portemonnee en stopte de mannen wat toe.

Het eerste jaar dat mske getrouwd was bestond dat nog, maar ze moest werken en toen ze tegen haar toenmalige collega zei dat ze nu de nieuwjaar van de facteur en de mannen van de vuilkar niet kon geven, zei die collega dat hij nooit gaf. Wat ze deden was gewoon hun werk en ze werden daar ook voor betaald, zodat ze bij hem niet moesten komen bedelen.

En toen, kort daarna, werd het van hogerhand verboden met als reden dat wat die mensen deden gewoon hun werk was en dat ze er ook voor betaald waren. De facteurs en de mannen van de vuilkar morden niet echt maar keken wat sip want het was een schoon sommeke dat ze anders zo rond die periode mee naar huis konden nemen.

De mensen konden natuurlijk, als ze zelf wilden, de facteur en de mannen van de vuilkar nog iets toestoppen, maar wij denken dat fel verminderd is vermits de meeste mensen uit werken zijn.

Ondertussen is het gebruik volledig in de vergeethoek geraakt, maar deze week zei Slow: “ik zou precies de facteur eens willen stoppen om hem een nieuwjaar te geven” want eerlijk is eerlijk, wij hebben toch een facteur uit de duizend.

En die collega die niet wou geven? De zomer na zijn boude uitspraak, kwam hij eens uiterst verontwaardigd op ‘t werk aan en gaf af op de mannen van de vuilkar. Hij was vergeten de vuilbak buiten te zetten. Zijn vrouw had hen zien komen en wou nog snel … alleen, er was die oprit van 50 meter en de mannen waren de zeulende vrouw niet komen helpen. Ze hadden zelfs niet gewacht en waren doorgereden. “Tja” had mske gedacht “dat is hun werk niet en daar worden ze dan ook niet voor betaald”.

Ze hadden toen moeten gaan, dan was het misschien goedkoper geweest. Je betaalt 5€ voor een kindje tot een meter, gemeten met schoenen aan.

Bij het eerste telefoontje klonk Bollie’s stem al wat twijfelend toen ze zei: “ik denk dat ze groter is, want ze kan net boven ons moeder haar tafel uitkijken”. Bij het tweede telefoontje, Bollie had er ondertussen de meter bijgehaald, bleek dat “net” dan ook maar “net” was, Ella is namelijk 1,02m met haar schoenen aan.

Amke en Ella kregen beiden een stempel. “Oooh” zei Ella “die stempel wil ik houden”. “Ga je dan vanavond niet in bad?” vroeg mske. “Jawel” zei Ella “maar daar niet wassen”.

Ondertussen is die stempel al lang vergaan maar hij werd toch vereeuwigd.

Vrijdag 27 december 2008, tweede kerstdag, Slow leest mske enkele stukken uit een website voor.

De rest van de dag posten meerdere bloggers het verhaal van Sandra Massart op hun blog.

Wij niet omdat we vinden dat papa Massart het allemaal veel beter kan uitleggen op zijn website, maar nu bedenken wij plots dat twee jaar wel erg lang is en dat mensen snel vergeten.

Dus gaan we hier wel de nodige link plaatsen en die zelfs zo lang als nodig, al is het twee jaar, bovenaan ons blog laten staan.

Niemand kan iemand verplichten om wat dan ook te geven, maar we zijn als klein volk altijd al groot geweest in kleine dingen. En het samenhorigheidsgevoel kunnen we peizek momenteel met ons allen best gebruiken. Het gevoel dat we er in moeilijke tijden heel misschien niet alleen voor staan.

Er zijn momenten in het leven waar niets er nog lijkt toe te doen behalve het essentiële.

Zodoende gooiden Slow en mske indertijd een hoop van wat ze toen als overtollige ballast beschouwden overboord. Bij die overbodige ballast was ook het kerstgerief. Domme prullaria die nooit konden goedmaken wat er was gebeurd.

Het eerste jaar dat we hier woonden was er zelfs geen eetplaats en was het behelpen met de tuinset.

Het jaar daarop vroeg Zoneke om tot bij hem te komen met kerstmis. Dan moest baby Amke niet door de winterkou. Dat bleef zo de daaropvolgende jaren.

Vorig jaar besloot mske terug hier thuis kerst te vieren, maar daar staken die van de elektriek een stokske voor. Het ganse huis was een grote werf en de living was koud, ijskoud. Slow en mske hebben toen voor hun beidjes op kerstavond een dik stuk plasticfolie in de steunboog bevestigd en zijn op kerstdag naar Zoneke geweest.

