wizzewasjes

“Dat is raar” zei Slow terwijl hij door het venster keek “nu staat de buurman van hier schuinover daar al uren over de leuning naar de beek te kijken”. Dat was vrijdagnamiddag. Raar is dat we de buurman van hier schuinover nog nooit in de beek zien staren hebben, maar dat hij gewoonlijk in zijn hof bezig is al dan niet met machines van allerlei aard..

Zaterdagnamiddag zag Slow ineens dat de buurman van hier schuinover weeral over die balustrade hing en in de beek staarde en ‘s avonds stond hij daar nog.

Zondagvoormiddag trouwens ook. mske vroeg zich af of de buurman van hier schuinover soms zelfmoordneigingen zou hebben, maar ze verwierp die gedachte al snel. Een mens kan bijna normaal over de balustrade heen gewoon in de beek stappen zodat een eventuele sprong enkel natte voeten zou opleveren.

Zondagavond na hun stapke stond de buurman als naar goeie gewoonte in zijn groenselhofke en zei: “warm hé”

Ach ja, misschien heeft er gewoon een haar in de boter gezeten met de buurvrouw van hier schuinover.

Het was vandaag terug opendeur op Sinte Gitter. Ze doen dat alle jaren op St. Jan maar je kan daar toch niet alle jaren naartoe gaan. Het is maar een kleine site.

Maar deze keer zijn Slow en mske daar per tevoet naar toe gegaan. Bij het weggaan kregen ze nog een Geertenminne, net zoals twee jaar geleden.

Daarna ging hun tocht niet meer zo kwiek als ervoor. “Zet er terug eens wat vaart in” zei Slow maar mske antwoordde: “Geertenminne is een manier om de reiziger een veilige reis en een behouden thuiskomst te wensen, over snel reppen ze niet”, al moet ik zeggen dat ze er een paar honderd meters verder terug de riem op lei en er met een vaartje vandoor ging. Die Geertenminne zal al uitgezweet geweest zijn.

Nadat enkele maanden terug het stadsbestuur de rekening van de drank op een bepaalde receptie voor hun rekening nam, las Slow deze week dat het stadsbestuur ter ere van het Venusfeest aan iedere aanwezige enkele drankbonnen wou geven, dit om de opkomst te stimuleren.

Het begon al niet al te best, want net toen Slow en mske de deur hier achter zich dichttrokken, rommelde het wat verder. Het aangekondigde onweer dreigde en kon elk moment losbarsten. De onweerkanonnen kwamen in actie. Slow en mske namen een paraplu mee.

Ter plaatse bleek dat echter niet nodig want er waren tenten opgesteld. Drankbonnen? Drie per persoon astemblieft! Als je cola drinkt is dat iets van niks, maar als ze uitgaan drinken Slow en mske wel iets zwaarder en dan heeft mske met drie krieken wel méér dan genoeg.

Eerst was er een groep die Vlaamse schlagers zong, maar daarna kwam Clearwater. Die zouden liedjes brengen van CCR. Toen de stemming er wat in kwam met de schlagers, stopten die en werd er daar van voor op dat podium verhuisd. Ondertussen kreeg mske het wat frisjes, ze had dan wel een paraplu maar noch een zjilee noch een pull bij.

Bij het eerste liedje dat ze speelden, de muziek zat goed, hoorde je al dat er wat schortte aan de stem van de zanger. Die stopte na drie woorden, liep naar de mixtafel van de geluidstechnicus en frutselde wat aan een knoppeke van een kaske dat aan zijn gordel hing. Voor het tweede liedje zei hij dat hij hees was en dat ze de keus hadden tussen het concert afgelasten of hun best doen. Hij zong tien woorden en zei dat ze er mee stopten. Dat is nu eens vreed zijn best gedaan hé!

mske stond recht en vroeg of ze niet naar huis gingen. Nu niet dat het haar daar niet zinde, maar om daar kou zitten te krijgen, dat was er lichtekes over.

Ze heeft toch goed geslapen van die krieken. En ze bedenkt dat ze beter een pull rond haar schouders had geslagen dan een paraplu mee te nemen die ze niet nodig had al scheelde het maar een haartje.

Als alles goed gaat moet je erg op je tellen passen. Zo was het hier ook. Blijkbaar hebben ze op 18 maart ergens een blikske lijken opengemaakt en dat in onze kast gestopt zodat die daar sedertdien één voor één uit kunnen vallen.

