wizzewasjes

Toen Slow en mske hier, nu toch ook al zes jaar geleden, kwamen wonen, vonden ze dat hier een rustig dorpke, tot die ene ochtend dat ze om zes uur hun bed uit gedonderd werden door een oorverdovend lawaai en gebonk en gestamp.

Slow was van het schrikken in één ruk van uit zijn slaap in bed tot voor het venster gekatapulteerd en had ontsteld gestameld: “allemaal tractoren met grote bakken achter”. “Het bietenseizoen is op gang getrokken” had BuurBoerZaliger toen gezegd.

Sedertdien is het bietenseizoen alle jaren begonnen maar nooit op dezelfde drastische manier. Dat heeft te maken -en dit hebben we maar van horen zeggen- met het suikerfabriek van Tienen waar ze niet alle bieten ineens kunnen verwerken en waar ze dus een soort lootjetrek doen waardoor alle bietenboeren zo weten wanneer ze met hun oogst richting Tienen kunnen.

Deze nacht om vier uur was het zo ver, een oorverdovend lawaai en gebonk en gestamp, ze zijn niet hun bed uit gedonderd, ze wisten wat het was. Slow is wel gaan kijken en zei: “er liggen zelfs al bieten in” en hij heeft het venster gesloten. Niet dat je de tractoren volledig buiten kan sluiten maar het geluid was toch meer gedempt.

Het bietenseizoen is dus begonnen. Dat betekent tractoren -al dan niet in konvooi- met of zonder bieten op alle invals- en uitvalswegen van Tienen en kapot gereden bieten op alle wegen. Andere jaren kon je de hopen bieten in de velden zien liggen maar blijkbaar zijn ze er dit jaar vroeg bij hier in onze contreien, zodat ze weg zullen zijn voor we ze kunnen zien.

Het spijtige is dat ze toch weer net de nacht moesten uitkiezen dat Slow en mske later in bed waren maar er toch even vroeg uit moesten. Dat was vorige week ook zo, maar dat is nu precies het verhaalke dat niet zomaar uit ons toetsenbord rolt.

Tja, de chronologie is hier nooit prioritair geweest.

Zijn het nu de dagen die voorbij zijn, of zijn het de dagen die nog moeten komen, feit is dat er hier nog zoveel staat om te vertellen maar dat mske dan wel zin heeft in vertellen maar dat ik het niet geschreven krijg zoals ik het zou willen.

Zodoende gaan we wat wachten en zien of het morgen beter uit ons toetsenbord rolt.

Het was vorige week nogal hectisch geweest. Eerst dinsdagavond bij Amke en Ella en Slow die op woensdag vroeg op moest en ‘s avonds reed mske met haar fiets naar Slow, smeet -maar dan met iets minder smijt dan het klinkt- haar fietske in de auto en ze reden naar het heel ver weg waar ze moesten zijn en kwamen ‘s nachts pas laat thuis, terwijl ze er de volgende morgen toch al weer vroeg uitmoesten omdat Slow toch al weer .. Die nacht was de nacht van het grote geraas -waar we nog niet uit zijn of we het gaan vertellen en onder welke vorm- en ook de volgende ochtend moesten ze vroeg op. En zo sukkelden ze de week door. Ook op zaterdag was er geen rustdag.

Ze maakten een afspraak met Amke en Ella die normaal zo rond 8u wakker worden. Ze laten zich horen als ze Slow in huis horen rondlopen. Stappen op de overloop zijn dus het signaal bij uitstek.

Maar deze keer werd er geregeld dat Slow en mske konden uitslapen, wat nooit later dan 9u is. Er werd overeengekomen dat Amke en Ella op de kamer mochten spelen met het daar aanwezige speelgoed en niet zouden roepen.

En toch werd mske op zondag gewekt door twee kinderstemmetjes die riepen: “Omaslow, mogen wij opstaan?” “Verdorie” dacht mske “Slow is opgestaan”. Jawel! Dan kan je de kindjes toch niets kwalijk nemen.

mske draaide zich nog eens maar ze kon de slaap niet meer vatten. Al was het stil op de kinderkamer, mske dacht dat ze het niet leuk zouden vinden om te moeten wachten, zeker als er nog veel te beleven viel. Ze stond op, liep naar de kinderkamer, opende de deur en riep: “wie heeft Amke en Ella gepikt?” Een geschuifel in de gang beneden en een onderdrukt gegiechel, zodat mske nog eens riep: “Slow! Amke en Ella zijn weg!” Toen ze de draai naar de trap nam, stonden ze daar met drie samen op een trosselke te gniffelen. “Awel” begon mske maar Slow stak het op de kindjes en de kindjes staken het op Slow. “Jij moest blijven liggen” zei mske gemaakt streng tegen Slow en Amke en Ella waren er volledig mee akkoord dat het niet aan hen lag maar aan Slow.

