wizzewasjes

Handig speelde Olive de bal terug in onze handen zodat we nog maar een schrijfseltje gaan wijden aan het probleem met de wachtwoorden.

Werkelijk, het zijn niet de wachtwoorden op zich die de kern van het probleem vormen, het zijn de emails.

Zo hebben we momenteel een probleemke met een wachtwoord. WordPress heeft namelijk een handig forum. Als je een probleem hebt kan je daar terecht. Vergeet je je wachtwoord, dan kan je effectief een wachtwoord opvragen. Maar ! Laat nu toch mske zich daar oorspronkelijk geregistreerd hebben met een email die nu niet meer bestaat. Dan sturen die dat nieuwe wachtwoord gewoon naar de email die zij hebben. Nutteloos dus. Om het profiel aan te passen moet je eerst inloggen en dat kan niet zonder wachtwoord. En de cirkel is rond.

mske zou mske niet zijn als ze daar geen oplossing voor vond. Of beter ! Ze heeft het probleem aan mij doorgegeven. Astemblieft ! Als oplossing kan dat tellen. Zodoende heb ik me daar geregistreerd.

Laat ons nu toch het oorspronkelijke ms-wachtwoord terug gevonden hebben terwijl het tweede, dat we aanvroegen toen die mail nog bestond, omdat toen het eerste verloren was, nu foetsie is, weg, verschwunden !

Dat geldt ook voor de login van ons oude blog. Blijkbaar waren daar ook login problemen. Gelukkig hangen wij daar niet van af om verder te verhuizen. Maar ook gelukkig konden wij wel inloggen, al denken wij dat dat vandaag voor iedereen onmogelijk is, gezien de uren in de lijst. Dat zijn allemaal geplande !

De laatste tijd heb je zo voor alles een wachtwoord nodig. De wachtwoordspecialisten terzake geven natuurlijk allerlei goede raad.

Zo raden ze aan een sterk wachtwoord aan te maken. En wat is een sterk wachtwoord ? Wel, dat is al helemaal geen woord meer maar een samenraapsel van minstens acht letters en cijfers die mekaar in abnormale volgorde opvolgen en voor goed te zijn moet je daar af en toe ook nog eens een hoofdletter tussengooien.

Je zou eigenlijk ook niet hetzelfde wachtwoord mogen gebruiken voor verschillende zaken maar wel eentje apart voor elke beveiliging.

Je wachtwoorden opschrijven is ook al uit den boze.

Bovendien moet je die van tijd tot tijd ook nog eens vervangen.

Heb je al eens genoteerd wat een geheugen een mens moet hebben om al die cijfers en letters met inbegrip van hoofdletters of geen hoofdletters te onthouden maar in die mate gescheiden te houden zodat je nog weet voor wat het stond ?

Je hoofd zou al bijna net zo goed moeten zijn als je pc om dat daar allemaal in te krijgen.

Daarnet om negen uur hebben ze het parkeerverbodsbord weer opgehaald.

Wegens dubbel gebruik ? Als je de straat niet in mag, kan je er zowieso niet parkeren ?

Het was gisteravond al laat toen mske bedacht dat we gemakkelijk een foto van die nadar hadden kunnen maken en op het blog zetten. “Morgen dan maar” zei ze.

Vanmorgen vroeg ze dan ook aan Slow of hij dat wou doen, hij stond hier toch met zijn jas aan.

Nu wil dat toch lukken zeker, zo een goed kwartier later, zat hij zo geconcentreerd naar hier te kijken, maar ‘t was niet naar mske, maar over haar schouder naar buiten. Daar waren de mannen van ‘t stadje weer en Slow dacht dat ze die nadar kwamen oppikken, maar dat was niet waar. Ze zijn een bord meer komen afzetten. Dat had maandag zeker de camion gemist.

Daarmee is het nu nog altijd niet bewezen dat het voor de rally is, maar Slow en mske zijn er wel zeker van. De rally die anders twee dagen duurt, gaat nu ineens maar enkel op zaterdag door, uitgerekend de dag dat ze niet mogen parkeren. Het staat dan wel niet voor onze deur maar ze moeten zowieso vijf meter van de hoek afblijven.

Wat zegt Slow daarnet ? Dat hij zaterdag brood gaat halen. Maar daar gaat mske een stokske voor steken, want anders staan ze weer op onzen hof !

