wizzewasjes

Het begint wat afgezaagd te worden, maar gisteren was het weer zover. Weer de agressieve aan de telefoon. Maar deze keer heerschap, kon mske het nummer zien van waar er werd opgebeld. Dat heeft ze netjes aan de politie doorgegeven want er wordt aan die zaak wel aandacht besteed.

Slow voerde het nummer in op google en raad eens ?

En nu is het genoeg daarover. Eigenlijk is het gewoon een telefoontje van tijd tot tijd maar eigenlijk is het schending van onze private leefsfeer en nog eigenlijk is het een feit dat mske er zich boos in maakt omdat ze blijven opbellen, goed wetend dat het eigenlijk niet mag. Natuurlijk weten ze dat, anders zouden ze de omleiding niet maken.

Stom dat mske het fluitje niet meer weet zijn.

Wel nondepellepetat, net nu Slow en mske vlot hun tweewielers konden laten draaien en bovendien zonder problemen de hoebelkes konden nemen en nog bovendiener in de naastliggende gemeenten -niet de dorpkes, die kennen ze al- tal van bezienswaardigheden ontdekten, geeft die zon weer forfait.

Nu ja, de zon is niet zo absoluut noodzakelijk om er met de fiets op uit te trekken, maar het zou wel eens kunnen regenen en het is nu ook niet alles om in de klasjende drasjende regen naar een bezienswaardigheid te staan kijken en een paraplu nodig te hebben om er een foto van te nemen. Waar steken ze in ‘s hemelsnaam die paraplu ?

We gaan hier geen gedetailleerd plan van dit huis opgeven, we hebben al vermeld dat de indeling nogal bizar is. Daardoor is er net naast Slow en mske’s slaapkamer een uitsparing van zo een goeie m².

Aangezien er van de hier in huis aanwezige kasten geen enkele in die nis paste had Slow daar zijn dozen met platen in gezet. Sedert ik alleen ben wou ik natuurlijk altijd zo dicht mogelijk bij Slow en mske zijn en nestelde me ‘s nachts tussen de platen.

Maar dat wou mske niet zo graag. Niet voor de platen, niet voor mij en voor wie weet wat nog allemaal niet.

Nu zijn de platen weg, de nis is leeg. Neen, niet echt leeg, want mske heeft de kattenkop van Whiskas daar gezet. Nu had ze niet echt verwacht dat ik in die kattenkop zou gaan slapen. Ze was dus uitermate tevreden toen ik dat ergens vorige week toch deed.

Sedertdien kijkt ze elke avond, voor ze haar kamerdeur opent, of ik er al in lig. Gisteren was dat niet het geval en toen zei ze : “Sloef, zou je niet maken dat je in je bed ligt jong, het is al laat”.

Zondag bij het naar huis komen kreeg Slow het te warm van al die omleidingen maar hij kreeg het ook te warm omdat de auto te warm kreeg.

Radiator kapot. Is het al opgevallen dat hier alles stuk gaat de laatste week ?

“Nu kunnen we dinsdag niet naar Amke en Ella” zei Slow, maar hij bedacht dat hij het desnoods ook wel met de fiets wou doen, of met de bus. Dat met die fiets zag mske niet zo zitten. Ze moeten dan in ‘t donker nog die dertig km terug ook en de bus terug rijdt maar tot in Tienen.

“Waarom met de fiets ?” vroeg mske “we hebben het juiste gerief in de koffer staan”.

En wat stond er toen in de koffer ? En staat er nu terug in want de auto is gemaakt ? Een go-cart voor Amke en Ella en dan nog ene waar ze alle twee op kunnen. “Zie je” zei mske “ik vanachter en jij aan de trappers”.

Zo zie je maar, Slow en mske zijn altijd op alles voorbereid. Een ander heeft een reservewiel mee, zij een reserve wagen, als is het er dan ene met pedalen.

Zaterdagnamiddag. “Gaan we fietsen ?” vroeg Slow. Natuurlijk gingen ze fietsen, het was zaterdag, het was heerlijk buiten en Slow had geen rammelkast meer.

“Voorstel ?” vroeg mske. “Wat denk jij ?” vroeg Slow. En mske legde uit dat ze wel eens zin had om naast het water te fietsen maar aangezien hier geen water is, ze wel eens wou horen wat Slow wou doen. Hij wou het fietspad van de oude spoorwegbedding nemen en dan eventueel op hun stappen -hoe zeg je dat als ‘t over wielen gaat- terug komen. Dat vindt mske eigenlijk niet leuk, ze houdt meer van een toerke. Dus pakte ze de kaartjes. Ze vond het fietspad niet maar wist wel wat dat zich zo ongeveer bevond. “Aha !” zei ze “dat gaat over de Grote Gete. En toen zag ze dat je die Grote Gete ook kon volgen, maar dan niet via het fietsroutenetwerk.

