wizzewasjes

Ik heb hier al dikwijls verteld dat ik graag op de kast lig. Ik heb ook al dikwijls verteld dat ik graag op Slow’s scherm lig. Dat ik soms over ‘t buro loop, zal ik niet te luid zeggen want mske heeft al gegrommeld als ze kattenpootjes op haar papieren ziet staan.

Maar nu is er hier wat anders gaande. Toen ze die stoof hier geïnstalleerd hebben, hebben ze ‘t buro tegen het venster gezet. Dat is het groot buro, het schrijfburo, niet het pc-buro. Donderdag was ‘t hier zo wat aan de warme kant en mske vond dat er te weinig lucht was en ze wou het venster open. Ze kon zij daar met haar korte armkes toch niet aan zeker en Slow deed het dan maar. Toen mske het venster dicht wou, wou ze het buro verzetten maar Slow snelde terug ter hulp.

Gisteren zei mske : “het is beter met het venster open dan met de keukendeur”, maar omdat mske altijd hare plan alleen trekt zette ze een knie op ‘t buro, trok zich probleemloos op en zette het venster op de kiepstand. “Iemand heeft de grond weggehaald” zei ze terwijl ze probeerde haar voet weer neer te zetten maar dat lukte precies niet zo goed. Slow kwam al toegesneld maar mske weerde af en zei : “ik kan dat alleen” waarbij een klein Amke in een speeltuin in haar herinnering opdook. Toen ze het terug dicht wou zette ze haar knie op het buro en trok zich op.

“Ziede wel” zei ze tegen de aanstormende Slow, toen ze terug met beide voeten op de grond stond “ziede wel, dat ging al veel vlotter”.

En weet je wat mske nog zei ? Ze zei dat ze vanaf nu alle dagen op het buro gaat kruipen om de stramheid tegen te gaan. ‘t zal schoon worden. Hopelijk denkt ze er niet aan om op de kast te komen liggen.

mske is niet bepaald reclamegevoelig. Nu mogen ze in folderkes en op TV vertellen wat ze willen, dat gaat allemaal aan mske voorbij zonder dat er ook maar iets van blijft hangen.

Anders is het gesteld als ze het kado krijgt. Zo heeft mske al verschillende keren staaltjes gekregen van een typisch vrouwelijke benodigdheid. Met wisselend succes. De eerste keer was een dikke tegenvaller, de tweede keer … wel die neemt ze nog. Het kan gemakkelijk van hetzelfde merk geweest zijn maar een ander type maar mske gooit die merken nana en always door mekaar. Zodoende.

Nu kreeg ze gisteren toch het gratis magazine dat ze zo enkele -is dat nu twee of is dat nu vier- keren per jaar in de brievenbus vindt. Daar stak een Swiffer bij. Geen grondswiffer maar een handswiffer. Klein kind als ze soms nog kan zijn, stak ze dat onmiddellijk in mekaar en begon te swifferen.

Wat blijkt ? Dat ding neemt al het stof weg. Dat dat de bedoeling is weet ik ook wel maar ik bedoel ook in de randekes is ‘t van de eerste keer weg. En dat is niet zo met de plumeau noch met de stofvod.

Overwegen ze nu om Swiffer te kopen ? Nog niet. Ze overwegen om het te overwegen.

Is het al iemand opgevallen dat, als men voetballers kortbij in beeld brengt, die altijd net een goeie vettige spiejekmadolj op het veld moeten deponeren.

Niet moeilijk dat die mannen zo gemakkelijk vallen. Dat moet daar nogal een vettig boelke zijn en die schuiven daar op uit.

“Wat is dat ?” vroeg Amke. “Dat is de tram” zei mske. “Dat is een beetje zoals een bus hé” zei Amke terwijl ze door ‘t venster keek. “Dat is niet leuk voor zus dat ze niet meekon” zei Amke peinzend. “We zullen in de zomer nog eens terug komen en dan kan Ella mee” zei mske.

Bij het frietjes eten bedacht Amke : “gaan we dan in de zomer hier ook nog eens terug komen ? Want dat is nu ook niet leuk voor zus”. mske stemde toe.

Bij het buiten gaan mocht Amke een ballon kiezen maar dat zou ook niet zo leuk zijn voor zus … Zodoende liep mske daarna met een ballon in haar handen over de straat. Amke ook maar dat is niet zo abnormaal. Later liep Slow zelfs met de twee ballons over straat.

