wizzewasjes

Dit is niemandsland. Zo voelt het aan. Deze voormiddag werd hier nog gewerkt. Het middagmaal werd zelfs even verlaat om toch maar de laatste werkzaken eerst geregeld te hebben.

De dossiers die er nu nog zijn kunnen niet afgewerkt raken voor vanavond. En aangezien hun afwerking dan tot maandag moet wachten vond mske dat ze dat maar helemaal moesten doen.

Op deze wijze schuiven wij op gemoedelijke wijze het jaar uit en wordt deze namiddag besteed aan de leuke dingen des levens.

Dat schuiven dient niet al te letterlijk genomen te worden want Slow en mske wagen zich vanavond niet op de baan en blijven thuis, onder hun tweetjes. Dat deden ze vorig jaar ook. Geen drukke verkeerstoestanden voor hen, geen gevaar voor dronkelappen op de weg. Een gemoedelijk miniatuurfeestje voor hen beidjes.  De champagne staat ook al koud.  Zelfs een danske placeren kan er bij.

Gek zijn doet geen zeer, neen, soms is het zelfs plezant.

We keken zo wel efkes verrast op toen we hier zo stillekes zaten en ineens mske dat hoorden zeggen. Ik keek eens vragend naar Slow en Slow keek eens vragend naar mij. Achteraf gezien was dat toch wel logisch uitgedrukt.

Het was zondagmorgen en mske wou verder het blog verhuizen. Maar vooraleer ze daar aan begon bekeek ze eerst de mails en beantwoordde ze. En ja, toen betrapte ze zichzelf ineens op een moment van wegdromen met de bovenstaande uitspraak als gevolg.

Zodoende is nog maar eens bewezen dat je niet te snel mag denken dat iemand van slag is want ze kunnen er boenk op zitten.

Op de vraag: “gaan we iets drinken?” van Slow antwoordde mske positief maar ze voegde er wel bij dat ze dit keer dan wel ergens wou gaan waar ze wel een donkere Grimbergen kon krijgen. Meestal wordt er in de cafeekes waar zij passeren donkere Leffe geschonken.

Maar mske herinnerde zich dat ze geruime tijd geleden ergens binnen waren geweest en dat ze daar wel donkere Grimbergen hadden. Dat moet een heel geruime tijd geweest zijn aangezien ze al zo cafeegangersgezind niet zijn en ze ondertussen toch al meerdere keren een donkere Leffe de revue had zien passeren

Bovendien hadden ze toen ook nog afgesproken er later nog terug te komen omdat het er zo leuk was geweest. Dat later kon evengoed vorig weekend zijn, bedacht mske luidop en ze richtten hun schreden richting cafeeke.

Oei wat was me dat? Waar er enkele vensters naast mekaar moesten zijn was nu een houten plaat bevestigd. Ook aan de muren schortte wat al zagen Slow en mske zo niet direct wàt. “Werken aan het doen?” vroeg mske aan diegene die hun bestelling kwam opnemen en die ook al niet meer dezelfde was van toen “of is er ene niet via de gewone weg binnengekomen”. “Zo kan je het noemen” kreeg ze ten antwoord. Tja, veel van zeg was die ook al niet.

In elk geval, mske kreeg haar donkere Grimbergen.

Maar toen ging ze efkes de sanitaire voorzieningen bezoeken. Het was er niet bepaald aantrekkelijk al was het er niet echt vuil. Het wc-papier dat op de grond stond was ruim afgerold in een witte wolk. Bovendien zat er een flinke scheur in de bril en lag die bril los. En het ergste van het ergste, de indringende geur van sanitaire voorzieningen die niet voorzien zijn van een degelijke reukafsnijder kroop in haar neus.

In één slag was mske’s zin in het cafeeke voorbij. Ze controleerde zelfs de gelagzaal en vond die er ineens groezelig en smoezelig uitzien. Ineens wist Slow wat er aan de muur schortte, daar had een spiegelbetegeling gezeten die nu gedeeltelijk was weggehaald. En voor de toog lagen er sigarettenpeuken op de grond zoals je dat in Spaanse bars kan tegenkomen.

mske heeft heel grondig haar glas bestudeerd, uitermate grondig maar dat was picobello. En toch, toch zijn ze niet gezellig blijven zitten, maar hebben ze hun consumptie sneller opgedronken dan voorzien en zijn maar weer de koude nacht ingedoken.

En omwille daarvan heeft mske nu besloten dat ze zich in het vervolg maar bij donkere Leffe zal houden, al weet ik nu niet of ze bij die andere cafeekes al de sanitaire voorzieningen gecontroleerd heeft.

Een gouden raad voor elke commerciële waard
Houd het huizeke rein want dat is klanten gespaard.
 
 

pske van mske: na efkes opgezocht te hebben bleek het vorig bezoek te dateren van 2 november 2008, volgens opzoekingen aan de hand van dit gegeven.

Het is niet de eerste keer dat het fenomeen zich voordoet. Het lijkt wel of mensen niet kunnen genieten van dingen die ze zelf doen.

