wizzewasjes

Het kan gebeuren dat er een eigennaam voorkomt in een door Meneer Sloddermans ingesproken dossier. Meneer Sloddermans spelt die niet, zo goed als nooit. De schrijfwijze moeten ze dan maar raden.

Laat nu toch vorige week ergens Slow ineens met groot ongeloof naar mske kijken en zeggen: “Dàt zegt hij wel zé! Hasselt met een “T”!”

Sedert die dag snauwt Slow af en toe eens tegen het scherm “Hasselt met een “T” zeker?” telkens er weer eigennaam opduikt die Meneer Sloddermans niet spelt en dat op een manier of die eigenste Meneer Sloddermans zich in persoon achter dat scherm bevindt.

Het was een rotdag vandaag. Niet dat er wat speciaals was gebeurd. De oorzaak ligt waarschijnlijk ergens bij mske zelf, die soms om onbepaalde redenen water begint op te houden en dan weemoedig wordt en nadenkt over bepaalde zaken.

Maar wat is nu oorzaak en wat is gevolg? Wie zal het zeggen. Begint mske water op te hopen omdat ze wat hoort dat gaat malen in haar hoofd of gaat het malen in haar hoofd omdat dat water in de weg gaat zitten.

Feit is dat mske al een paar jaar haar luisterend oor geleerd heeft om selectief doof te zijn. Dat ze ook zichzelf leerde om alles zelf op te lossen dateert al van vroegere tijden. Maar vandaag had ze er nood aan haar stem te gebruiken. Maar sedert die selectieve doofheid is het aanbod van gegadigden niet meer zo groot, de anderen zijn aan het werk en zelfs het konijn antwoordt niet.

Dus ging mske maar eens wat anders doen om haar zinnen eens te verzetten. Daar liep het ook al lichtjes fout en daardoor voelde mske er zich nog onnozel erbij ook. Eerst omdat het lichtjes fout gelopen was en daarna, toen bleek dat het niet haar schuld was, omdat ze niets gezegd had.

Ze zuchtte en zei dat er nu niemand moest afkomen dat ze Slow toch had. Dat zeggen ze namelijk als mske eens iets vertelt dat hier niet zo goed gaat. Net alsof … maar daar hadden we het al over.

“Juist” zei Slow “want die weten ook niet wat dat juist inhoudt”. Hij keek naar mske en vervolgde: “ah ja, want die Slow die laat alles vallen”. mske glimlachte zowaar een beetje. “Ook de chocolade eieren” zei ze. Slow keek schuldbewust.

Dat kwam zo. Er waren hier chocolade eieren in huis en daar mocht, om één of andere reden, niemand aankomen. Toen Zoneke zondag liet weten dat hij snel even zou afkomen, stoof Slow ineens met zijn handen vol chocolade eieren door het buro en zei:”paniek!” en hij liet de bruine eieren vallen. En natuurlijk waren die kapot.

Nu terug naar vandaag. “Wat gaan we eigenlijk met de rest van dat pak eieren doen?” vroeg hij. “Opeten” zei mske “en morgen andere kopen”.

Als dat hier maar geen gewoonte wordt.

In de school van Amke en Ella werd een leesmarathon georganiseerd. De sponsors mochten hun naam en het bedrag dat ze wilden spenderen per gelezen boek op een lijst vermelden.

Amke was vol enthousiasme en de leesboekjes van het eerste leerjaar zijn dun.

Tot daar toe, maar daar dacht mske wel aan toen ze deze week op het nieuws zag en later in de krant las over de omzeiling van de maximumfactuur. Zou dat daar nu ook onder vallen?

Want kijk, dat is nu iets waar mske wél achter staat. Dat ze kinderen -op welke manier dan ook- aanmoedigen om te lezen. En bovendien werd niemand verplicht om te sponsoren.

Het enige minpuntje volgens mske is dat de lezers in kwestie de vruchten van hun gelees niet plukken als de nieuwe boekjes aangekocht worden met de opbrengst per klasje want tegen dat die voorraad er zal zijn zullen de lezers al ver een leerjaar gaan opschuiven. En stel je nu eens voor dat die van het huidige tweede leerjaar er met hun klak hebben henen gegooid.

Dom idee hoor om deze morgen niets te posten met de gedachte dat er vanavond meer te vertellen zou zijn. Eigenlijk is dat wel zo, maar laat ons nu geen zin hebben om over vandaag te vertellen.

Drie maal blauwe flikkerlichten onderweg met drie maal een spectaculair ongeval. Het is van het goeie te veel, maar wordt het daarom vermeldenswaard? De betrokkenen weten het zo wel en de niet betrokkenen kunnen het in de gazet lezen, al hopen we dat geen van de drie gevallen interessant genoeg is om in de gazetten te schrijven.

