wizzewasjes

Nu zitten we toch met een verhaal dat in feite meerdere afzonderlijke zaken inhoudt maar die op een zekere manier met elkaar verweven zijn. Ik zou zeggen : ik vertel het in drie keer, maar ooit kregen we de opmerking dat we dat deden om bezoekers te lokken. Of zou ik opteren voor het vertellen in één keer ?  Maar ooit kregen we de opmerking dat zulke lange stukken niet aanzetten tot lezen. Ik kan het natuurlijk ook niet vertellen, maar dat vinden wij dan zelf ridicuul. Maar als ik hier nog lang ga zeveren dan komt er gewoonweg helemaal niks van. We zullen, als naar goede gewoonte, ons eigen goestingske maar doen zeker.

Ik begin :

Enkele maanden geleden las Slow op het forum van de Kwibussen dat Deadwood -jawel, die spreken over andere dingen ook nog- toch zo een fantastisch feuilleton was, al was het dan hard. “Wat denk je ?” vroeg Slow “het moeten niet altijd thrillers zijn”. Zodoende keken Slow en mske naar Deadwood. Eerst vond mske dat er niet al te veel schwung in zat maar het ergerde haar niet, meer zelfs, het gaf rust. Zodoende keken ze week na week na week en als ze naar de Kwibussen waren werd het opgenomen.

Op het plechtige communiefeest begon Wachtebroer er over en toen Slow zei dat ze de reeks op TV volgden, zei Wachtebroer dat hij die op DVD had, alle drie de seizoenen dan nog en als Slow en mske wilden … “Wij volgen die wel voort op TV” zei Slow. “En als ze na het eerste seizoen stoppen, zullen we de DVD’s eens komen halen” vervolledigde mske.

Vrijdag was het geen Deadwood meer. Is dat nu één keer geweest omwille van de Koningin Elisabethwedstrijd ? Of moeten ze voor het vervolg wachten tot die van de televisie het in hun zin hebben om het tweede en derde seizoen uit geven ? Dan kan het zijn dat er al bepaalde zaken vergeten zijn.

Slow en mske lachen dan wel wat met Calamity Jane en met de nors kijkende Seth Bullock, die eigenlijk de goeie zou moeten zijn. Er zijn de overtuigende personages en er zijn de personages die onecht lijken. En dan is er die doerak van een Al Swearengen die mske, ondanks alles, toch een nogal redelijk sympathiek personage gaan vinden is.

Er zal niks anders opzitten dan de DVD’s te gaan halen bij Wachtebroer, vrees ik …

Alhoewel het meestal mske is die de -zo goed als- dagelijkse stapkes uitkient, zei Slow vorige week : “ik wou nog eens langs de netelsteeg”. Zodoende …

De zon scheen, het zicht was weids en de kieviten waren druk, zeer druk doende met hun afleidingsmanoeuvres.

Over de netelsteeg op zich gaan we -behalve dat er deze keer nog geen neteloverwoekering was- niks zeggen, kijk zelf maar.

Begin
(een steeg die zichzelf respecteert heeft natuurlijk ook een officiële benaming)

Terugblik

Loopt ze nu naar rechts of naar beneden ?

Wel ?

Naar beneden natuurlijk !

Terugblik

Ineens bedacht mske … “Hé Romein, zit je hier nog ?” vroeg ze en fluks sprong hij lachend tussen de eglantierstruiken uit. “Je ziet er pak opgewekter uit dan vorige keer” zei mske.

Hij glunderde en zei : “ik ga niet terug naar Rome, zelfs als ze nu nog terugkomen …” Je zag aan zijn ogen dat hij dat zelf niet meer geloofde. “Ik weet trouwens waar de kieviten nestelen” zei hij vertrouwelijk “maar dat mag ik niet voortvertellen”. “Natuurlijk niet, dat is gezonder voor de kieviten” en “tottenosteki” zei mske.

Toen zagen ze het hol.

mske keek verbaasd, te groot voor een vos tenzij daar achterin, maar wat dan wel ? Slow nam er enkele foto’s van. “Pas op” riep de Romein “dat er niks uitspringt”. “Van wie is het ?” vroeg mske. “Weet ik niet” antwoordde hij terwijl hij zijn schouders ophaalde, al zagen ze dat de schobbejak het gewoon niet wou zeggen.

Terug wat meer in de beschaving gingen ze nog eens naar de Romeinse Weg kijken, maar daar waren de tekenen van de verwoesting van vorig jaar nog goed te merken, al ligt hij er nu zo modderig niet meer bij, maar ja ‘t is droog weer ook.

toen mske kind was de lijnbussen rood en de trams geel waren ?

Nu lijkt het er eerder op dat je op één of andere publiciteitscaravan opgestapt bent als je ‘t openbaar vervoer gebruikt.