Ze namen de oude spoorwegbedding. Ze gingen de Kleine Gete over. Ze gingen de Grote Gete over en kwamen aan het fietsknooppunt. Wat een nachtmerrie. Honderden fietsers -mits lichte overdrijving- hingen daarrond en de terraskes van de twee cafeekes zaten stampensvol. Net zoals bij de vroegere schooluitstappen, geplande uitstap, geplande groepsplas, geplande groepsdrink -in dit geval al dan niet gepland.

“Wegwezen” dacht mske en sloeg linksaf waar volgens het kaartje de Gete moest lopen. Ze vergiste zich en ze kwamen op een doodlopend stuk. Eigenlijk liep het niet echt dood en al was het er mooi, ze moesten dat stukske op hun stappen -hoe zeg je dat als ‘t over wielen gaat- terug keren.

Ja ! De andere kant, daar had je hem, kilometers en kilometers geen levend wezen te zien. En daar in het midden van nergens staat een huis. “Hier wonen” zei mske “hoe fantastisch”. Met spijt in het hart hebben ze dan, nog kilometers verder, de Gete zijn eigen gang laten gaan. Die loop verder volgen zal voor een andere keer zijn.

Ze namen het kleine dorpke en reden de veldwegen in zodat ze op bekend terrein kwamen.

Ze zijn samen een kriekske gaan drinken hoor. Maar niet op commando, niet omdat het zo hoorde, gewoon in een dorpscafeeke waar de andere bezoekers de stamgasten van elke dag waren. Eigenlijk wou Slow daar rechtover nog een frietje meepikken, maar dat zag mske niet zitten. Ze moesten die berg naar huis nog op.

Ze waren vier uur weg geweest. mske heeft uitgeteld hoeveel kilometers ze hadden gefietst en vroeg zich af hoe lang ze er zouden over gedaan hebben hadden ze niet gedurig gestopt om weer één of ander mooi punt te bekijken.

Ergens naartoe met de auto is geen lachertje. In het heenrijden een omleiding. Om die te vermijden in het terugkomen maar een andere weg genomen. Twee omleidingen.

Het dagelijks ritje van gisteren was al gepland. Langs de dierenarts om mijn eten, want vond Slow, het was toch wat onnozel om toerkes met de fiets te plannen en dan naar de dierenarts te rijden met de auto.

Hij heeft gelijk, alleen zit er van hier tot aan de dierenarts zo een hardnekkige hoebel in dat baantje, zo een nijdigaard van een bergske.

In elk geval konden ze dan ook nog even bij die koptelefoonwinkel passeren, dat is daar toch zo goed als om ‘t hoekske. Rap en kort verteld, daar waren er nog in stock en ene daarvan verhuisde van de winkel naar mske’s fietstassen.

En mske was blij want het fietsen vlotte goed en ze dacht dat ze haar winterbenen weer kon opbergen en Slow was blij want het eigenaardig gerammel van zijn fiets van de dag ervoor bleef achterwege.

Toen kwamen ze aan die andere nijdigaard. Een kort stukske steil omhoog, maar oooh, eens daar boven komt er een zalig stuk, zo eentje waar mske van puur plezier haar benen in de lucht zou gooien ware het niet dat dat een belachelijk zicht zou zijn.

Maar ach, in het beklimmen van het kort stukske hoorde ze het weer, het geluid van een doortrappende fiets. Zoals gezegd houdt mske er niet van nijdige stukskes te voet te doen, dus draaide ze zich boven op het kopke om om Slow te voet te zien aankomen met zijn vehikel. Hij had het dus weer gedaan, de velo wel te verstaan.

Eens boven stapte Slow terug op en mske zette zich af en zweefde naar beneden. En daar keek ze om en miste Slow. Die stond daar heel klein in de verte bovenop die berg. mske heeft hem maar opgebeld met haar gsm. De fiets maakte rare geluiden, het achterwiel zwalkte en het ganse boelke kraakte verschrikkelijk als hij daar op zat. “Ik ga de auto halen” zei mske maar Slow bezwoer haar dat hij wel te voet zou afkomen.

mske zette er volle speed achter en vlamde naar huis terwijl ze bedacht dat Slow kon zeggen wat hij wou, dat zij toch die auto haalde als zij daar zin in had en dat zij geen zin had in Slow die nog lang onderweg zou zijn omdat hij niet met die fiets kon rijden. Dat dacht mske allemaal onderweg.

Toen ze thuis kwam gooide ze alles snel op het buro, greep de telefoon en vroeg : “waar zit je nu dat ik afkom”. “Ik ben er … bijna” zei hij. “Wel verdraaid” dacht mske maar toen hoorde ze het poortje al scharnieren. Hij was dus toch terug op die fiets gestapt. Maar ze hebben alletwee dat scharminkel eens vies bekeken en bedacht dat het toch het moment niet was om zonder fiets te vallen nu het net weer zo vlot liep maar dat het toch ook geen lachertje was om met zo een kramikkig geval nog verder te rijden.

