wizzewasjes

“Foert” dacht mske, stond recht en stapte naar de living hierover waar ze bij Slow in de zetel plofte. Steracteur-sterartiest was bezig. mske kent dat wel niet maar heeft er wel over gehoord. “Hoe werkt dat nu ?” vroeg ze. “Ik zou ‘t niet weten” zei Slow “ik kijk daar gewoonlijk ook niet naar”.

Het was net aan ene Matthew en mske dacht : “die is niet slecht hé” en dus keek ze maar verder en kreeg de hippentrip van dat gedoe op ‘t laatste waar het er om gaat om zo lang mogelijk te wachten met uitslagen geven. Wat een kiekeren zijn dat. En dan nog dat treiterachtig gedoe om drie mensen, die al dachten dat ze er niet bij waren, terug te roepen om er daar maar één van te nomineren. Stel je eens in de plaats van die twee anderen. Dan kreeg die Hollandse Dolly Dot -volgens Slow was dat iemand van de Dolly Dots- nog de opmerking dat ze het nog te rap gezegd had. Dat mocht niet om de spanning op te drijven. Het doel van spanning op drijven is dat de ontspanning als een ontlading komt. Dit niet, dit werd gewoon saai.

Toen ze overschakelden voor de film -ze gingen naar Face/Off kijken- zagen ze nog een glimp van Alex Agnew en Slow begon hem snel op te nemen. Niet dat ze daar bepaald fan van zijn, maar ze wilden toch ook eens iets meer dan een fragment zien.

Face/Off dan. Na zowat een uur kreeg mske het op haar zemelen wat ze dan ook luidop zei. “Wat ?” vroeg Slow. “Wel” zei mske “dat ik dat niet zou doen”, waarmee ze die operatie en dat ganse gedoe bedoelde. “Ik weet van niets” zei Slow “ik was efkes weg”. Lag die gewoon te slapen terwijl mske zat te denken dat hij zo gespannen zat te kijken.

“Niet voort kijken ?” vroeg Slow ? “Niet voortkijken” antwoordde mske.

Ze hebben dan maar naar het einde van Alex Agnew gekeken en daarna naar het opgenomen stuk. Het begin zullen ze wel op een andere keer zien zeker.

Ella was toen op mske’s schoot gaan zitten omdat die schijnbaar dat van die slakken niet doorhad, ze had mske’s handen gegrepen en die in de juiste stand gebracht en begon de bewegingen te maken tot mske begon te zingen.

Vorige zaterdag weer. Ze klefferde op mske’s schoot, bracht hun beider handen in de juiste stand en zei : “nog eens van de vlooien oma”. Ondertussen kende ze het liedje al bijna van buiten.

“En nu Slow” zei Ella. Slow die binnen tien minuten het nieuws wou zien zei : “ik haat zingen”. “Ik zal wel zingen” zei Ella. “Ik haat klappen” zei Slow. “Stop daarmee” zei Ella. “Ik haat stoppen” zei Slow. “Doe niet haatsmurf” zei Ella. “Ik haat haatsmurf” zei Slow. Waarop Ella zich op zijn schoot zette en zijn handen in aanslag bracht. Ze begon te zingen en te klappen : “‘twas nacht, ‘t was nacht, ‘t was nacht” waarop ze ineens in haar neuzeke koterde, waarop Slow onmiddellijk met zijn pink in haakvorm zijn neus omhoog trok. Ella ging dubbel en kreeg de giechel. “Opnieuw” zei ze en ze begon te zingen. Maar Slow bracht na de derde “‘t was nacht” weer zijn pink naar zijn neus. Ella kreeg weer de lachkriebels en dat werkte aanstekelijk, mske moest ook al lachen. “Opnieuw” zei Ella. Weer hetzelfde scenario. “Opnieuw” zei Ella die ondertussen niet meer zong maar hikte van ‘t lachen.

“Straks mis ik ‘t nieuws nog” mopperde Slow terwijl hij met zijn pink zijn neus omhoog trok.

Sedert de winterprik roekoede de duif ‘s morgens. Niet de duif in onze dakgoot maar verderaf, waarschijnlijk die in de pastorijtuin. “Duif zwijg” dacht mske dan “het is nog veel te vroeg, het kan nog serieus koud worden”.

Sedert de winterprik hoort mske hier en daar al het woord “kuiswoede” vallen en dan denkt ze ook dat het nog veel te vroeg is, dat het nog serieus koud kan worden.

Roekoeënde duiven wijzen op voortplantingsdrang en kuiswoede wijst op een vernieuwde vorm van nestbouwdrang. Stop daarmee ! Als ‘t dan nog koud wordt zit ge met winterjongen en weet ge in de lente niet meer wat doen.

