wizzewasjes

De eerste kerstmarkt van dit jaar is binnen. Al enkele jaren dachten Slow en mske om eens naar die van Luik te gaan, die werd zo opgehemeld dat zij beiden daar toch eens een kijkje wilden nemen.

Awel sé, het is een leuke kerstmarkt maar als je dan weet dat die van Brussel wordt afgekraakt omdat ze een lint vormt en als mske vond dat geen van beide kerstmarkten voor de andere moet onderdoen, dan is het toch wel menselijke willekeur die maakt dat de ene gesmaakt en de andere verguisd wordt.

Jaren geleden beloofde mske zichzelf dat ze nooit nog zou kousen stoppen.

Laat nu toch Slow vorige week afkomen met een spiksplinternieuw paar kousen waar een gat in zit.

mske zuchtte en zei: “en zeggen dat ik gezegd heb dat ik dat niet meer zou doen”, waarop Slow antwoordde: ik kan het ook niet kan helpen dat ik zulke scherpe tenen heb”.

Het is goed dat Slow dat is, anders zou ‘t geen waar zijn, peizek.

Zou de hemel nog water overhebben na vandaag? Zouden alle plassen nog ooit verdwijnen?

Slow en mske waren niet hier dus weten ze niet wat het hier gedaan heeft maar waar ze wel waren viel er onophoudelijk water. Het miezerde, het regende, het regende blaaskes, het goot, Op een zeker moment kregen ze zelfs een hagelbui toe.

mske heeft dus haar coachjas terug uit gehaald om naar de Kwibussen te gaan kijken. Die jas is dan wel te groot maar lekker warm en droog. Erger was het voor de Kwibussen, die spelen zonder jas in de pletsende regen. Zou hun moeder vroeger niet gezegd hebben dat dat niet mocht?

Zoals te verwachten was, hebben Slow en mske de volledige reeks van “Los Zand” bekeken alhoewel er niet veel in gebeurde en het uitzicht van Namibië beperkt bleef tot los zand waar een moto of drie met een auto over reden.

Uiteindelijk begon mske zich af te vragen hoe het nog goed kon aflopen, nog verder begon ze zelf te bedenken hoe het nog goed zou kunnen aflopen en ja, gisteravond was de ontknoping, alleen … er was geen ontknoping, er was geen einde, geen punt achter het verhaal. Alle, maar dan ook alle draadjes hangen nog los.

Zoals dit geëindigd is staat het open voor een volgende reeks, een vervolg, een soap.

Koen De Bouw had gelijk. Hij had overschot van gelijk. Spijtig dat we daar dertien weken moesten over doen om tot die conclusie te komen.

Is dat nu een gedacht of is de laatste tijd alles zo deprimerend?

Ga ik naar de startpagina van de blogs kijken zie ik deprimerende dingen en dan krijg ik het idee in mijn hoofd dat er dringend iets mag op gezegd of aan gedaan worden, maar is dat dan weer niet moeien? Oplossing: niet meer naar de startpagina van de blogs gaan kijken. Diegenen die ik wil lezen zitten in mijn feedreader.

Kijk ik ‘s avonds naar “Thuis” dan zie ik niks anders dan deprimerende dingen en dan krijg ik het idee in mijn hoofd dat diegenen die dat schrijven zelf niet weten hoe ze met hun personages moeten omgaan. Enkele van die zogenaamde problemen zijn in een handomdraai op te lossen, behalve dat ene. Daar weet ik de oplossing niet voor en net omwille van dat ene heb ik er daarnet de brui aan gegeven. Ik heb een zware Thuis-indigestie. Oplossing: niet meer kijken.

Het werk zint me niet meer. Hopelijk is het tijdelijk maar het zint me niet meer. De ingesteldheid van de klanten, de aard van het werk, het altijd stilzitten, …, alles deprimerend. Oplossing: de lotto winnen maar dat lukt niet op commando. Of … nog een mogelijkheid. Die van Thuis lezen dat hier en komen mijn advies vragen, vinden het zo goed en ik word scriptschrijver.

De krant lezen is een straf. Sport gaat niet meer over sportieve prestaties maar over dopingperikelen en ziekenhuisverhalen. Politiek heeft ons nooit geïnteresseerd. Opel en DHL. Een hond van een brug gesmeten. Drie paarden losgelaten en onder een trein gelopen. Opwarming van de aarde en alleman gaat al naakt. Oplossing: de gazet niet meer lezen? Word ik dan niet wereldvreemd?

Dat is de weerslag denk ik. Zware zomer gehad, veel werk, weinig rust, veel weekends opgeofferd. De rust zou wel komen, maar dat gebeurt niet. Er staan wel leuke punten op de agenda voor de komende weekends maar die worden dan weer gesaboteerd door vittende en zagende venten aan de telefoon. Oplossing: de telefoon niet meer nemen? Neen hoor, want het is omdat het mijn beurt is om achter hun vodden te zitten dat zij zagen en vitten. Oplossing: nog harder achter hun vodden zitten en beenhard en ijskoud zeggen hoe de zaken staan … en aan de weekends denken.