Ze zijn vanmorgen een andere fiets gaan kopen voor Slow, een tweedehandse dat wel, het zijn hier geen miljonairs hé …

Waarom ze die fiets niet laten maken ? Dat is dan ook weer een andere verhaal.

We hebben het hier al meer gezegd, mske is niet vriendelijk tegen het klavier en de muis van de pc. Eigenlijk zouden we haar koptelefoon daar ook mogen bij vermelden. Soms hangt ze die gewoon op zijn plaats, soms gooit ze die op het buro, soms staat ze gewoon recht en loopt weg en snok, staat dat ding nog op haar hoofd.

Na weer zo een onvriendelijke behandeling eergisteren zei Slow : “seffens is die kapot”. “Och” zei mske “die is dat gewoon”. En dàt is nu precies wat ze niet had mogen zeggen zie.

Gisteravond begon die ineens lichtjes te kraken, zwaarder te kraken, alleen nog maar te kraken en kwam er enkel nog geluid door als mske de draad wat naar links duwde met haar hand. Maar dat was natuurlijk een probleem want dan moest ze typen met één hand, haar andere wel te verstaan.

Vermits het al na zessen was dacht ze dat ze vanmorgen wel even zou bellen naar de winkel waar ze hem kochten om te zien of er nog net dezelfde in voorraad was. Ondertussen had Slow hem al geopereerd, ‘t is te zeggen, open gekregen, maar zag zo op het eerste zicht zo geen mankementen.

Slow en mske kregen bijna iets toen ze vanmorgen zagen dat die winkel eigenlijk enkel ‘s avonds open is. Ze hebben de man dan maar opgebeld maar aangezien hij niet in zijn winkel was en hij zijn voorraden niet van buiten kent, kon hij daar niet op antwoorden

Dus zijn ze daar vanavond maar naar toe gereden met de fiets … maar dat is dan weer een ander verhaal.

De trein naar Bolrijk was een dubbeldekker. Natuurlijk gingen we vanboven zitten. Samen met ons stapten twee mannelijke reizigers op. Een heer in een maatpak en een jongen met iets wat op dreadlocks leek maar het toch niet was. Zo zaten we met zes in een verder lege wagon.

Amke en Ella keken hun ogen uit, zoals gezegd, en genoten. Ergens onderweg had ik de deur achter mij horen open en dicht gaan en ook ergens onderweg stapte de heer in het maatpak uit.

Iets later begon Amke te zingen van “Amika, Amika, jij bent alles in mijn leven” en Ella deed mee. Het was niet echt luid, maar het was niet echt stil ook niet. Maar ja, de wagon was leeg tot ik me afvroeg of de jongen wel degelijk … Ik draaide me om en keek in een paar lachende ogen, zo een tweetal plaatsen achter ons. Hij grijnsde van oor tot oor.

De trein vanuit Bokrijk was ook een dubbeldekker. Natuurlijk gingen we boven zitten. Er werd echter niet gezongen. Iets voor ons station hebben we Amke en Ella moeten wekken om af te stappen.

mske heeft er deze keer geen gras laten over groeien. Ze had “Scrabble” ingetikt op google en sloeg bijna achterover toen ze de prijzen van die spullen zag. Tussen 29 en 34€  voor een nieuwe astemblieft en iets van een 18€ voor een reiseditie.

mske heeft dan maar eens op een tweedehandssite gaan kijken en vond er verschillende. De meeste scrolde ze zomaar voorbij tot ze een -op de foto- erg goed uitziende reiseditie vond. Bovendien dan nog in het dorp verder dan Zoneke zodat de verzendingskosten ook al konden wegvallen.

Nu stoort dat mske niet om hier thuis met een reiseditie te spelen, daarom mailde ze de eigenaar. Volgens het antwoord op die mail was dat spel nog nooit gebruikt.

Zodoende stapten ze hier gisteren wat vroeger in de auto om eerst die scrabble op te halen voor ze naar Zoneke reden.

Als naar goede gewoonte waren er werken met omleiding en er was geen doorkomen aan. Ze zijn dan maar gewoon op hun eigen oriëntering afgegaan, hebben het dorpke gevonden en hebben daar ter plaatse alle hoekskes en straatjes gezien.

“De doos is wat beschadigd” had dat madammeke gezegd en had ze dat niet gezegd, dan zouden mske of Slow dat niet eens gezien hebben. Bij nader bekijken heeft daar precies gewoon een andere doos bovenop gestaan.

Resultaat, ze waren een kwartier te laat bij Zoneke, maar … resultaat der resultaten, ze hebben een splinternieuwe scrabble voor een tweedehandsprijske.