De leuke dingen die komende zijn zullen we hier wel vermelden als die niet meer komende zijn en de niet leuke dingen die geweest zijn kunnen beter blijven waar ze waren.

Wat blijft over? Zij zag er goed uit. God zij dank! Wie zij is? De reden waarom dit ooit geschreven werd.

Wanneer gaan ze hanige knullekes eens leren dat meisjes geen voorwerpen zijn die verkrijgbaar zijn door een potje knokken maar dat die begerenswaardige wezens best in staat zijn zelf beslissingen te nemen?

Of zouden die macho’s in spe zo hun frustraties afreageren als ze afgewezen worden omdat ze gewoon geen “neen” begrijpen.

Wat die klanten hier de laatste tijd in hun q hebben, het is me wat. De ene na de andere hebben ze urgencekes.

De klant die een maand op voorhand al zo een dringende reserveert rekenen wij daar niet bij want dat is op afspraak. Dat wordt dan in de planning voorzien. Maar die anderen die kunnen er wat van.

De leukste is Monsieur Point. Die stuurt “une urgence”, zegt al op voorhand “merci” en als hij dat dossier de volgende ochtend niet in zijn mailbox vindt stuurt hij een bezorgde mail om te informeren of mske dat dossier wel ontvangen heeft. Dat gebeurde deze week. Dringend is het dan blijkbaar wel aangezien dat al dateerde van in 2007. Tja …

Dat Monsieur Point dat doet is mogelijk een heel klein beteke mske’s schuld, want laat nu net Monsieur Point zo een beetje haar favoriete klant zijn. Als die zo een dringende binnen stuurt dan doet mske die onmiddellijk. Normaal gezien toch, maar was ze nu net op die bepaalde dag toch niet met een urgenceke van Mr. Van Schoonhuyzen bezig zeker.

En Mr. Van Schoonhuyzen heeft toch ook zo het ene na het andere en dan vraagt hij hoe het komt dat zijn dossiers van twee weken geleden nog niet verwerkt zijn. Maar zo zijn we hier niet getrouwd hoor Mr. Van Schoonhuyzen. mske heeft daar zo een typisch klungelig antwoord opgegeven, iets in de trant van: “iedereen heeft momenteel urgences en daardoor worden de non-urgences ineens wel urgent en moeten als dusdanig behandeld worden”. Als antwoord daarop heeft Mr. Van Schoonhuyzen nog enkele dossierkes overgemaakt waarvan één “urgent” als naar gewoonte.

Het wordt warmer. Dat voelen we aan de stoof. Waar er in de winter flink gekoterd moet worden zodat de kolen roodgloeiend achter het ruitje liggen moet er nu enkel efkes in die stoof gestoken worden.

Onder het motto: “ken je stoof” weet mske dat ze enkel maar in het midden een klein nestje kolen in brand mag laten, willen ze hier niet zitten te puffen van de tropische temperaturen.

Uitgaan mag die stoof echter nog niet, de avonden en de ochtenden zijn nog fris en er komen terug koudere dagen aan, volgens de weerman. Op zich is dat niet zo erg, Slow en mske zullen dan wel weer een truitje met lange mouwen aantrekken en ik, ik zal terug wat meer bij ‘t stoveke komen zitten. De laatste dagen was ik namelijk terug al meer en meer op mijn palier in het zonneke te vinden.

mske duwde tegen de berg op en hoorde achter haar een niet al te normaal geluid, terwijl ze Slow “Aah” hoorde zeggen. “Wat is’t?” vroeg ze over haar schouder en ze keek achterom waar ze Slow gewoon zag staan. Aangezien hij er niet uitzag alsof hij iets ernstig aan de hand had en omdat mske geen zin had om die berg te voet op te trekken reed ze de laatste meters tot boven nog verder en stopte dan.

Slow kwam te voet aangestapt met zijn hand op zijn zadel waardoor de fiets allerlei rare capriolen maakte want het was Slow’s linkerhand terwijl zijn rechterarm gewoon langszij hing.

Slow’s fiets heeft kuren. Zoveel is duidelijk. Sedert ze hem na de winter van stal haalden heeft die alle dagen al wat met Slow’s voeten gesold. Eerst en vooral gaat de band plat want er is een ringske van het soupapeke verloren. Slow pompt alle dagen die band op. Gisteren stond een vijs van het pedaal los. Slow heeft die vijs vast gezet. En vandaag trapte die ellendeling door zodat Slow bijna overkop ging en daardoor zijn eigen volle gewicht op zijn schouder kreeg. Zijn slechte schouder wel te verstaan.

Eigenlijk zouden we dit verhaalke moeten censureren, want hier staan veel woorden in die als scheldwoord ingekleurd zijn, zoals daar zijn: “zijn vijs staat los” en “hij trapt door”. Gelukkig gaat het over de fiets.