Toen het hier te warm werd met de stoof aan, het leek wel een sauna, lieten ze de stoof uitgaan. Dat is niet onlogisch niewaar. Maar toen bleek dat het hier zo in de voormiddag toch wat aan de killige kant was om hier aan die pc’s te zitten, stak mske ‘s morgens de stoof terug efkes aan tot het opgewarmd was en daarna ging ze terug uit.

Toen kwamen de warme dagen en Slow besloot dat het tijd was om het beddegoed te verzomeren. mske had haar bedenkingen, want mske die kan ook in de zomer met het dikke wintergoed slapen. Enkel bij een echte hittegolf zal ze beginnen afgooien, maar Slow opperde : “het lijkt wel een sauna” en zodoende …

Eén nacht wa het bed zo opgedekt en mske had het niet koud gehad maar het voelde nogal dunnekes aan en zalig is anders. “Vanavond gooi ik het reservedekbed terug bij langs mijn kant” dacht mske.

Uitgerekend die ochtend, gisterenmorgen dus … Eerst efkes aanhalen dat het bij ons niet lelijk heeft gedaan met het onweer. In de namiddag was het wat betrokken geweest maar na twee slagen en een paar flitslampkes was het onweer het hier afgestapt en werd het zelfs terug zo warm dat Slow en mske met hun korte broek en een mske met een topke met nog minder stof door ‘t veld hadden gedwaald.

Uitgerekend die ochtend, gisterenmorgen dus, was het ‘s morgens nog warm maar zo tegen de middag kwam de kilte naar binnen geslopen en mske trok haar fleece aan.

Tegen de avond vroeg Slow : “had je het vannacht niet koud” en toen mske het reservedekbed aan haar kant wou opleggen hielp hij mee zodat hij er ook mee onder kon. mske denkt dat hij het ook niet aangenaam gevonden moet hebben.

Deze morgen heeft mske de stoof terug wat aangestoken, maar die is nu al terug uit.

Het zijn toestanden als iemand te maken krijgt met een uitnodiging waar hij of zij om één of andere reden niet op in wil gaan. En om de mensen niet te kwetsen verzinnen ze dan maar een smoes of ze zeggen toe om op het laatste moment af te zeggen.

Dat is de normale gang van zaken, als we ‘t goed verstaan. Het zijn wel moeilijke situaties, maar meestal verzon mske geen excusekes maar ging.

Tot de dag dat … Hij was hun beste vriend en hij was gaan scheiden en kreeg verkering met de vrouw die Ex en mske en vele anderen het bloed onder nagels vandaan had gepest. Toen kwam de uitnodiging voor de trouw.

Aangezien de meeste anderen dus ook al geen bloed onder hun nagels meer hadden regende het smoezen maar aangezien het hun beste vriend was wou mske er zich zo niet van af maken en zei naar waarheid dat ze niet kwamen omdat ze hem daarmee geen proficiat kon wensen.

Later hebben ze het koppel nog wel tegengekomen en mee gesproken ook.

Maar als mske aan vroeger denkt, denkt ze toch dikwijls : “toemme toch ! Kon hij nu niemand anders tegen gekomen zijn”.

Er waren eens een mama prinses en twee kleine prinsesjes die samen met de papa, dat is gewoon papa prins natuurlijk, niet in een kasteel maar in een huis woonden. Dat huis had drie bellen. Een bel voor de mama prinses, een bel voor de papa prins en een bel, neen niet voor de kleine prinsesjes want die mochten de deur nog niet openmaken, maar voor Evarist-Amedee Tistaert de butler.

Maar de mama prinses kreeg er kouw seskes van als ze hoorde dat de butler gewoon nogal boers “allauw” zei als hij de telefoon opnam en ze zei dat hij : “met het huis met de drie bellen” moest zeggen.

Maar dat kon die butler niet onthouden.

En toen hij vlees bestelde bij de slager en de slager vroeg waar dat vlees moest worden geleverd zei Evarist-Amedee : “bij mij”. Maar daarmee was de slager nog niet wijzer en toen legde de butler de weg uit en zei : “drie keer afslaan en dan altijd rechtdoor en als je onder de brug van de spoorweg door rijdt ben je er al voorbij”.

“Het huis met de drie bellen, Evarist-Amedee” zuchtte de mama prinses.

En toen hij brood bestelde bij de bakker en de bakker vroeg waar dat brood moest worden geleverd zei Evarist-Amedee : “bij mij”. Maar daarmee was de bakker nog niet wijzer en toen legde de butler de weg uit en zei : “drie keer afslaan en dan altijd rechtdoor en als je onder de brug van de spoorweg door rijdt ben je er al voorbij”.

Mama prinses vond het de hoogste tijd om in te grijpen en schreef op een stukske papier dat ze boven de telefoon met een kopspeld vastprikte :

Het huis met de drie bellen.

Evarist-Amedee nam de telefoon op en zei “het huis met de drie billen” want net op het ogenblik dat de mama prinses de “e” had geschreven had haar schrijver een wat dikker lijntje gezet.

