wizzewasjes

Dat kinderoren altijd net dat opvangen en kinderhersentjes altijd net dat onthouden wat ze beter niet hoorden en wat ze beter niet onthouden is niet alleen van deze tijd.

Jaren geleden waren Ex en mske in het weekend met Zus en Zoneke in Duitsland, zoals ze wel meer weekends in Duitsland doorbrachten.

De maandagochtend daarop kwam Zus bij moe binnen en verklaarde: “meter, ik kan al Duits … Scheisse”.

Het komt door het prentje. Het prentje blijkt ooit al eens op het oorspronkelijke blog gestaan te hebben maar het werd niet mee verhuisd, maar toen mske ergens een ander prentje zocht en dit tegen kwam dacht ze ineens aan die namiddag heel lang geleden met Sint Antoontje.

Oudtante Fin was naar Dinant geweest en ze had voor Broer en mske elk een wandelstokske en een kodakske meegebracht. Dat kodakske was natuurlijk niet echt, dat bestond in die tijd nog niet, maar het was gewoon een kijkertje met fotootjes van Dinant er in die je door kon klikken, een soort mini-vieuwmasterke.

En op een dag dat mske op Broerke zat te passen in ‘t zand, wat de benaming was voor een afgemaakt stuk tuin waar een berg zand was ingekiept, zat ze door dat kodakske naar Dinant te kijken tot ze plots niets meer zag.

Ze ging binnen om dat aan moe te tonen maar moe zei dat het lenske er uit was gevallen en dat ze maar in ‘t zand moest zoeken en ondertussen bidden voor Sint Antoontje. Dat heeft mske gedaan. Tot ze na langdurig zoeken eindelijk het nutteloze ervan inzag en besloot het maar op te geven.

Ze ging binnen om dat aan moe te melden maar die stuurde haar terug. Maar mske heeft niet meer gezocht en ze was boos op Sint Antoon! Die kon dat lenske steken waar mske dat peisde, al peisde mske dat in die tijd nog niet op die manier.

Sedertdien spreekt mske niet meer tegen Sint Antoontje. Als ze iets wil zoeken gaat ze eerst efkes met zichzelf overleggen waar ze dat het laatst gezien heeft en probeert de zaken te reconstrueren. Nu zou mske nooit nog naar een glazen lenske van een ½ cm ø in een zandbak van 4×4 m gaan zoeken, niet met reconstructie maar nog minder met den Antoon!

mske houdt van klassieke muziek, dat hebben we denkelijk nog niet verteld. Van Beethoven houdt ze niet zo, dat hebben we wel al verteld.

Zodoende houdt mske van sommige operastukken, al heeft ze nog nooit een opera gezien. Dat komt ook wel een beetje omdat ze niet zo houdt van het gekwiet van sommigen van die heel erg hoge sopranen. Ze houdt wel van die heel erg hoge sopranen op voorwaarde dat ze zingen en niet schetteren, wat een dialectwoord is voor een snijdend en pijnlijk aanvoelend geluid dat uit een mensenmond komt. Dat is dus kwieten volgens mske.

En nu, omwille van vorige zondag, bedacht ze ineens dat die CD’s daar al jaren in de kast zitten en ze haalde ze er efkes bij. En laat ze nu ineens toch rechtop gaan zitten als die mannen van dat gemengd koor zingen: “kwiet kwiet” en die vrouwen van datzelfde koor onmiddellijk daarna ook “kwiet kwiet”. “Zie je wel” zei ze tegen Slow: “ze zingen het zelf”.

Die zingen dat natuurlijk niet echt, allé dat denk ik toch niet, het lijkt zo maar, maar het was mske nog nooit eerder opgevallen.

Luister eens naar “Les voici! Voici la quadrille” uit Carmen van George Bizet en weet het ons te zeggen …

Als Slow en mske naar een thuismatch van de Kwibussen gaan kijken applaudiseert mske mee, ze supportert dan wel eens luidop en ze durft ook wel eens “boeoeoe!” roepen. Meezingen? Neen, dat is net een stap te ver.