Witse noemt slachtoffer … “Oelala” dacht mske “daar hebben we ze weer”. Met “ze” bedoelde ze de mensen die overal wat op te vitten hebben.

Ze vergeten echter dat ganse generaties zijn opgegroeid met de wetenschap dat mensen met het syndroom van Down “mongool” waren en dat was niet om met die mensen te lachen, dat was enkel een toen gangbare benaming.

Ondertussen zal iedereen wel weten dat het het syndroom van Down moet zijn, zeker. Maar als een woord als scheldwoord staat ingekleurd (?) maar niet als dusdanig gebruikt wordt … is dat dan niet de zaken omdraaien?  En wat denken de echte Mongolen daar van?

Welk nut heeft het om telkens opnieuw nieuwe benamingen te leren als er mogelijk morgen al een andere, die wat in de pap te brokken heeft, de ganse woordenschat weer gaat omgooien omwille van gemeend of vermeend politiek correct.

“Wat mogen we nog zeggen?” dacht ze en ze dacht aan André Van Duin. Uit de reacties op het artikel blijkt dat ze niet alleen was.

Het adres was op de Hasseltsesteenweg. Slow had vrijdag routenet geraadpleegd voor de wegbeschrijving.

“Weet jij nog wat ik gezegd heb?” vroeg hij zaterdag tijdens het rijden aan mske. “Iets zoals Kontich maar niet écht Kontich” zei mske die -eerlijk gezegd- maar met een half oor naar zijn wegbeschrijving had geluisterd. “Neen” zei hij “was het niet Zepperen?” Natuurlijk had hij wat over Zepperen gezegd, maar mske wist helemaal niet meer wat. Hij reed naar rechts richting Zepperen. “Nu moest ik hier nog ergens af” zei hij “maar was het nu links of rechts?” Dat is nu niet om met Slow te lachen of zo, maar dat fabelke van dat kaartlezen, dat gaat hier ten huize niet op.  Normaal houdt mske zich met wegbeschrijvingen bezig maar nu had ze zoveel werk gehad en Slow had zich opgeofferd.  Hij nam rechts.

“Stop!” zei mske die er niet van houdt van nutteloos rond te rijden.  Slow stopte en mske stapte uit en sprak het klein oud madammeke aan dat in haar blauwe kamerjas de straat stond te vegen. “Dat is op de Hasseltsesteenweg” zei het madammeke “maar hoe kom je daar nu best?” “Vraag het eens aan die man op zijn ladder” wees ze naar de overkant.

mske draaide zich om en zag nog net de man van de ladder komen. “Wel” zei de man “terug vanwaar jullie gekomen zijn maar aan de lichten verder rechtdoor en dan afslag richting Kortenbos. En aan de basiliek van Kortenbos terug richting St. Truiden nemen”.

mske stapte terug in en zei: “ziedet wel dat het niet Kontich was, maar toch zoiets” en “ziedet wel dat het iets met Zepperen te maken had” zei Slow toen hij bij de volgende afrit ook nog “Zepperen” naar rechts zag staan.

“Moet ik hier nu links?” vroeg hij, eens hij de richting Kortenbos had genomen. “Neen” zei mske “eerst tot aan de basiliek.

Ziezo nu zijn we gearriveerd. Niet op dat adres op de Hasseltsesteenweg -dat heeft geen belang- maar wel waar we wilden komen om er over te vertellen.

“Waarom is dat nu een basiliek?” vroeg Slow en mske die bij de nonnekes “gewijde geschiedenis” en catechismus” en “liturgie” en zo nog enkele vakken had gehad kon zich niet herinneren dat ze ooit hadden uitgelegd wat van een kerk nu een basiliek maakte. Die kerk, die dus eigenlijk een basiliek bleek te zijn, hadden ze al dikwijls gezien als ze naar Hasselt reden. Neen, dat doen ze niet over de Hasseltsesteenweg maar over de N80.

Thuis hebben ze het natuurlijk opgezocht. Een kerk wordt een basiliek als Rome een eretitel verleent aan die kerk, bijvoorbeeld voor een bekend bedevaartsoord of voor een kerk met een bijzonder verleden of een bijzondere functie of betekenis.

De basiliek van Kortenbos dus -voor de geschiedenis kan je efkes hier bij Wikipedia gaan lezen, dan moet ik het niet overtypen- die basiliek staat nu op het lijstje van de fietstochtjes voor de komende zomertijd.

mske zal dan wel de fietswegeltjes opzoeken en Slow? Die heeft al zo hard gezucht dat mske’s haar ervan achterover vloog.  Dat meent hij niet hoor!  Want ‘t was hij die hier vandaag over fietsen begon, al was het dan niet naar Kortenbos.