“Oh f…” dacht mske, jawel ze dacht er wel degelijk dat Engels F-woord bij. Want het was wel degelijk nogal f…

Amke en Ella kwamen van zaterdagavond tot zondagavond en Slow en mske hadden vrijdag nog snel het nodige ingedaan voor de kleine gasten. Waren ze toch wel het opavlees vergeten zeker en Ella eet enkel opavlees of choco en choco was er ook al niet. Vandaar!

mske bedacht dat het te ver was naar de Colruyt, niet te ver in de zin van het woord maar wel te ver om terug thuis te zijn voor Slow thuiskwam.

Dus sprong ze zaterdag op haar fiets en reed naar het buurtwinkeltje om 100 gr opavlees. “Dat is dan 91 cent” zei de kassierster. mske slikte efkes maar ja ‘t was een noodgeval. Thuis gekomen heeft ze de prijs efkes vergeleken. Amaai! En dan klagen ze dat de buurtwinkelkes verdwijnen! 8.60€ de kilo tegenover 4,95 in de Colruyt. Gelukkig is Ella een traag eterke zodat ze er tenminste geniet van heeft. Gelukkig bij manier van spreken en enkel in dit geval.

Wat wel gelukkig was, was dat het de dag van de klant was en mske er nog een gemarmerde cake bij kreeg.

Gisteren kwam Slow de keuken binnen en zei: “van deze kousen had ik toch vier paar? Ik heb ze gesorteerd, ze even op de houten bak gelegd en nog wat gaan halen en nu, nu heb ik maar drie paar meer”. Met pijn in zijn hart heeft hij de drie paar kousen gewassen want het vierde paar was niet te vinden. Vanmorgen keek hij nog mistroostig naar het droogrek en vroeg zich luidop af waar dat vierde paar … er waren er toch vier hé?

Natuurlijk waren er vier, ze werden gekocht in de sportwinkel en hadden twee aan twee verpakt gezeten. mske trachtte te reconstrueren. Niet op de vloer van de badkamer gevallen? Niet naast de houten bak gevallen? Maar gisteravond had ze gezien dat zijn handdoek van het douchen nog naast de douche lag. Dat was ook Slow’s normale doen niet en misschien … Ze wachtte tot hij weg was, stapte naar boven en zag dat de handdoek opgeruimd was. Ze keek voor alle grondigheid nog eens rond de houten bak, rond de linnenmand. Niks! Die kousen moesten toch ergens zijn.

Ze heeft dan maar het meest logische van het onlogische gedaan, ze heeft in de linnenmand gekeken. Waarom onlogisch? Omdat de logica toch zegt dat Slow daar eerst en vooral zou gekeken hebben. Blijkbaar niet, want de vermisten lagen wel degelijk gewoon bij de vuile was.

Slow was echt niet in zijn normale doen, misschien moet mske hem maar even sms’en om te melden dat ze terecht zijn.

mske wou de gsm instellen om af te lopen. Je weet wel, als een gsm afloopt geeft dat zo een tuttuttut geluidje. Gelukkig dat mske meestal wakker is voor die afloopt want anders …

Nu ja, ze wou die instellen en ineens drukte ze een toetske verkeerd, boven de “o” in plaats van er op. Gaf me dat ding daar een krès, mske heeft haar gsm bijna tegen de muur gekoekt van ‘t verschieten.

Dat was een geluid om van wakker te worden jà! Maar o zo agressief!

Amke is gevallen en heeft een kanjer van een blauwe plek. Maar ‘t is de schuld van de grond want die zat ineens tot aan haar knieën.

Dat was niet de enige brief die gekomen is. Er was ook die van ons stadsbestuur met richtlijnen over de Mexicaanse Griep. Wat daarin staat? Dat is privé hé, wij vertellen niet wat de mensen aan ons schrijven, maar allee, omdat ze er op de TV ook al mee rondzeulen, gaan we efkes zeggen dat die vijf punten er ook in staan. Welke? Deze!

• was regelmatig je handen;
• bedek je mond en neus met een papieren zakdoekje als je niest;
• gooi je gebruikte zakdoekjes zorgvuldig weg;
• heb je geen papieren zakdoekje, bedek dan je mond en neus als je niest;
• blijf thuis als je ziek bent!

En … ze vroegen ook eventuele hulp ingeval van een pandemie waar we niet moeten voor panikeren. Daar stond ook bij “administratieve ondersteuning”.

• Eerste reactie van mske: ik ga me opgeven. Je weet wel “burgerzin” en zo.
• Tweede reactie van mske: waarom eigenlijk? Je weet wel “waarom burgerzin?”
• Derde reactie van mske: zouden we die hier wel zetten? Je weet wel “burgerzin? Het moet niet altijd van ene kant komen”.

Tot zover de reacties van mske. Ah neen! Er was er nog een. Ze heeft de brief op de scanner gelegd. Daar kan hij liggen liggen tot het misschien zover is en er over een eventuele burgerzin kan onderhandeld worden.