Gisteren hebben we vernomen dat we aangaande onze klant, later onze niet-betalende klant, door een deurwaarder “de debiteur” genoemd, maandag naar een curator mogen bellen over “de gefailleerde”.

Blijkbaar overlijden bekende mensen steeds in groep, wat niet zo oneerbiedig bedoeld is dan het klinkt. We gaan hier niet voor ieder apart een postje aan wijden. Zowel Karel Van Miert als Yasmine als Michael Jackson waren schrikken, Farah Fawcett was te verwachten.

Dit stukje is dan wel algemeen gekend, veronderstel ik, maar ik vind het te mooi om het niet te plaatsen.

In the bottom of an old pond lived some grubs who could not understand why none of their groups ever came back after crawling up the stems of the lilies to the top of the water.They promised each other that the next one who was called to make the upward climb would return and tell what happened to him.

Soon one of them felt an urgent impulse to seek the surface; he rested himself on the top of a lily pad and went through a glorious transformation, which made him a dragonfly with beautiful wings.

In vain, he tried to keep his promise. Flying back and forth over the pond, he peered down at his friends below.

Then he realized that even if they could see him they would not recognize such a radiant creature as one of their number.

The fact that we cannot see our friends or communicate with them after the transformation, which we call death, is no proof that they cease to exist.

[Walter Dudley Cavert]

“Dorst” zei mske onderweg. “Wat zeg je nu? vroeg Slow “borst?”

“Dorst van drinken” zei mske “niet borst van binken”.

Ik geloof dat ze wat lang in de zon gelopen hadden.

Onlangs dacht mske aan dit verhaal dat ze, volgens haar, ooit lang geleden in de Duitse les had opgevangen, alleen kon ze zich de naam van het stadje niet herinneren. Ze heeft haar ganse Duitse lesboek doorgenomen maar het niet terug gevonden. Maar ondertussen is er het internet natuurlijk.

In Weinsberg, Duitsland, stond een sterke burcht. Achthonderd jaar geleden had Keizer Konrad een kleine discussie met de bewoners van Weinsburg, maar ook had hij een sterk leger. Hij belegerde de burcht en bezwoer dat, als hij de stad innam of als ze werd overgegeven, geen enkele man in leven zou blijven.

De aanwezige voorraden slonken en na verloop van tijd zat er niks anders op dan zich over te geven. Omdat dan alle mannen zouden moeten sterven overlegden de vrouwen hoe ze het probleem zouden oplossen. Ze verzochten de keizer om een audiëntie. “Och keizer” zegden de vrouwen “als U de stad wil vernietigen, laat dan toch tenminste ons, de vrouwen, leven en denk aan onze kinderen. En als wij dan de stad verlaten, laat ons dan toch minstens iets voor onderweg op onze vlucht meenemen, iets dat ons lief en dierbaar is”.

De keizer willigde het verzoek in en zei dat de vrouwen met hun kinderen de stad ongemoeid zouden kunnen verlaten en dat ze konden meenemen wat ze wilden op voorwaarde dat ze het op hun rug konden dragen.

De volgende morgen stond de keizer met enkele van zijn ruiters de overgave van de stad af te wachten. Toen de burchtpoort geopend werd stroomde een menigte vrouwen naar buiten. De keizer keek met ongeloof toe. Alle vrouwen droegen wat hun het liefst en kostbaarst was, hun man, op hun rug, de stad uit.

De keizer lachte gewillig al waren zijn gezellen uiterst verstoord en boos, maar de keizer zei dat hij zijn woord gestand bleef en liet allen ongemoeid de stad verlaten.

Sedertdien heet de burcht ”Weibertreu” al is ze ondertussen reeds lang tot een ruïne vervallen.

 
mske begint al te zweten als ze naar Slow kijkt, als zij die zou moeten meedragen op haar rug … pfieuw … Om te beginnen is er het gewicht maar bovendien, zouden zijn voeten dan niet op de grond bengelen. Ze gaat dat sebiet eens proberen. Ik ga proberen niet te lachen.

Het Leven zoals het is: Planckendael.  De bonobo’s seksen er lustig op los.  Alle mannekes doen het met alle vrouwkes.

Eventuele overeenkomsten met “Thuis” zijn louter toevallig zeker?