Ach, ik ben een beetje getroubleerd, een beetje gepikeerd, een beetje ontspoord, om zo te zeggen. Eens alles terug op de rails zit, zal ‘t wel beter gaan.

• mske, die al dikwijls zei dat ze een nieuwe taal wou leren, liefst een hele moeilijke zoals Chinees, gisteren tot het besef kwam dat ze dat al jaren kent maar het niet wist. Gewoon alles achterstevoren lezen en dat is Chinees, zegt Amke.

 

• mske had moeten meedingen bij K2 zoekt K3. Dat bleek ook gisteravond. Terwijl ze met zeephanden trachtte de shampoofles dicht te draaien, vroeg Amke of ze het containerke van het waterpistool wou vast vijzen en mske begon zowaar spontaan te zingen:
  

  Oma’s aan de top,
  Kindjes in het sop,
  Draai dat daar eens op,
  Ook nog snel die dop,
  Was ook hunne kop,
  Neen, het kan niet op,
  Met oma’s aan de top.

  Amke en Ella moesten dan wel lachen maar waren niet akkoord met dat van K3 al waren ze wel zo lief om niet te zeggen waarom niet.

“Amaai” zei mske tegen Bollie “als Amke en Ella bij ons zijn worden de konijntjes nogal gesoigneerd, ze zouden ze drie keer per dag eten geven”.

“Aha!” knipoogde Bollie “konijn met kerstmis”.

Bliksemende blikken uit twee paar ogen waren haar deel.

Het begon met de kerstballen. Vorig jaar vond mske het afgrijselijk dat er nog twee eenlingen van ballen in die boom hingen die qua kleur en stijl niet pasten bij de andere. Daardoor had ze vorige week het idee opgevat om, samen met Amke en Ella kerstversieringen te maken in brooddeeg. Het liep vlot.

Maar toen wou mske toch eens een poging wagen om iets anders te maken. Ze wou eens een boerke proberen. Ze begon met zijn klompkes. Die lukten. Daar zette ze zijn beentjes op. Dat lukte ook. Ze tekende aan de achterkant de vorm van zijn gatje. Nu moest daar nog een romp bovenop. Aangezien ze niet wist hoe ze zulke kleine handjes moest maken stak ze zijn handen maar in zijn zakken, het was toch een boerke voor iets.

Toen nog zijn hoofdje. Daar moest mske toch efkes over peinzen. Terwijl ze dat deed kreeg Amke het in het snotje. “Maak jij een manneke?” vroeg ze. mske antwoordde bevestigend. “Ik zie dat aan zijn billekes” gniffelde Amke.

Aangezien het toch maar een probeersel was zette mske maar een rond bolleke als hoofd en tekende daar met een cocktailprikker een gezichtje in. Ze begon aan de pet. Het resultaat leek meer op een pannekoek, wat mske dan ook luidop zei. Ze zei woordelijk: “die klak lijkt meer op een pannekoek”. “Is klak een dialectwoord?” vroeg Amke terwijl ze hikte van ‘t lachen om de pannekoek. Ze was solidair en poogde zelf om een pet te maken. Die viel nogal zwaar uit. Uiteindelijk was het mske die een deugdelijk model klak op het manneke zijn hoofd …

 Was dat vent ondertussen toch zeker achterover gaan hangen en lichtjes ingezakt. mske foeterde wat. Amke kreeg nog erger de giechel en zei: “nu heeft hij dikke billen”. De populariteit van het boerke ging met een vaart de hoogte in. mske zette hem terug recht, pootte de pet op zijn hoofd, bekeek het geheel en zei: “ziezo, nu mag hij terug plat”. “Nééééé” riep Amke “ik vind dat een grappig manneke”. Ella trad haar onmiddellijk bij en verzekerde mske dat het echt wel een grappig manneke was en dat ze dat niet mocht platmeppen. Ze haalden er zelfs Slow bij. mske gaf toe.

En zo belandde het boerke in de oven. Waar en wanneer het gebeurd is weet mske natuurlijk niet, maar toen ze de platen met baksel uit de oven haalde stond het manneke scheef. Hij helde wat links en ook wat achterover. “Ik zal iets onder zijn hielen moeten steken” dacht mske. “Je zal wat onder zijn hielen moeten steken” zei Amke.

Toen hij helemaal, op zijn gezicht na, in de kleur stond, vond mske de kleur van zijn gezicht wat te flets. Om het op te fleuren gaf ze het boerke twee gezonde blosjes en kleurde zijn lippekes. “Een boer met lippenstift op!” gilde Amke en lag in een deuk. Ella deukte mee. “Arm boerke” schuddekopte mske en ze giechelden nog harder.

Al “wat is al dat gegiechel hier?” zeggend kwam Slow binnen. mske keek quasi-medelijdend naar het ventje en zei: “ze lachen met dat scheef boerke dat naar de hemel staat te kijken”. De hilariteit steeg ten top.

Uiteindelijk kwam nog discussie over wat er met het boerke moest gebeuren. Amke en Ella willen hem op hun kamer want daar staat al een boerderij. Slow wil hem in de glazen kast. Volgens mij is het laatste woord daar nog niet over gesproken.

Neen, ook geen foto. De nieuwe batterijen zijn nog aan het opladen.