wizzewasjes

“Zondagmiddag macaroni” had mske aangekondigd. “Lekker!” hadden Amke en Ella gezegd. Maar dat zeggen ze bij frietjes, spaghetti, pizza en patatjes met spinazie ook.

Deze middag echter viel het op. mske keek naar Slow. Slow keek naar mske. mske keek naar Ella, die was er nog. mske keek naar Amke, die was er ook nog. En ze aten.

Normaal beginnen Amke en Ella ‘s ochtends bij het ontwaken te babbelen om pas te stoppen als je hen ‘s avonds onderstopt. Dat gaat onder het eten ook door, al praten ze niet met hun mondjes vol. Deze keer niet. Helemaal niets. Stilte.

Logische gevolgtrekking? Macaroni met hesp en kaassaus heeft een hogere graad van “lekker” dan al het andere.

Wat te doen met twee kleine meisjes als ze regen geven. Geen probleem. Slow en mske hadden hun voorraad ingedaan, een doos waterverf, een doos plakkaatverf en een aantal penselen. Bloem en zout hadden ze al.

Vanmorgen mengde mske de bloem, het zout en de olie door mekaar en goot er water op. Amke en Ella mochten kneden. “Bah vies” zei Amke. “Gaat dat daar nog af” vroeg Ella terwijl ze naar haar handjes keek. “We gaan toch straks onze handen wassen?” vroeg Amke.  En “jakkes” zei Amke.

Toen het deeg klaar was en ze aan het kneden en vormen gingen, vlogen de uren voorbij. Toen Slow kwam kijken of ze nog geen honger gekregen hadden was er nog een groot deel deeg over. Zodoende was het al een flink stuk in de namiddag eer alles de oven in kom.

Alles? Jawel, ook het kunstwerk van Ella, waarvan ze zegt dat het een meisje is maar dat Slow een “massagraf” noemt. mske denkt bij het zien ervan aan de tekenfilmkes waarbij één of ander personage tegen de muur loopt en er afglijdt en Amke zegt niks en lacht alleen maar. Maar het geheel is eigenlijk mooi. We kunnen er geen foto van tonen aangezien de batterijen van ons toestel naar de vaantjes zijn. Maar niet getreurd, maandag komen er nieuwe en als mske’s muts goed staat, maakt ze er, eens het volledig af is, wel een foto van. Daarvoor moet er eerst ook nog een gepast plankje gevonden worden om het op te plakken aangezien het kunstwerk niet volledig aan elkaar hangt. Geduld dus!

Deze avond zaten ze allen samen uit te rusten van gedane arbeid en mske zei: “dat was leuk” en wat zei Amke daar nu op? “Ja hé … en vooral dat gepasjter van vanmorgen”.

Zou je nu niet …

Zo, klanten aan de kant want straks komen Amke en Ella en die blijven tot zondagavond.

In het weekend zal hier deze keer niet gewerkt worden maar staan er heel andere dingen op het programma. Dat gaan we ook niet te luid zeggen want meerdere van onze klanten mailen wel in het weekend terwijl er zelfs ene durft te telefoneren.  Zoals gezegd, laten bellen is geen optie want dan laat hij de telefoon een kwartier aan een stuk rinkelen, legt af en herbegint.

Dus mondjes dicht en klanten aan de kant want het is tijd voor Amke en Ella!

Herman Van Rompuy wordt de eerste president van de Europa.

En dat juichen wij toe.

Waarom in ‘s hemelsnaam zijn wij zo tevreden dat het Herman Van Rompuy geworden is? Wij die zo ongeïnteresseerd zijn in politiek als maar enigszins mogelijk is.

Wel, echt moeilijk is het antwoord op die vraag toch niet. Gewoon omdat de Britten ons de laatste dagen danig op ons systeem gewerkt hebben. Weeral niet alle Britten maar wel die die vonden dat het niet kon dat ze door een Belg geregeerd zouden worden.

Gewoon omdat nu die Britten een hak gezet is.

Veel meer willen we daar niet over kwijt. We kunnen die zaak ook in het lang en het breed bespreken en ontleden, maar daar hebben we geen zin in. Er zijn al politieke blogs genoeg.

Het enige wat telt is dat er in de geschiedenisboekskes zal komen te staan dat de eerste president van Europa een Belg was. En heimelijk zijn we daar toch een klein beetje fier op.