Maandag voormiddag, alles rustig, alles behalve het toetsenbord. Ineens schiet mske bijna tot tegen het plafond en ik bijna mee. Was me dat daar een lawaai van alle duivels daar buiten. Ijzer op ijzer, gerammel en geroep, boenk ! Natuurlijk dacht mske dat er daar twee opeen zaten.

Maar ‘t was niet waar. Het waren enkel de mannen van ‘t stadje die hier een nadar waren komen afzetten. Alhoewel, afzetten ? Volgens mske hebben ze die gewoon van dat camionneke gekwakt.

Sedertdien staat die nadar daar te staan. Hij staat daar op het trottoir en zegt : “uitgezonderd plaatselijk verkeer”. Natuurlijk is dat daar plaatselijk verkeer. Dat is de legummenhof van onze buur van hierover. Zelfs als je zou willen zou je er niet door kunnen want er staan ook nog betonnen platen rond dat groensel.

mske dacht dat ze hier ergens zouden beginnen werken en had al doemscenario’s van luidruchtige dagen, maar ondertussen begon ze de mannen van ‘t stadje ervan te verdenken dat die nadar een hint was voor de kabouterkes of dat ze dachten dat die werken zichzelf wel in gang zouden zetten.

Daarnet gaf Slow de oplossing, denk ik. Maandag had hij al iets geopperd maar toen zei hij dat het nog te vroeg was. Daarnet echter zei hij dat het wel eens voor de rally zou kunnen zijn want die is dit weekend.

Nu zit mske te bedenken dat ze andere jaren toch geen van onze beide straten afzetten voor de rally. Die hebben waarschijnlijk hun locatie -naar korterbij- verhuisd. Zodoende heeft mske nu doemscenario’s van luidruchtige dagen.

Toen mske de eerste maal over Mega Toby las stond daar als verklaring dat ze Toby ook mega maakten omdat de kleine jongetjes die fan waren van Mega Mindy dan geen roze kostumeke moesten kopen maar een blauw. “Onnozelaars” dacht mske, want al die voorgaande jaren, toen alle helden per definitie mannelijk waren, heeft er geen enkele het in zijn hoofd gehaald om daar een mouw aan te passen. Zorro was Zorro en Zorrette bestond niet, alle meiskes ten spijt.

Neen, niet echt, mske denkt echt niet dat het hem om de kwestie jongskes of meiskes te doen is. Het zou natuurlijk wel kunnen, dat ze denken dat een jongen toch geen meiske kan spelen maar volgens ons mske is het weer om het geld te doen. Blauwe kostumekes verkopen zodat alle knullekes die al een roze hebben, nu een blauw gaan willen.

Indertijd speelden ze Ivanhoe en Zorro met wat vodden en veel verbeelding. Zorro met een wit laken, een kartonnen masker en dito sabel, dat kon.  Fantasie hadden ze dus vroeger zelf zonder daarvoor in een winkel te moeten binnenstappen.  En jawel, mske speelde zelf ook Ivanhoe, en cowboy en indiaan en dat allemaal zonder al die bijkomstigheden van geslacht.

Roze en blauw dan nog ! Uitgesproken dé babykleurtjes van vroeger.

Slow keek op van zijn pc en zei : “Bart Peeters heeft een nieuwe job”. “Ja ?” vroeg mske. “Afpakker” zei Slow.

mske zuchtte en leek teleurgesteld, maar dat was niet omdat Slow zei dat Bart Peeters een nieuwe job had, dat was omdat ze dacht dat iemand anders het ook had gezien en dat ik het te laat op het blog had gezet.

Want Bart Peeters moet geen afpakker meer worden, dat is hij al, dat had mske de dag ervoor of zo al gezegd.

Het was Martine Tanghe die het boekje boven haalde, het boekje van Nonkel Bob waar zo goed als gans gitaarspelend Vlaanderen zijn eerste akkoorden uit haalde. En Bart Peeters zat er bij en keek ernaar. Hij keek met hunkerende ogen naar het boekje en greep het snel terwijl hij verder uitlegde waarna ze gans gitaarspelend Vlaanderen in beeld brachten die indertijd samen met Nonkel Bob “Vrolijke vrienden” hadden gespeeld.