Het woord is hier al dikwijls gevallen. Met “bezigheidstherapie” wordt hier het fenomeen bedoeld dat zich voordoet bij sommige instanties en dat eigenlijk niks met dienstverlening te maken heeft.  Het heeft enkel tot doel een bezigheid voor zichzelf te creëren die eigenlijk nutteloos is maar die moet verhinderen dat de dienst wordt opgezegd.   Enkele voorbeelden?

Toen Slow jaren geleden korter bij wou werken, meldde hij zich aan bij alle interimkantoren van de grote stad. De avond na één van zijn interimkantoorbezoeken belde die bediende al op, vragende of Slow nog geïnteresseerd was aangezien hij zijn schuif wou opruimen. Slow foeterde wat en zei: “bezigheidstherapie”.

Toen mske na dat bloeden in 2005 ineens tot de constatatie kwam dat haar klantenbestand wel erg geslonken was, toog ze ook naar de interimkantoren ergens hier in de buurt. Een week later moest ze terug langs gaan bij één van hen, ze hadden werk. Feitelijk hadden ze geen werk maar wilden ze enkel haar profiel nog eens overlopen om het te updaten. “Bezigheidstherapie” zei Slow.

“Ze willen dat ik langskom” zei Slow. “Dat kan toch via de telefoon” zei mske. En toch moest hij langsgaan. Het was winter en mske bleef niet in de auto wachten maar ging mee in de wachtzaal, een overvolle wachtzaal waar er minstens twee zaten te hoesten en te kuchen.  Ze zijn twee uur weggeweest om een kwartierke binnen te zijn voor iets dat wel degelijk via de telefoon kon afgehandeld worden. “Als we daar nu maar geen hoest of kuch geraapt hebben, dacht mske. “Bezigheidstherapie” zei Slow.

Vorige week was het weer prijs. Er was de brief die er zat aan te komen omdat mske naar de leeftijd neigt waarop ze die brief moest krijgen. Er zat een begeleidend schrijven in, een loopbaanoverzicht, een vragenlijst voor als je vragen had over het loopbaanoverzicht en een raming voor het eventuele pensioen. mske keek natuurlijk eerst en vooral naar die raming en viel bijna plat achterover. Niet dat het te veel was hoor! Integendeel. Ze greep de loopbaanbeschrijving en zag het hiaat, er stond niks van de jaren dat ze zelfstandige was. “Niks vragen via de vragenlijst!” dacht mske, nam de telefoon en belde op. Deze brief gold enkel het privatieve gedeelte van mske’s loopbaan. Maar de dame ging een brief schrijven aan diegene die de raming moet uitvoeren over het zelfstandige gedeelte, een brief waarin staat dat ze de raming over het zelfstandige gedeelte moeten opmaken en aan mske zenden. Bovendien gaat ze ook een kopie van haar eigen brief aan mske sturen. “Wat een hoop geschrijf om uiteindelijk niks te weten” zei mske. “Bezigheidstherapie” zei Slow.

“Bent U met de fiets mevrouw” vroeg de man terwijl mske de buit van de grote rommelmarkt in haar fietstassen trachtte te krijgen. Slow was nog snel een zakske patatten van vijf kilo halen waarmee ze niet over de rommelmarkt hadden willen zeulen. “Ja” zei mske afwachtend want wat stond ze anders bij die fiets te doen.

“Mag ik die efkes lenen?” vroeg de man “ik ben van de organisatie”. Hij kwam dichterbij. “Mijn fiets is vol geladen” zei mske en ze wees op die van Slow “en daar heb ik niks aan te zeggen” vervolgde ze. “Ik moet daarmee alleen maar efkes iemand wegbrengen” zei hij terwijl hij met zijn hand eerst de straat afwees om die daarna op de bagagedrager van Slow’s fiets te laten neerkomen, bagagedrager waarop mske Slow’s fietshandschoenen al had klaar gelegd maar ook een pruim. “Aai die pruim” dacht mske terwijl ze naar de man keek en zei “neen, liever niet”.

De man ging wat verder overleg staan plegen met twee andere mannen die bij een zak vodden stonden die op de grond lag, die bij nader inzien geen zak vodden was maar een dronken lor. De mannen waren het niet eens, de twee anderen wilden dat de dronkaard iemand van thuis liet komen om hem te halen, de ene hield het bij een fiets zoeken.

mske was verontwaardigd. Er is niet veel meer waar ze zich over verwondert als het over menselijke eigenaardigheden gaat, maar andermans fiets vragen om dat zat geval te transporteren … je moet maar durven.

Daar kwam Slow en daar kwamen de patatten. Die hebben ze maar onder een snelbinder gestopt op Slow’s fiets en mske is er zeker van dat die patatten zich nog beter konden vasthouden dan dat gelaafd drankorgel.