Gisteren is mske tot de conclusie gekomen dat ze beter geen grote dingen verwezenlijkt in haar leven. Ze moest maar eens het één of ander groots verrichten en er een uitnodiging op het paleis voor krijgen. mske zou daar niet meer durven op ingaan.

Toch niet na de uitleg van die drie geëtiquetteerden die gisteren in “Man bijt hond” hun gal kwamen spuwen over het feit dat Kim Gevaert en Tia Hellebaut hun spruiten hadden meegenomen naar de koning.

Uiterst verontwaardigd waren de twee dames en de heer dat beide kampioenen zo iets vies als een beebie hadden kunnen meenemen want een met een kind in je armen heb je je handen niet vrij en een kind bezorgt overlast, en dat in het paleis.

Wat hadden ze pijn aan hun etiquette dat de eerste minister -al stond volgens ons Yves Leterme daar net naast de koning- die rammelaar opgeraapt had. Dat de eerste minister -of Yves Leterme- dat wel deed en het speeltje terug aan Lotte gaf betekent toch dat de man zelf besliste om dat te doen. Hij keek er nog vertederd bij ook.

Maar de nachtmerrie werd nog groter toen Vince Mambo een kwakske bweuk deed op die paleiselijke vloer. Iemand had dat opgekuist … met een zakdoek. Het teutemondje ging er zowaar van gruwen.

Er werd zelfs verondersteld dat Tia en Kim, aangezien het reeds hun derde bezoek op het paleis was, zouden denken dat ze er zich stilaan mochten thuis voelen.

Over het al dan niet meenemen van een boeleke wil mske zich niet uitspreken. Zijzelf zou het niet doen. Zij zou ook op voorhand de etiquette niet bestuderen. Ze zou zich niet goed in haar vel voelen als ze zich op zulke gekunstelde wijze moest gedragen, wat niet inhoudt dat ze niet hoffelijk zou zijn aan het hof en zelfs Sire zou zeggen in plaats van Mijnheer de koning.

Bij nader inzien gaat ze geen grootse dingen doen, ze zou zich doodergeren bij eventuele commentaar van zo drie verschaalde droogstoppels, die blijkbaar nooit het verhaal hoorden van de tsaar en de boer.

mske hoorde dat verhaal jaren geleden in een les waarin etiquette tegen beleefdheid werd afgewogen en vermits wij het niet terugvinden op het net, zal ik dat hier eens gaan schrijven zoals mske het mij vertelde:

Wat de boer voor de tsaar had gedaan, weet ik niet meer. Feit is dat hij op het paleis werd uitgenodigd voor een uitgelezen diner. De heerlijkste spijzen volgen mekaar op en de glazen waren altijd vol van de beste wijnen.

De boer, die eigenlijk maar gewone boerenkost gewend was, kreeg van al dat lekkers zulk een grote dorst maar durfde niet te veel van de tsarenwijn drinken uit angst dronken te worden en zich te misdragen.

Toen na het eten een bediende een kommetje water naast elk bord kwam zetten verloor de boer zijn voorzichtigheid uit het oog en zonder af te wachten wat de anderen deden, dronk hij het kommetje leeg. De hovelingen lachten en spraken schande want de boer had het kommetje vingerwater leeg gedronken.

De tsaar echter lachte niet, keek rond naar zijn hovelingen, stond op, nam het kommetje, proostte op de boer en dronk het leeg. De hovelingen waren beschaamd en dronken allen braaf hun kommeke vingerwater op.

Dat komt zo wat in de buurt van een koning wiens ogen gaan twinkelen en van een eerste minister die waarschijnlijk Yves Leterme is geweest en die beiden net niet: “akoechiekoechiekoechie” gezegd hebben.

Wij zijn nog wel menselijk.
Zodoende hopen wij dat de politie de eerste is
om jullie te vinden.

Maar we zijn ook maar menselijk.
Zodoende zouden we er niet van wakker liggen
als dat niet zo is.

Natuurlijk waren ze dat hier vergeten.

Natuurlijk kwam er op mske’s verjaardag een sms mét een kadooke in de vorm van een bijkomende belwaarde van 3€, op te gebruiken binnen de maand.