De bakker en de beenhouwer vonden het maar een rare naam voor een huis maar … de klant is koning en ze vertelden het dan ook aan ieder die het horen wilde.

“Maar nee !” gilden de twee kleine prinsesjes telkens er iemand vroeg of ze bij het huis met de drie billen waren “dat is Evarist-Amedee Tistaert die niet goed kan lezen”.

Dit verhaal is niet helemaal zo gegaan, er waren geen prinsessen noch een prins want die leven in sprookjes en dit is geen sprookje, het is ook geen echt verhaal, enkel een kleinigheidje. We hebben het op deze manier genoteerd om de herinnering er aan te bewaren. Mogelijk glimlacht iemand binnen enkele jaren er nog om, mogelijk wordt het helemaal vergeten.

De man in de Efteling had waarschijnlijk nog nooit het reclamespotje van Imonogas gezien, aangezien hij in de wachtrij aan de Vliegende Hollander niet langer kon wachten en er zélf ene liet vliegen.

Dit gebrek aan kennis ter zake bracht hem in een moeilijk parket want de adolescent achter hem was niet gediend met de wind vanachter en gaf hem de wind van voren. En wie wind zaait, zal storm oogsten. Kort gezegd, het zat er tegen, zeker toen de schoonbroer van de man met het lek in zijn gastank er zich ook nog mee bemoeide.

Ook eens lezen ?

Meestal als Slow en mske naar iets op televisie willen kijken gaat Slow dat efkes in de gaten houden aangezien ze op de televisie niet bepaald van hun uur zijn en dan roept hij als het vorig programma ten einde loopt.

Vrijdagavond echter zou “Deadwood”, volgens Slow dan toch, om 23.35u beginnen en mske wou niks nieuw meer beginnen en toog al naar de living, waar ze “oh nee” zei en zich fluks omdraaide, of beter, dat wou ze doen, want Slow hield haar tegen en zei : “houd jij efkes in ‘t oog, want ik moet nog …”

mske dacht nog eens : “oh nee” want met de verkiezingen in ‘t vooruitzicht is er zo iedere avond “De keien van de Wetstraat” en dan mogen de potentiëlen per twee hun gedacht komen zeggen. Altijd twee van een ander gedacht natuurlijk, deze keer Geert Lambert en den Bert verdorie. mske is al zo tegen politiek en politiekers en nu zat ze daar, of beter ze stond, en wel met haar vingers in haar oren, naar dat stom kaske te gapen.

Maar wat viel mske nu toch op terwijl ze daar zo naar die hun mimiek stond te kijken met haar vingers in haar oren ? Den Bert trok nogal veel gezichten en als hij fronste was dat op een manier alsof iemand van binnenuit zijn voorhoofd tegen zijn neus plooide zoals ze de wassen poppekes ooit in “Het Liegebeest” zag doen. Erg natuurlijk zag het er niet uit. We hebben niks tegen den Bert, buiten het feit dat hij overal opduikt, zelfs bij dingen die niks met politiek te maken hebben en misschien zijn de anderen even onnatuurlijk maar die houden tenminste hun gezicht in bedwang.

Toen het uiteindelijk nogal lang uitliep, volgens Slow dan toch, begon mske ook te fronsen en ging Slow snel even op Teletekst kijken om daar tot de bevinding te komen dat “Deadwood” maar om 23.48u begon.

Slow had eergisteren wat op zichzelf gegrommeld omdat hij al twee dagen na mekaar het fototoestel vergat. Gisteren nam hij het mee en zag -gelukkiglijk vóór het vertrek- dat de batterijen leeg waren. Gelukkig was het tweede stel opgeladen en ze vertrokken.

Maar wat bleek ? Waar eergisteren nog groene bollekes aan de bomen hadden gehangen, hadden de vruchtjes op één dag tijd al een kleurtje gekregen. Sommige dan toch want in andere boomgaarden waren ze nog ieperdepiepklein en groen. Of het nu om kersen en/of krieken gaat, dat weten Slow en mske niet zo. Ze zijn namelijk nog niet aan de zeker-en-vast-kersenboomgaard gepasseerd.

Blozekriekske

Nog groen achter d’oren

mske had gezegd dat ik de foto’s dan nog kon bijvoegen bij het vorig berichtje, maar omwille van het groot verschil tegen gisteren, heb ik dat maar niet gedaan en er een fotoposteke van gemaakt.

De peerkes

En terwijl we dan toch bezig zijn, heb ik er de appelkes ook zo maar ineens bijgenomen.

De appelkes

Bijna thuis gaf het toestel het bericht door dat ook die batterijen bijna leeg waren. En daarmee kon ik gisteren die foto’s niet meer plaatsen. Dat is toch wel erg met een fototoestel hé, die pillen gaan plat van ‘t reserve zijn alleen al.