Als de Kwibussen op verplaatsing spelen zijn Slow en mske nooit van de partij. Behalve onder bepaalde omstandigheden.

Zo kan het gebeuren dat ze dan Slow, mske, Wachtebroer, DVG en dochter tussen de supporters van het andere kamp zitten. Geen sjaals, dat doet mske sowieso niet aan, niet juichen, niet applaudisseren en niet boe’en. Ze knikken gedag tegen de man vier rijen hoger dan zij want die kennen ze wel.

mske neemt de drie middelste vingers van haar linkerhand in haar rechterhand om er – in geval van nood – flink in te knijpen. En daar zitten ze. De tegenpartij sjot binnen. De supporters springen recht, zij blijven zitten. Dat valt niet echt op, het ganse vak springt tenslotte niet recht. De Kwibussen sjotten binnen, mske knijpt in haar vingers en bijt op haar lip en blijft zitten. En Slow? Slow knijpt in de pink van mske’s rechterhand.

De Kwibussen scoren nogmaals. mske knijpt in haar vingers, waar de aftekeningen van haar ringen nog steeds in staan van daarnet. En Slow? Slow knijpt in mske’s knie. Bovenaan in het vak wordt wel gejuicht en mske kijkt om, net zoals iedereen trouwens. Daar zitten blijkbaar nog Kwibussupporters. Nu ja, ze zitten sowieso niet bij de diehards van de tegenpartij, die zitten op een andere tribune.

Maar dan, dan staan die elf anderen ineens voor de Kwibusgoal, de keeper valt en de bal ligt daar voor een open doel en daar komt er toch ene – “Heb ik nu echt luidop “Neeje!” geroepen?” vraagt mske zich af. Ze kijkt uit haar rechter ooghoek naar een grijnzende Slow. Ze kijkt uit haar linker ooghoek naar een grijnzende DVG. Die zegt: “blijven asemen!” De rij voor haar kijkt niet om.

Op zich is dat allemaal niet zo erg als je als normale mensen naar een match gaat kijken, al kan je best de diehards wel mijden.

Ze verlaten de tribune, Wachtebroer met een grijns zonder einde op zijn gezicht.

“Zeg” zegt Slow “toen ik in je pink kneep was dat zeker op je nagel? Ik heb me wel pijn gedaan”.  ”Natuurlijk heb je op mijn nagel geknepen!” zegt mske en steekt hem haar rood geknepen pink onder de neus.

Zou je nu niet?

Ooit waren er de twee Dell’s. Twee identieke pc’s, al was de ene dan al een jaartje ouder dan de andere. Bij die twee identieke Dell’s hoorden twee identieke schermen. Reuzegrote dingen die in hun tijd het van het waren geweest. Dat ene scherm had een paar jaar geleden zijne kaas gelaten en sedertdien stonden Slow’s pc en de flipper -zo genoemd omwille van zijn overeenkomsten met een flipperkast- met een omschakelaar met dat ene overgebleven Dell scherm aangesloten. Slow en mske hadden al gezegd dat het het niet al te lang meer zou trekken omdat het soms wat rozig werd en dan weer wat blauwig.

Maar toen ze woensdag avond thuis kwamen zei mske: “oh nee!” en ze klikte. Slow kwam binnen en mske zei: “ik denk dat het terminaal is” en ze keken met hun beiden naar de blauwe en rode vlammen aan de zijkanten van het beeld en dat beeld was ook helemaal niet vierkant meer maar precies wat ineengedrukt en de icoontjes waren ook niet meer zichtbaar. “Oh neen!” zei mske nog eens want het is nu niet bepaald het goeie moment om kaduuke stukken te krijgen. Wanneer is het dat eigenlijk wel?

