wizzewasjes

Dat ons huis geen gewoon doorsnee huis is, dat hebben we nog nooit zo expliciet gezegd, al hebben we toch al enkele bizarre histories verteld die zich hier voordeden. Zo was er om te beginnen de spokende elektriek, het doorzakkende bed, de klopgeest en we hebben ook nog Poesjkin die dan niets bekent maar die we toch verdenken van allerlei grote en kleine mysteries die zich hier voordoen.

Sedert ze die werken aan het dak, de elektriek, de ramen en de badkamer uitgevoerd hebben is er nog iets raar bijgekomen. Als er nu zware tractoren of camions voorbijrijden lijkt ons huis te daveren. Dat zal hier alleen niet zijn.

Als het buiten stormt lijkt het bed als een schip op een woelige zee, behalve als ‘t venster dicht is, dan ligt dat schip stil.

Als Slow en/of mske al of nog in bed ligt en Slow en/of mske doet hier de burodeur open of dicht dan lijkt het hierboven net de veren uit de matras springen al zitten er daar geen in en is hier beneden niks te bespeuren, te horen, te zien of te voelen.

Dan kan mske zo aan Slow vragen : “waarom heb jij met ons huis gerammeld ?”

Allee nu ! Is dat nu een déesse ?

Die avond belde Zoneke om hun goede aankomst in het hotel te melden terwijl op de website van de luchthaven het vliegtuig nog altijd als “on schedule” vermeld stond en dus zeker nog niet geland.

Vorige nacht wisselde de info om de twee minuten en zodoende wist mske op de minuut na hoe laat dat tuig zijn wielen terug op Belgische bodem zette. Zoneke zou niet bellen om de goede aankomst te melden want het was putteke nacht en ze moesten hun bagage nog ophalen en dan nog thuis geraken, Amke en Ella in hun bedjes leggen en al wat er nog meer bijkomt bij een nachtelijke thuiskomst.

Ze zijn in elk geval terug. En houd u vast aan uw bretellen … Amke kan zwemmen !

Net toen mske aan een dossier voor Mr. Van Schoonhuyzen wou beginnen, dossier dat gedicteerd werd en dus te beluisteren was, dumpten de mannen op luidruchtige wijze hun nadars met het kenteken “werken” er op. De ganse voormiddag gromden de graafmachines, flipflapten de achterflappen van de vrachtwagens, kletterden de materialen tegen de grond en brulden de mannen boven het geluid van hun werkgerei.

Op de middag stopten ze, ook die mensen moeten eten. Net op dat ogenblik kwam de stratenkuiser hier voorbij of de puttekeszuiger. Eerst de straat op, dan de straat af.

Net toen die ook weer verdween hoorde mske toch werflawaai op de achtergrond van het cassetteke.

Feit is dat, als je een ganse dag in het lawaai zit, je daar wel aan gewend geraakt maar je krijgt daar zo een meurrege kop van.

Nog een feit is, dat ééns mske met die meurrege kop zat en besloot dan maar wat aan het huishouden te gaan doen, ze die mannen door het venster boven letterlijk en figuurlijk hun schup zag afkuisen en ‘t was nog maar iets na drie.

Ook nog een feit is dat Slow dit voorspeld had. Toen ze met de gasleidingen aankwamen had hij gezegd dat ze nog wel verder zouden komen doen aangezien ze nog niet alle straten van het dorpke hadden opengegooid.

Dat hebben ze nog niet, ze zijn nog altijd niet aan onze deur voorbij gekomen   Bovendien zijn ze er vandaag niet.  Ze zullen het weer in stukken en brokken doen zeker, zodat het lekker lang duurt, want hun laatste put ligt nog open en in de straat die we van hier wel kunnen zien maar niet inkijken, bevindt alles zich nog in werfstatus.