Toen Martine weer in beeld kwam had zij het boekje weer in haar hand maar Bart Peeters graaide dat in één beweging weer weg. “Amai” had mske gezegd “is dat nen afpakker”.

Zodoende dacht mske dat dat ook aan iemand anders was opgevallen en dat die daar wat over had gezegd of geschreven.

Maar neen ! Dat was het niet. Slow had ergens tussen de werkaankondigingen gezien dat ze ergens te lande een afpakker -wat dat ook mocht zijn- zochten en hij had direct aan Bart Peeters gedacht.

Bart Peeters mag BV zijn zoveel hij wil maar hij mag minstens zijn manieren houden. Neen, mske is geen fan van Bart Peeters en dat is nog zwak uitgedrukt, maar op deze manier zal het er niet op beteren.

Weet je hoeveel tijd mske heeft als zij eens iets wil klaarmaken in de keuken dat eigenlijk als verrassing bedoeld is ?

De tijd om stiekem naar de keuken te sluipen en in stilte te beginnen. Maar zelfs dat is buiten de waard gerekend -hier heet die Slow- want hij heeft daar een neus voor en uitgerekend dan moet hij altijd in de keuken zijn. mske zegt dan wel : “blijf uit de keuken” maar dan kijkt hij zo zielig dat ze ‘t niet over haar hart kan krijgen hem de deur te wijzen.

Wat hij dan in de keuken komt doen ? Alle redenen zijn goed, afwasmachine vullen of leegmaken en dies meer. Hij steekt zijn neus in de lucht en snuift terwijl hij probeert een blik te werpen in mske’s potten en pannen. Vandaag heeft mske maar net op tijd het deksel op de kookpot gekregen.

Maar het moeilijkste komt er pas aan als het gerecht klaar is. Het spreekt vanzelf dat het niet onbewaakt in de keuken kan blijven staan en de keukendeur heeft geen slot. Dus zwicht mske voor de overmacht en vertelt maar wat het is.

Probleem opgelost ? Niks daarvan, want dan krijgt Slow honger en kijkt weer zielig als mske zegt dat ze nog de nodige toeslagskes moet klaar maken en dat ze het eigenlijk nog wat te vroeg vindt om te eten. Hij maakt met zijn grote handen een kommeke waarin een iets meer dan gemiddelde gehaktbal kan en zegt dat hij ‘s middags maar zo een klein beetje gegeten heeft en hij kijkt heel verwachtingsvol.

Resultaat ? Tja …

De dame die voor Slow en mske aan de kassa van de GB stond kreeg drie zakjes, tezamen met haar rekening, in handen gestopt. Ze bekeek ze en zei de kassierster dat ze de zakjes aan Amke en Ella mocht geven.

Het bleken drie ventjes te zijn van onbekende oorsprong. Maar tot daar toe, Amke en Ella vonden ze schattig. Buiten hingen vlaggen waarop de actie aangekondigd werd maar dat hadden Slow en mske natuurlijk niet gezien.

In de Colruyt stond allerlei om te proeven. Slow en mske lopen daar normaal gezien voorbij maar aangezien er ook colaflesjes -van het gummi knabbelsoort- en nog chocolade en nog een soort gesuikerde ringetjes stonden hadden ze er toch aan Amke en Ella gegeven. Zodoende noemde Amke de Colruyt een lekkere snoepwinkel.

Toen mske dat wat verder tegen een medewerkster van Colruyt vertelde, zei deze lachend : “dat zijn weer klanten voor de toekomst”.

Ziezo, nu weten we waarom ze ‘t doen sie !

“Leuk boekje” zei Amke toen ze vier bladzijden uit Winkie had gelezen. Winkie was een kaboutertje uit Boterbloem-Bos. mske heeft twee boekjes van Winkie. Ze herinnert dat ze als klein mske ook gek was op die boekjes en er graag nog meer had gehad. Enkele jaren geleden had mske de Winkie’s samen met nog enkele boekjes uit haar kindertijd terug gevonden in een doos en die lagen in de schuif voor als Amke leerde lezen.

Morgen gaat Amke verder lezen.

En dan bedenkt mske dat er door al die verhuizingen vele van haar kinderboeken verloren zijn gegaan. Een mens zou alles moeten bijhouden.