Thuis zat Ella onder haar fleeceke naar TV te kijken maar haar oogskes gingen flonkeren, ze sprong uit de zetel en liep met haar ballon het ganse huis door.

En verhalen over auto’s op het dak en onder de grond rijden konden haar niet deren. Ze was weg van haar ballon.

Een kinderhand …

Amke en mske installeerden zich aan een tafeltje terwijl Slow de bestelling ging opgeven.

Voor Amke, zoals naar goede gewoonte, een portie frietjes waarvan Slow en mske elk één frietje kregen.

“Ik ben lief hé” zei Amke “dat jullie een frietje krijgen”, wat Slow en mske beaamden, waarop Slow de rekening betaalde.

mske krijgt rare mails. Rare mails doet mske niet open omdat ze het niet zo begrepen heeft op eventuele virussen, paarden, wormen en ander beestgedoe dat daar kan in zitten.

Maar nu krijgt mske een reeks rare mails en ik denk dat die mails zelfs niet voor mske zijn want daar staat als onderwerp :

You can even show your instrument

en al kan mske dan wel muziek lezen, een instrument bespeelt ze niet …

“Wij gaan winkelen in …, daar zijn zaakjes te doen met een aantal winkels die sluiten” zei mske “hebben de kindjes iets nodig ?” “Wel” zei Bollie “we hebben de tijd nog niet gehad, maar we gaan skiën en de kindjes hebben nog geen sneeuwbottekes” en ze gaf de respectievelijke schoenmaten op. Slow en mske vonden beide.

En al de ganse weg vond mske dat die voor Amke er zo klein uit zagen tegenover die van Ella, mogelijk waren die van Ella te groot maar die konden ze niet omwisselen. En ja làp, het was patat van dat ! Niet die voor Ella te groot maar wel die voor Amke te klein. En die mochten wél omgewisseld worden.

Aangezien Zoneke vrijdag thuiskomt van skiën en zaterdag terug vertrekt maar deze keer met Bollie en de kindjes moest die omwisseling voordien gebeuren. Slow en mske planden dat voor vorige zaterdag. “Terwijl jullie daar zijn” zei Bollie “wil je dan eens uitkijken naar skipakskes ook ?” Planningen zijn er om overhoop gehaald te worden en zoals naar goede gewoonte kwam er zaterdag wat tussen. Aangezien het toch vakantie is gingen Slow en mske er dan vandaag maar een snipperdag van maken en met de dames gaan winkelen. Planningen zijn er om overhoop gehaald te worden, heb ik dat al gezegd ? Gisteren telefoneerde Bollie. Ella zit met de windpoekskes ofte de waterpokken en kon niet mee.

Is me dat verdraaid moeilijk om skipakskes te vinden jà ! Voor oudere kinderen wel en voor babykes ook maar zo tussenin. Uiteindelijk haalde Slow ergens iets van tussen de rekken en Amke juichte : “Wooooow, dat is een mooi !” Slow toverde er nog een tweede uit. Het wou lukken, de twee laatste. Eentje maat 3-4 jaar en eentje maat 5-6 jaar. Net wat ze nodig hadden. Amke paste en zei : “het past”. Jawel, het past maar dan ook maar juist. Amke is een groot kindje voor haar leeftijd. Het tweede was maar iets kleiner. “Dat gaat te groot zijn voor Ella” dacht mske. “Kan Bollie dat in de winkel in haar buurt omwisselen ?” vroeg mske aan de verkoopster. Dat kon. “Ik pak ze alletwee mee” besloot mske.

Het scenario is hetzelfde, dat van Ella zit geweldig. Blijkbaar ziet ze er kleiner uit gewoon omdat Amke groot is.

“Weet je wat ik zou doen ?” zei mske tegen Bollie “naar die winkel hier bellen en vragen of ze geen maat 7-8 jaar in stock hebben”, desnoods heeft Amke dan maar wat overschot.

Maar die waterpokken, die heeft Amke nog niet gehad. “Die zal ze krijgen als we op vakantie zijn” zei Bollie.

Jozef De Veuster/Pater Damiaan was een eenvoudig man. Hij nam het op voor de eenvoudigsten der eenvoudigen, de uitgestotenen.

De gewone mensen van Tremelo hebben veel voor zijn heiligverklaring gedaan maar nu het zo ver is, kiest een tijdelijke vooraanstaande er voor een nog grotere tijdelijke vooraanstaande uit te nodigen.