Gisterenmorgen was ‘t nog niet genezen. En eerst dacht mske eens te horen of Zoneke’s oude scherm er nog stond, maar uiteindelijk had Zoneke dat afgedankt omdat het de al gekende flippersymptomen van de flipper vertoonde en ze zocht wat op internet, want pc-schermen groeien hier niet bepaald aan de bomen en de winkels zijn niet dik gezaaid. Ze telefoneerde en kwam te weten dat het gewenste scherm in de nabije winkel voorradig was, alleen konden ze niet zeggen hoeveel er stonden. Dus als er ene langskwam …

En toen deed mske vanalles tegelijk. Terwijl ze tegen het meiske zei: “ik ga er direct om” zei ze tegen Slow: “doeduwefrakaan” en stak ze zelf haar voeten in haar sportpantoffels. Ze legde de telefoon neer en sprong in de auto.

Natuurlijk was ‘t overal file. Natuurlijk waren alle lichten rood. Natuurlijk was er geen parking.

Er was -gelukkig maar- ondertussen nog geen onverlaat gepasseerd die het scherm had meegenomen.

En toen ze thuis kwamen zei Slow: “voilà, nu kan Sloef op dat scherm niet meer gaan te liggen”.

Awel! Dat vind ik overdreven. Dat scherm was nog heel goed, nog helemaal niet doorgelegen en omdat er blauwe en rooie vlammekes aan de kanten waren … Slow kon toch in het midden kijken … of niet?

Ondervraging door Ella:

Oma, waarom heb jij een plakker op je vinger?

Wel, ik ben gebeten door een beest en heb dat afgekrabd.

Doet het daar pijn? Ella nijpt in mske’s pink boven de plakker.

Neen daar doet het geen pijn.

Doet het daar pijn? Ella nijpt in mske’s pink onder de plakker.

Daar doet het ook geen pijn.

Waar dan wel?

Gewoon op de plaats waar de beet is. mske wijst op de plakker.

Zit dat beest daar dan ook nog onder?

De reglementeringen aangaande het opruimen ‘s avonds zijn strenger geworden ten huize Zoneke. Dat deelde Bollie na de skivakantie mee.

“Vanavond control” zei Slow tegen Amke en Ella. “Trollen bestaan niet” zei Ella. “Con-trol” zei Slow.

Er zijn van die mensen die hun gans leven lopen te dreigen wat ze gaan doen, maar het niet doen, zoals “ik stap het hier af” en zo van die dingen. Dat doet mske niet. Als mske het hier zou afstappen zou ze dat zeggen als ze hare frak al aanheeft en haar valiezen al in de koffer steken.

Het rare is wel dat, als mske dan al eens met iets dreigt, dat niet zo au sérieux genomen wordt. En dat is verkeerd … totaal verkeerd, want mske zegt niet alleen, ze doet.

Dus toen ze de eerste keer zei : “ik zal der eens de schaar inzetten” wist ik dat dat niet zomaar wat klap was maar dat het er zat aan te komen.

Zondagavond was ‘t van dat. Ze zat hier wat na te genieten van een zondag op zijn best toen ze er ineens genoeg van kreeg. Ze greep de schaar. Ze greep een kles en knip … Ze greep de spiegel en dacht: “als ‘t te zien is ben ik wel verplicht van voort te doen”. Het was nog niet te zien. Dus knipte ze maar een volgende kles weg. En omdat het nog niet te zien was knipte ze maar ineens van aan haar oor naar achter toe. “Nèm” zei ze en wat later zei ze nog eens “nèm” toen ze haar eigen gezicht achter al dat haar zag uitkomen. Ze knipte en knipte en knipte … op ‘t gevoel, want mske kan niet werken in een spiegel. Het resultaat zag er niet slecht uit. Maar er was het probleem dat ze haar eigen achterkant niet kan zien. Zodoende stopte ze Slow de schaar in zijn handen en zei: “tussen hier -ze wees aan de linkerkant van haar hals- en hier -ze wees aan de rechterkant van haar hals- afknippen”. Slow deed dat.