Of we er nu al in geloven of niet, of het de waarheid is of niet, dat speelt geen rol. Feit is dat iemand of meerdere iemanden met een verhaal op de proppen komt over een Mexicaanse boer die een vreemd wezen in een val vindt. De man is bang voor het wezen en verdrinkt het. Nu is er blijkbaar een onderzoek aan de gang en bizar, het DNA is onbekend op aarde. De boer is op een eigenaardige manier om het leven gekomen.

Dat staat hier allemaal te lezen en hier kan je het nog eens op bekijken en beluisteren. Daarin spreekt men ook over een hoogst intelligent wezen. Voor een meer objectieve versie kan je best ook dit artikel eens lezen.

Zoals gezegd, wij weten niet of het waar is of niet, dus geloven we het misschien maar misschien ook niet. Feit is dat de mensheid het blijkbaar normaal vindt dat een onbekend of buitengewoon wezen onmiddellijk gedood wordt. Waarom ? Dat lijkt het standaard antwoord te zijn bij iets dat niet tot het alledaagse behoort. Moordzuchtige wezens, dat mensensoort.

Och ja, Nessie is ook weer opgedoken. Wat we daar over vinden hebben we jaren geleden al beschreven. Als ze die ooit vinden, is haar het zelfde lot beschoren, al was het gewoon om op sterk water te zetten.

En nog wat. Michael Jackson leeft ook nog. Dat beweren sommigen tenminste. Evengoed als voor Nessie hopen we dat hij in dat geval nooit gevonden wordt. Wat er ook van zij : “geef die mens nu eens eindelijk zijn rust”.

Of kort gezegd : “laat hen gerust”.

Zondag waren Slow en mske zonder tomaten van de groenselmarkt gekomen. Dat kwam omdat het gewone kraam er niet stond. Dat wisten ze wel want die mensen hadden dat de week er voor geafficheerd. Ze besloten dus maar bij de grote schreeuwer te komen. Maar wat die nu gedaan ? Die had zijn prijs nog wat opgeslagen nu hij daar alleen stond te blinken op die markt. En hij schreeuwde : “zoveel voor een kas tomaten ! Profiteert er van want volgende week is ‘t gedaan”. De afzetter ! mske wou al geen tomaten meer.

Deze week kwamen ze uit de Colruyt terug en ze hadden tomaten bij. Ze kosten daar nu zoveel als toen ze op hun duurste waren bij hun favoriete kraam.

Dat komt nooit meer goed met mske en de schreeuwer. Ken je die ongemakkelijke situaties waarin ze ofwel doen dat je er niet bent tot je je laat horen en ze dan zeggen dat ze bezig zijn ? Daarom hebben Slow en mske er maar twee keer sla gekocht.

Ze hebben er wel een keer tomaten gekocht, toen het andere kraam zei dat ze te duur waren op de veiling, maar dat ging dan anders. Dat ging zo. Die schreeuwer riep : “zoveel voor een kas tomaten ! En ik heb er ook roze ! Voor dezelfde prijs !” En daarop had Slow wat luider als voor hem gebruikelijk is geantwoord : “smaken die dan ook hetzelfde ?” Aha ! dat paste in het kraam van de schreeuwer, want interactie is nog een stapke verder dan reactie, zodoende schreeuwde hij terug : “Proef maar !” terwijl hij Slow een roze tomaat in zijn pollen stopte. Slow proefde en liet mske ook eens bijten. De kerel schreeuwde terug : “en wa peisde der van ?” Geef ons maar een kas” had Slow geantwoord. Dat was de enigste keer dat ze daar rap geriefd waren.

Maar dat doet hij niet met de sla ! Oh nee. Vorige zondag stond daar zo een wieten die sla van de dozen over te laden in bakskes net alsof hij een kunstcollectie aan ‘t aanleggen was. mske heeft hem maar nijver verder laten doen. Je mag een mens niet storen als hij zo geconcentreerd bezig is.

En daarbij, ze zou toch nooit zomaar in een krop sla bijten om te proeven, ze doet dat thuis al niet, laat staan op de markt waar iedereen bij staat.