Barack Obama kan het niet helpen maar naargelang het bepaalde mensen of groeperingen goed uitkomt is hij Amerikaan, Afrikaan, Hawaiiaan, …

We willen natuurlijk geen afbreuk doen aan de inzet van Pater Damiaan. Maar mocht Barack Obama naar Tremelo komen dan is er voor gewone mensen geen plaats bij de festiviteiten. Wie zegt dat het nu al zo niet is ?

mske ontwaakt met een schok, de pijn is niet te harden. Ze zakt zo ver mogelijk naar onder in het bed zodat ze haar rechtervoet tegen de bedsponde kan drukken. De pijn in haar kuit vermindert. Maar haar linkerbeen, dat is wat anders, dat zit niet in de kuit maar over het ganse been. Uiteindelijk sukkelt mske uit bed en probeert zo het pijnlijke been weer onder controle te krijgen.

“Wat is’t ?” vraagt Slow. “Krampen” zegt mske. “Kan je er niet op lopen ?” vraagt Slow. “Neen” zegt mske want haar rechterbeen doet intussen uit pure sympathie weer uit volle kuit mee.

Ondertussen voelt ze zich nog misselijk ook want ze heeft nog eens sedert lang een zak chips gegeten en ze weet nochtans wat het resultaat daarvan is.

Als ze de krampen wat onder de knoet heeft sukkelt ze naar de badkamer terwijl Slow haar een pot bruis ophaalt zodat die chips een gezonde spoeling kunnen krijgen. Het is drie uur als ze zich terug in bed legt.

mske ontwaakt met een schok, de pijn is niet zo erg als de vorige maar zit nu in het rechterbeen. Zover mogelijk naar onder, naar de bedsponde, zakken is geen optie, het zit niet in haar kuit maar is dezelfde pijn, maar dan minder dan de vorige in haar linkerbeen. Ze sukkelt uit bed. “Is ‘t weer van dat ?” vraagt Slow. “Ja” zegt mske en ze wandelt wat over en weer. Het is half vijf als ze zich terug in bed legt.

Als kind had mske dikwijls zulke krampen maar dan in haar voeten en niet zo pijnlijk, later heeft ze er nog wel gehad maar nu was dat al lang geleden.

“Magnesium is ook al lang geleden” zei mske toen ze wakker vanmorgen wakker werd. Het was half elf toen ze uit hun bed kwamen.

Veel chocolat eten is ook een optie maar dan gaat haar lever weer in conflict.

Het zal dus magnesium uit een potteke worden.

Deze voorbije week ergens zei mske : “Zoon, ze spreken over een zwarte zaterdag”. “Wij vertrekken vrijdagavond om half negen” zei Zoneke en mske was gerustgesteld. Maar zoals steeds zei ze toch : “je smst als je er bent hé”.

Gisteravond zei mske tegen Slow : “als Zoneke morgen belt als ik nog niet op ben …”, maar Zoneke had niet gebeld en mske zat hier in haar flanellen hemd, ze zou wel douchen als ze iets van Zoneke gehoord had.

Kwart na elf piept de gsm. “Dat is eigenaardig” dacht mske want Zoneke belt meestal op. “File file file !!! Nog 150km” zei het smske. mske foeterde wat af want 150km file met zo een bus dat kon nog een pozeke duren. Waarom mske zich toen niet ging douchen, dat weet ze zelf niet goed, waarschijnlijk door het foeteren.

“Een Belgische bus had een ongeval in Oostenrijk” zei Slow. Hartstilstand ! Maar het ongeval was reeds om negen uur gebeurd las mske en ze bedacht dat Zoneke dan wel naar Oostenrijk was maar dat ze niet wist of die door die Tauerntunnel moesten.

Om tien voor twee kwam het volgende berichtje : “nog 30km !!” “Nu is het ogenblik daar om te douchen” spurtte mske naar boven.

Drieëntwintig minuten na drie belde Bollie en zei dat Zoneke had gebeld dat ze aangekomen waren maar dat hij haar had gevraagd om het door te geven want ze hadden nog niet gegeten. “Oeioeioeioei !” dacht mske denkend aan een hongerig Zoneke en aan een ganse bus jong grut dat waarschijnlijk ook niet al te best gezind zou zijn.

En jawel ja, de Tauerntunnel. Al bij al gelukkig dat er bij dat ongeval geen doden vielen.