Want terwijl er vroeger altijd een zedenpreker opdook als het over het kerstfeest ging die wist te vertellen dat wij op zulke dagen beter eens zouden denken aan de minderbedeelden bij het schransen maar zich onmiddellijk daarna liet kennen als een waar Bourgondiër, ging het dit jaar meer over de materialisatie van kerst en de oude waarden die verdwenen, terwijl ze nog geen zinsnede verder uitpakten met wat zij onder de kerstboom gevonden hadden.

Kijk, ofwel beleven ze er plezier aan, ze hebben er mogelijk hard genoeg voor gewerkt oftewel doen ze het niet. Maar zever in pakskes, daar is niemand mee opgezet.

Zo, het Witse seizoen zit er weer op. Niet dat het ons spijt, niet dat het ons verblijdt. Witse was er gewoon op zondagavond, dat was al.

Hopelijk doen ze wat nieuwe inspiratie op tegen volgend seizoen -al denkt mske dat die afleveringen al opgenomen zijn- want zoals het nu gaat begint het meer op een soap te gelijken. Moorden in eigen kring en aanhouderij en afraken van relaties.

Dat Sam uit de reeks ging verdwijnen, dat wisten we al, maar onder de gegeven omstandigheden kan Peter Wijtinckx toch ook niet meer terugkomen? Al was die dit seizoen beter te genieten dan ervoor, meer menselijk, toch vindt mske dat het niet kan.

Maar als dat echt zo is, dan is dat daar een ganse leegloop in Halle. Ah ja, Sam weg, Wijtinckx mogelijk, het raakt uit met Annemie, Véronique gaat les geven, Van Deun die elders solliciteerde, … Witse zou, eigengereid als hij is, beter een eigen detectivekantoor beginnen.

Hopelijk is Witse dan volgend seizoen wat minder sjagrijnig, hij was nu nooit bepaald van de vriendelijkste, maar dit seizoen had hij toch wel echt last van eksterogen of aambeien.

Veel zorgen maken we er ons niet over. We zien wel wat er volgende zondag komt en als dat ons niet zint, dan zullen we wat anders moeten vinden voor op zondagavond.

Straf dat je door toeval op een verwijzing naar een eigen blog kan vallen en dat dan nog op een plaats waar je die liever niet ziet.

Dat overkwam Slow deze morgen. Hij zocht wat op en vond een hotlink naar een prentje van wizzewasjes en dat -kers op de taart- op een forum over de partij die wij dood zwijgen, waardoor het lijkt of wizzewasjes aan racisme doet, want de aard van onze tekst staat er niet bij, enkel de url naar het prentje, als eerste van een lijst url’s van andere racistisch getinte afbeeldingen.

Ik weet dat je hotlinken kan tegengaan. Ik heb dat vorig jaar uitgeprobeerd maar het lukte gewoon niet. Na contact met het helpforum ging het nog niet, dus heb ik er maar de brui aan gegeven. Ik zal nog maar eens mijn tijd moeten steken in het verhinderen dat anderen dingen doen die eigenlijk niet bij wet verboden zijn maar die niet echt comme-il-faut zijn.

Dat forum is niet te contacteren, of mogelijk moet ik me lid maken.

Wij wensen aan ieder die dit leest
Een zalig en een sfeervol kerstfeest
Met veel warmte in de koude nacht
En vrede die kerst heeft meegebracht

Slow, mske, Sloef

Wij hebben nu gedurende deze winterse periode zowat ons oor te luisteren gelegd maar nergens, maar dan ook nergens horen we waar we op wachten.

Want waar ze op radio en TV in de zomer de mond vol hebben over studenten die moeten studeren met die warmte, waarbij ze, vriendelijk als ze zijn, de bouwvakkers vergeten die in de hitte buiten mogen staan, vergeten ze nu, nu het koud is al die mensen die met deze omstandigheden het ook extra moeilijk krijgen om hun job op een normale manier uit te voeren, als daar zijn de mannen van de vuilkar, de aanhuisbestellers en nog vele anderen.

Speciaal denken we aan de postbodes. Waarom? Omdat ze op twee wielen deze barre weersomstandigheden mogen trotseren en ze dan nog te maken krijgt met een dorpke zoals het onze, waar er niet gestrooid werd en de straat er voor de zoveelste dag op rij als een ijsspiegel bijligt.

Dus mensen, buitenwerkers van deze dagen, het is niet omdat kaske en bakske niet aan jullie denken, dat jullie compleet vergeten worden.

mske stapte door de voordeur naar buiten, Slow stak even zijn hoofd buiten, hij zou de deur wel sluiten. Ze hoorden het kraken onder de wielen van de aankomende auto en keken die richting uit. De straat onder die wielen zag er niet goed uit. mske zette haar voet even op het asfalt en draaide er wat mee. “Ijzel” zei ze “glad en gevaarlijk, ik zal voorzichtig moeten zijn”.

Ze stapte richting brievenbus met het kaartje in haar ene hand en de zak met lege flessen en potten in de andere. Dat had ze zo gezegd. Dat ze, als ze het kaartje wegdeed, het glas wel mee zou nemen naar de glascontainer. Die glascontainer en de brievenbus zijn namelijk buren.

Was het kaartje een kerstkaartje geweest, mske zou er niet doorgegaan zijn. Kerstkaartjes kunnen wachten. Maar dit kaartje niet. Soms vergeten we dat het leven doorgaat, ook tijdens de kerstperiode.

Bij het leven hoort nu eenmaal de dood.