En het is al van dat, de volgende koude periode is daar, al roekoede de duif in de pastorijtuin vanmorgen ook nog. Misschien wil die wel gaan skiën met zijn lief.

Bij het volgende gaat het wel over die vlooien. Dat liedje dat als volgt gaat, terwijl je de handgebaren maakt. Je weet wel, klap in je eigen handen, klap tegen de handen van de andere, klap in je eigen handen, klap met een hand schuin enzovoort enzovoort.

mske had dat aan Amke geleerd en Ella had enkel van op afstand toegekeken tot ze zo anderhalve week geleden naar mske kwam en zei dat ze ook op schoot wou zitten, waar natuurlijk Amke al zat. mske kreeg zelfs de tijd niet om plaats te ruimen want Ella installeerde zich gewoon vóór Amke.

De keer daarop kwam Ella op de leuning van de zetel zitten en zei : “oma, hoe gaat dat liedje weer over die slakken die in het donker komen ?

Slow’s gsm ging. Het was Win die wat te vragen had over iets op de pc. “Ik ben niet thuis” zei Slow, maar bedacht onmiddellijk “ah, maar ik kan op Zoneke’s pc gaan kijken”. Die pc staat boven.

“Waar is Slow ?” kwam Ella vragen die nochtans mooi had zitten spelen met het dierenkapsalon. Op mske’s antwoord zei ze dat ze ook naar boven wou en zo zat Slow voor de pc met Ella op schoot.

Slow’s gsm, die niet meer van de jongste is en sneller en sneller lijdt aan een platte batterij vertoonde maar één blokske meer. Het was dan ook druk geweest, want onderweg naar het winkeltje had Bollie er op gebeld omdat mske de hare niet had gehoord, Win had gebeld en Slow had twee maal terug gebeld. Zodoende wou Slow zijn gsm opladen met de lader in de auto en hij stapte naar de auto.

“Wat scheelt er ?” vroeg mske aan de pruilende Ella.

“Slow wil niet bij mij blijven” zei ze.

Deze keer geen ballade maar de blues !

“Gelukkige verjaardag” smste mske.

Het antwoord ?

Heel hard merciekes! Marina en ik komen u en je kindje een v. dees bezoeken.

 
Hm … Marina kennen we niet en mske’s kindje ? Welk kindje ? Slow ?

De auto kwam aangereden, twijfelend tussen deftig parkeren of gewoon op de doorgang blijven staan. Ze parkeerde, stapte uit en liep nonchalant tot vooraan de auto om achteloos op haar afstandsbediening te drukken.

Ze kwam terug om manueel aan het handvat te tasten of de deur wel op slot was.

Toke heeft mske aangevallen !

Het was al een pozeke bezig. Wete tees nog ? Sedertdien is dat alleen maar erger geworden. Het lijkt er op of Toke altijd iemand moet hebben om te ambeteren. En toen Mouche stierf was er niemand meer, want ik ik ben een braaf beest maar als Toke mij ambeteert dan laat ik mij niet doen en krijst ze ‘t kot bijeen.

Dus bleven enkel Slow en mske over. Ze had indertijd, voor ik vertelde dat ze het uithing, bij het altijd op de meubelen zitten ook al op de kapstok gezeten maar sedert die ragebolaffaire was ze daar afgebleven. Nu was dat herbegonnen. Zo schoten Slow en mske eens midden in de nacht wakker van een vreselijke slag. Ten waren geen zeven vlooien, maar Toke die de houten eend van de kapstok gestoempt had. Sedertdien ging ze er terug op liggen. Dik tegen de goesting van mske, die eens met een zwarte cape vol kattenhaar in ‘t stadje stond en zo naar ‘t stadhuis mocht.

Bovendien kreeg Toke ook de onhebbelijke gewoonte om voor hun voeten te gaan lopen als ze de trap op of af gaan of net voor hun voeten uit te schieten als ze op de overloop lopen. Niet per ongeluk maar zo echt treiterachtig. Gaat één van beiden naar boven, dan rent Toke naar beneden maar zo dat ze, ofwel over haar sjoempelen, ofwel dat ze efkes moeten inhouden om niet over haar te sjoempelen. Gaat één van beiden naar beneden, dan rent Toke naar boven, zelfs als ze daarvoor eerst snel naar beneden moet lopen om terug naar boven te kunnen, om dan net voor hun voeten efkes te haperen. Zo heeft ze eens gekrijst, toen Slow, ‘s nachts op blote voeten, haar niet had gezien. En zo heeft mske al twee keer gedacht dat ze beneden zou zijn zonder de trap te gebruiken.