Natuurlijk is dat boerenbedrog want, laat nu toch mske bij het eerste smske dat ze stuurde, een bericht krijgen dat ze minder dan drie euro belwaarde had. Leg dat eens uit Mobistar! Of probeer het ten minste eens uit te leggen. Want ééns onder de drie euro komt er zo een bericht. Er was er geen gekomen tot er zomaar drie euro bijkwam wat rekenkundig wil zeggen dat de belwaarde bij dat smske eigenlijk pas onder de zes euro gedoken was, maar dan sturen ze normaal geen bericht.

Natuurlijk is de nieuwsbrief al opgezegd, nu wil mske nog vinden hoe ze zich kan afmelden van die site. Zogezegd vriendelijk zijn of zich vriendelijk voordoen maar eigenlijk zorgen voor eigen gewin, daar kunnen ze hier niet zo goed tegen.

Als je dan zo afkomt van een paardendressuurwedstrijd en denkt aan de patatten die al wel geschild doch niet gekookt zijn en overlegt dat het toch nog een pozeke duurt eer er op die manier eten op tafel staat en je absoluut geen zin hebt in “nu boterhammen, straks patatten” dan kan het zijn dat je zegt: “rijdt maar langs het stadje, we gaan ons een kebab halen”.

Als je dan merkt dat je normale kebabzaak dicht is op zondagnamiddag en je bij de Egyptenaar ziet dat die wel allerlei lekkere zaken doch geen kebab heeft dan kan het zijn dat je zegt: “op het marktplein is er een nieuwe open gegaan, we zullen daar eens kijken”.

Als je dan nadat je je bestelling hebt opgegeven staat te wachten en de uitbater tijdens het prepareren een babbeltje slaat en bijna ajuin op je kebab kiept en daarna efkes berekent hoeveel je hem moet dan kan het zijn dat je zo een lap van twintig op de comptoir legt.

Als je dan ziet dat de uitbater in zijn portemonnee zit te rommelen en in zijn schuif zit te graaien waarop hij met een verbijsterde blik naar dat briefke kijkt , opnieuw gaat rommelen en opnieuw gaat graaien dan kan het zijn dat hij opkijkt en zegt: “ik kan niet teruggeven”.

Als je je dan afvraagt hoe je dat moet oplossen aangezien het stadje in algemene rust verzonken is en de enige wakkere wezens blijkbaar met drie op een twintiger staan te kijken dan kan het zijn dat de uitbater het zakske met kebab in je handen steekt en de lap van twintig terug jouw richting uitschuift en zegt: “betaal volgende keer maar”.

Als je dan terug in de auto zit en bedenkt hoe dikwijls per jaar je zo een kebab gaat halen en tot de conclusie komt dat hij dan toch lang op zijn centen moet wachten dan kan het zijn dat je zegt: “we kunnen het beter deze week eens binnenbrengen”.

Ergens deze zomer, de 26ste juli om precies te zijn, hebben we niet verteld dat Slow en mske naar een jumping gaan kijken waren. mske had vroeger wel willen leren paardrijden, dat hebben we al gezegd. Ze kijkt ook graag naar jumping, dat hadden we denkelijk nog niet gezegd. Daarom waren ze hier maar naar een plaatselijke jumping geweest.

Vandaag echter gingen ze naar een dressuurwedstrijd kijken. Dat is natuurlijk niet hetzelfde als jumping maar anderzijds deed Zoneke daaraan mee en was het een uitgelezen gelegenheid om kennis te maken met de paarden van de familie Zoneke-Bollie.

In tegenstelling met wat Zoneke had gedacht was Merrie helemaal niet terughoudend en een echt flossebeest. Wat Ruin betreft, die zat in een box waar je zo makkelijk niet bij kon en zodoende viel het moeilijker hem te aaien en zullen we Zoneke op zijn woord geloven als hij zegt dat Ruin eigenlijk veel socialer is dan Merrie.

Alles liep als een fluitje van een cent. Merrie deed het schitterend. Zoneke deed het schitterend. Ruin liet een steekske vallen maar deed het verder ook schitterend. Ze waren allemaal tevreden met het resultaat. Merrie en Ruin omwille van de klontjes en Zoneke omwille van een papier met een uitslag er op.

Slow en mske waren ook tevreden. Resultaat? mske denkt dat ze toch eigenlijk nog niet te oud is om het toch nog te leren.

Het is zaterdagavond, er is niks op TV, eigenlijk is er veel op TV maar niks dat Slow of mske aanspreekt. Toch stelde mske voor om eens naar “De Wet van Murphy” te kijken.

Dat hebben ze gedaan.

Dat was een vreed dom gedacht.