De pluk is begonnen. Het lijkt nog maar net dat we het hier over bloesems hadden en de palloxen staan overal in de fruitgaarden. Sommige telers plukken al, anderen wachten op september.

De kleine smalle tractorkes rijden weer door de straten. Eigenlijk is dat een grappig zicht. Dat zijn tractoren die ontworpen zijn om tussen de bomenrijen door te kunnen en dan rijden ze soms met drie na mekaar over de straat wat het een grappig feestelijk uitzicht geeft.

Ook de seizoenarbeiders komen in grote getale en bevolken de boomgaarden. Sommigen zoeken zich hier een tijdelijk onderkomen, soms wordt er voor opvang gezorgd. Het anders zo rustige veld is nu één en al leven.

Eens de pluk voorbij kan dan alles weer opnieuw beginnen.

Ware het niet dat het zo intriest is, je zou gaan denken dat het een gewoonte wordt na de vrachtwagen en de overstekende voetganger.

Slow en mske gaan al niet te dikwijls op stap met de auto, ze zoeken de nodige alternatieven maar toch blijven er de obligate autoritjes naar die bestemmingen waar ze normaal niet op een andere manier geraken.

De wegenwerken in Kontich hebben ze gemeden als de pest en om eventuele files tegen te gaan, rijden ze dan maar op een tijdstip waarop je die ook niet hoeft te verwachten.

Zodoende togen ze deze voormiddag zoiets na tienen naar Luik. Jawel, dat deden ze. De radio staat hier niet op tijdens het werken, enkel als Slow in de keuken is en zodoende hadden ze geen verkeersinformatie gehoord en besloten ze dan maar niet langs de alternatieve route te rijden toen ze daar in St. Truiden waren maar toch maar de autosnelweg te nemen omdat ze de weg langsdaar beter kenden.

De file was lang en het was heet in de auto, de heli cirkelde nog ver voor hen uit toen de MUG met nog een ziekenwagen de oprit kwamen opgereden. Telkens ze wat vooruitreden zei mske : “nog steeds zo ver als ik kan kijken”, tot ze dan ineens de muur aan vrachtwagens van het rechtse vak naar het midden zag komen. Ze keek met ongeloof naar wat ze dacht te zien en zei : “het ziet er daar niet erg gezond uit” en het werd nog erger toen ze het witte laken zag.

Toen ze terug thuis kwamen en ze het nieuws las, voelde ze zich wat ongemakkelijk omdat ze wat hadden gefoeterd omdat ze weer in de file stonden, omdat het weer wou lukken, om het vele werk dat er thuis te wachten lag … Er waren mensen wiens dag nog slechter was. Ze begrepen ook ineens waarom de file op de terugweg korter was geweest, niet dat ze op de terugweg in de file gestaan hebben maar ze hadden wel zicht op de file aan de andere kant.

Dit is de derde keer op korte tijd. Volgende keer gaan we er geen postje meer aan wijden. Niet dat eventuele volgende keren minder erg zouden zijn of dat we ‘t gewend worden, maar dit blog is nu ook niet bedoeld om alle zware ongevallen des vaderlands te gaan vermelden.

Ergens vanmorgen. mske neemt haar ringen en haar uurwerk, bekijkt ze en legt ze terug weg. Ze zegt tegen Slow : “vandaag duurt alles maar zolang het duurt en nemen we gewoon al onze tijd”.

Dat hebben ze gedaan. Ze heeft maar één keer op de klok gekeken en dat was voor de 4x400m.

Toen ik vroeg : “mske, is het nog geen tijd voor het blog” zei ze : “zou kunnen, het is al donker”.

Ja mske, je weet het nochtans al lang, als je iets leuk vindt, of mooi, mag je dat niet zeggen want dan gaat er een stuk af.

Dat geldt niet alleen voor reële zaken maar ook voor abstracte, of gewoon dingen waar ze plezier in heeft.

Nu heeft mske toch het malheur afgeroepen door te zeggen dat ze dat ene kunstwerk zo schoon vond in zijn eenvoud.

Het is kapot !