Dat hoeng mske haren appel uit en toen ze gisteren naar beneden kwam en Toke, met gebruik van haar klauwen,via haar goretex jas op de kapstok zag klimmen werd ze boos. Ze brulde ! Ze hebben de jassen in de zetel gelegd en wilden eens deftig overleggen wat er nu moest gebeuren.

Vandaag echter ging mske naar boven en ziet Toke komen en mske haperde al vóór Toke haperde -’t is te zeggen, ze zette haar rechter voet al op de hogere trap en bleef staan- en dat had Toke niet verwacht. Ze draaide zich om en liep terug naar boven om op de overloop te gaan zitten … mokken (?). Toen mske terug naar beneden ging hing Toke half door de balustrade en mske dacht dat ze op haar hoofd zou springen, maar dat deed ze niet.

Het was pas toen mske en Slow wilden vertrekken en mske nog snel efkes naar boven ging dat ze in het terug naar beneden komen Toke zag komen. En Toke wou tussen haar en de balustrade door -dat dacht mske- maar neen, het beest vloog recht op haar been en klauwde en bleef daar gewoon aan hangen.

mske zegt dat Toke gewoon haar zin wil doen in huis en dat, dat denk ik niet dat mske over haar kant zal laten gaan. Ik peis dat we een serieus probleem hebben.

“We hebben weer geen snoepkes mee” zei mske in de auto. Dat komt omdat ze, als ze bij Zoneke voor de TV zitten, steeds zin hebben in iets om te knasjteren.  “Hm” vervolgde ze “aangezien het toch Ella alleen is, kunnen we tot aan het buurtwinkeltje stappen”. Zo gezegd, zo gedaan.

Ella koos wormkes en smurfkes en colafleskes en mske kwakte er nog wat zure beertjes bij voor haar zelf. Slow had liever wat voor bij de boterham.  Ella droeg het tipzakske snoep in haar handje en neuriede de ganse weg terug.

“Er moeten er overblijven voor mama en papa en Amke” zei Ella terwijl ze een wormke de kop afbeet. Slow speelde wat slang met het wormke maar daar was ze dan wat vies van en en demonstreerde hoe je zo een ding moest behandelen.

En ‘s avonds aten ze boterhammekes. Ella ook.  Later at ze niet meer mee toen Amke, Bollie en Zoneke thuis kwamen, waarop Bollie plagend zei : “jij hebt zeker teveel gesnoept”.

“Slow en oma konden niet wachten tot na ‘t eten” zei Ella.

mske heeft jaar en dag sjaaltjes gehad én aan gehad, behalve zowat de jaren hier, maar dat heeft dan ook zo een reden of het zou juister zijn te zeggen helemaal geen reden. Toen ze echter terug beter bevriend raakte met Baskuul ging ze in haar sjaaltjesschuif snuisteren en sedertdien zijn de sjaaltjes weer ín hier ten huize.

Op een dag echter stond mske hier met de Arafatsjaal in haar handen. Jaren geleden, dat zal zowat 15 jaar zijn, was die ín en hadden Zus en Zoneke er elk een. En ja, mske kreeg er ook ene van ofwel Zus ofwel Zoneke. Die sjaals zijn onhandig, niet elegant maar warm. mske droeg die dan ook voor de sport, daar stoorde het niet dat je zo een dik ding rond je nek hangen had en de winterjassen waren ruim genoeg. Maar nu ? Nu stond mske hier met die sjaal in haar handen en bedacht dat die trend toch wel door was en dat dat toch niks meer was voor haar.

En toen onlangs las mske het artikel over de buschauffeur van De Lijn. mske kon begrijpen dat De Lijn daar niet akkoord mee ging aangezien er een kledingvoorschrift geldt, maar anderzijds, ‘t was toch verduveld koud in die periode dat het nog eens echt winterde. Maar dat is een zaak tussen De Lijn en de chauffeurs. Om daar dan direct de politiek bij te sleuren, dat vond mske er echt wel over.

Voor zover de bedenkingen en ondertussen lag haar Arafatsjaal daar op een onbestemde toekomst te wachten.

Tot … -en daar moest mske toch heel hard om zuchten- de redder des vaderlands opperde dat iedereen uit solidariteit zo’n Arafatsjaal zou moeten dragen. “Wat bemoeit dat baaske zich met wat we wel aan of niet aan mogen trekken ?” dacht mske en ze dacht ook dat door deze inmenging van Bert Anciaux er nu toch een politiek geurke aan dat stuk textiel hing, daar waar zij liever haar eigen parfum ruikt. Dank zij deze interventie is hij geen warm kledingstuk meer maar een provocatie-object.

Einde van de Arafatsjaal als sjaal … misschien als doekje op een of ander bijzettafeltje, want om er in te snutten is hij echt te groot.