Dit jaar gingen ze een week en een half voor kerst naar de sjacherbeurs in Hasselt en daar zag mske witte en rode kerstballen in een plastic zakske voor 1€. Wat verder stond een boomke. Nog altijd niks aan ‘t handje. Pas achteraf in de auto begon ze er over en Slow zei: “als jij een kerstboom wil, dan zetten we er toch een”, waarop mske zei: “maar neen, ik wil niet absoluut, maar ik vroeg me af of jij er een wou”, waarop Slow zei: “als jij er een wil, dan wou ik er toch graag lichtjes in”, waarop mske zei: “als jij er graag een wil met lichtjes in, waarom zei je dat dan niet eerder”, waarop Slow zei: “ik wil er niet absoluut een, alleen als jij er een wil”.

Het resultaat is te raden! Halve week voor kerstmis zijn ze op bomen- en ballen- en slinger- en lichtjesjacht geweest. De boom en de ballen en de slingers waren rap in de sjakosj. De lichtjes iets minder, want Slow wou gekleurde lichtjes.

En al had mske dan gezegd dat ze dan volgend jaar op tijd wel een andere gingen kopen als deze hen niet aanstond, veranderde ze tijdens het plaatsen van de boom van gedacht. Deze is mooi en zal blijven want mske is niet modegebonden en vertikt het om alle jaren wat anders te kopen omdat mensen die er beter van worden aangeven wat er in alle bomen moet hangen.

Wat lezen we nu? Wat lezen we nu? Er is een blogaward te winnen. Natuurlijk kunnen wij daar niet aan meedoen, maar we hebben gisteren en vandaag toch al gestemd.

Waarom? We zouden het niet weten. Want persoonlijk zijn we zo niet voor die zaken van omterteerst, omtertbest, omtertschoonst, omtertslimst of alle andere omtert’en.

Probleem is … we mogen maar vijf keer per dag stemmen en er zijn meer dan vijf blogs die we graag lezen. Dus mensen, we gaan de stemmen wat verdelen hé … We zullen eens een schema opmaken.

Oeps! Twee dagen compleet van de wereld geweest of misschien kunnen we beter zeggen dat ze twee dagen compleet óp de wereld zijn geweest.

Twee zalige drukke dagen met Amke en Ella, geen dagelijkse sleur, geen gezeur, geen werksituaties, ware het niet dat uitgesproken gisterenmiddag Meneer Sloddermans zich roerde en opbelde. Dat doet hij altijd als hij weet dat mske eens konzjee neemt, daarmee dat ze het gewoonlijk niet meer zegt, maar deze keer had ze niet anders gekund.

Waarom dan “oeps!” Omdat we geen enkel mailkerstkaartje hebben gezonden maar er wel hebben gekregen. En aangezien Amke en Ella -niet alleen zij natuurlijk- hier straks terug aanbelanden zien we niet echt kans om daar nog snel wat aan te doen. Nog meer, mske heeft een hekel aan “snel” voor leuke dingen, waarvan ze vindt dat ze tenminste gemeend moeten zijn.

Dus de mensen die ons een kerstwens zonden per mail, allemaal geweldig bedankt en ook onze beste en hartelijkste kerstwensen en jullie krijgen gegarandeerd een kaartje terug als mske tijd heeft om moeilijk te doen over de keuze van wat ze juist gaat zenden.

“Hallo” zei mske en toen er niemand wat zei, zei ze nog eens “hallo”.

Normaal zegt ze niet “hallo” maar haar naam, maar dit was Slow’s gsm, die hij haar snel in haar handen hand gestopt tijdens het rijden. mske had de naam gezien en gezegd en gevraagd: “wat nu?” “Opnemen?” had Slow twijfelachtig geopperd omdat het iemand anders kon zijn die met die gsm belde. En er was geen reactie gekomen. Typisch!

Net goed om een ganse kerstavond te verbrodden. Want dan gaat mske’s molen weer aan het draaien en bedenkt ze dat ze had moeten opnemen en zeggen: “Slow is aan het rijden”, maar wie zegt dat het niet écht SS was die belde in plaats van de persoon die mske dacht dat het zou zijn.

Verdommelingen allemaal! De situatie wringt zo al genoeg dat ze er nog geen scheppeke moeten boven opdoen. Verdommelingen allemaal! Als afsluiter van een fantastische kersttweedaagse kan deze opdoffer wel tellen.

mske zit op de tram en kijkt door het venster. Ze ziet de mensen opeengepropt in de ruit en zegt: “verdorie, sjaans dat we daar niet moeten zijn, ‘t is er ook voor verniet zeker”. Slow kijkt en zegt: “bedoel je op die tram?” terwijl de winkel in kwestie zich transformeert in tram en van de halte wegrijdt.

Ik vind dat nu niet echt je dàt om te vertellen, maar als ik het niet doe gaat Slow peizen dat ik aan favoritisme doe.