Nu kwam het moeilijkste. Ze moest Slow overtuigen om dat dat daar vanachter wat op te knippen en ze weet dat Slow dat wel zal doen als ze volhoudt maar …

Ze stak haar vingers in haar haar en zei: “al wat er tussen mijn vingers door komt piepen moet weg. “Jamaar” pruttelde Slow tegen “ik weet toch niet wat jij bedoelt” en “hoe kan jij nu weten wat weg moet als je ‘t niet ziet” en “ik heb dat nog nooit gedaan zenne” en “die schaar knipt niet goed” en “heb je geen betere” en “die schaar trekt dat haar tussen je vingers door” en “ik zal eens de schaar gaan halen waarmee jij mijn haar knipt en “zie nu, is daar nu geen kap in” en “seffes trekt dat op niks nie meer” en “sebiet hebbekik het nog gedaan” en …

maar … dat hij dus een aardig potje kan tegenpruttelen. mske blijft dan stoïcijns en stokkedoof en laat hem maar zeggen.

Het resultaat? Awel mske zegt dat ze geen poot meer binnenzet bij een kapper, dat ze ‘t in de toekomst wel zelf zal doen, als ‘t deze keer geen beginners geluk is natuurlijk.

Nu is dat niet aan te raden om dat te doen voor mensen met sluik haar hé! Peist nu niet: “als ms dat kan, ik ook!” mske heeft haar met een verduveld rebels karakter maar dat heeft zijn voordelen als je ‘t zelf afknipt zonder in de spiegel te kijken.   Dus bezint eer ge begint want wij wijzen alle verantwoordelijkheden voor rattekoppen, afgeknaagde knotwilgen en ontplofte bommekeskoppen van ons af.

Hedentendage hebben we het geluk dat we alles op het net kunnen opzoeken. Vroeger moest je voor zoiets -heel voorzichtig- in de volumerijke en omvangrijke encyclopedie kijken, die achter het glas van de grote glazen kast stond.

Wikipedia is zo interessant omdat iedereen die wat te verkondigen heeft daar kan aan meewerken waardoor je een veelzijdig en eveneens omvangrijk werk bekomt. Het is dan ook veelal een goede inlichtingsbron als je wat wil te weten komen.

Net omdat iedereen er artikels kan aan toevoegen kan het gebeuren dat mske zegt: “dat is niet juist” en de fout verbetert, wat ze één keer heeft gedaan. Dat voor zover het vaste zaken betreft.

Maar artikels waarin een overtuiging of een bepaalde kijk gaan meespelen, die zijn al risicovoller. Wikipedia als bewijs gaan aanvoeren voor bepaalde stellingen is dan ook volledig uit den boze omwille van de persoonlijke interpretatie die de schrijver er mogelijk aan gegeven heeft.

Het is hoe dan ook een moeilijke opdracht om strict neutraal te schrijven.  En zelfs strict neutraal schrijven wil niet zeggen dat dat geen vertekening van de waarheid inhoudt.

Het kan zo gebeuren dat Slow of mske niet in de mogelijkheid is tot horen en dat de andere, meestal Slow aan mske toch iets wil diets maken. In de loop van de jaren hebben ze zo een gebarentaaltje ontwikkeld dat eigenlijk aan duidelijkheid niets te wensen overlaat.

Zo heb je het teken voor “ik ga douchen” maar ook voor “ik ga naar het klein buroke”. Eigenlijk is dat laatste meer gedetailleerd en betreft het twee tekens waardoor er zelfs gemeld hoeveel tijd ze ongeveer gaan doorbrengen op het klein buroke.

Nu gebeurde het zo dat Slow een verkeerd gebaar maakte, waardoor mske het wel begreep maar toch haar bezigheden stop zette en zei: “dat is niet juist, dat moet zó”. “Jamaar” weerlegde Slow “prins William van Engeland doet dat op deze manier”.

Toen hij het achteraf dan nog eens op de Engelse manier deed, mompelde mske: “zegget maar in ‘t Vloms zé!”