wizzewasjes

“Neem het openbaar vervoer” zeggen ze dan. Maar als je dat doet geraak je om acht uur ‘s avonds al niet meer thuis.

Ah neen, de laatste bus van Tienen naar hier is al om 18.18 u. Dat wil zeggen dat je tegen dat je op je bestemming bent, eigenlijk al moet terugkomen.

Er was een tijd dat ik het graag had gezien maar niet mocht. Er was een tijd dat ik kon en het ging me vervelen. Er was een tijd dat ik het niet meer kon horen noch zien.

Die duurt trouwens nog altijd voort. Maar het werd dan altijd zo ‘s ochtends tussen mijn boterham gesmeerd als ik bij het ontbijt ook de radio opzette.

Soms ving ik zo wel eens iets op over het ongenoegen over een jongen die Tom Dice heet en over het ongenoegen over een meisje dat Sieneke heet en soms heel soms zag ik dan een fragment.

Waarom de TV deze week op die post stond, weet ik niet meer, feit is dat de tweede halve finale voorbij was en dat ze van elk van de deelnemers nog een fragment lieten horen.

Dan vraag ik me of waarom die mensen allemaal denken dat zingen synoniem is van roepen. Ochottekes toch, het leek net of ze allemaal last hadden van een acute blinde darm.

Toen vanmorgen, jawel tussen mijn boterham, ineens het winnende nummer draaide op de radio, had ik volgende bedenkingen :

• ze roept niet,
• er zijn mooiere stemmen,
• mogelijk passen die niet voor dit soort lied,
• er is misschien toch nog hoop voor de “song” op dat festival.

 
Ondertussen heb ik dus nog altijd Tom Dice en zijn gitaar niet volledig gehoord, enkel enkele fragmentjes. Ik moest me schamen.

Wat doet een mens als een klant ‘s vrijdags ‘s avonds de mailbox vol propt en het op maandag facturatieavond is ?

Gaan fietsen natuurlijk. Heerlijk in het zonneke en bijna een ganse voormiddag.

En daarna ? Bloemekes planten en een siësteke doen.

En als het dan begint te regenen ? Van de nood een deugd maken en de factuur nog wat spekken. Jammer genoeg gaat het morgen nog regenen. Straks krijgen we een factuur met obesitas.

Gistermorgen kwam mske met een frons boven haar ogen in het buro binnen, gooide de twee kiesbrieven op haar buro en nam de omslag die oorzaak was van de frons.

Daar vanbuiten op stond : “Oproepingsbrief Federale verkiezingen 13 juni 2010″. Ze begon al lichtjes te koken bij de gedachte dat zij haar zondag zou moeten opofferen omdat die leukerds er zo een potje van gemaakt hebben. Met één ruk met haar nagel ritste ze de omslag open.

Toen Slow binnenkwam had ze het ganse boeltje al terug in de omslag gestopt en zei : “kijk eens” terwijl ze de omslag omhoog hield. “Wie ?” vroeg Slow. “Ik” zei mske. “Moet je gaan zitten ?” vroeg Slow.

Omdat mske zich haar eigen schrik herinnerde en ze nu Slow zag fronsen zei ze snel : “neen hoor” en trok voor de tweede keer de publiciteit van De Morgen uit de omslag.

Eigenlijk zou dat niet mogen maggen. Iemand zou van ‘t schrikken een hartstilstand kunnen krijgen.

Het nieuws was niet zo goed vertelde Slow terwijl hij in mske’s tuinstoel plofte. Zat hij nu te ver naar voor, leed de stoel aan materiaalmoeheid …

“Krak” zei de buitenstoel met een grote zucht
En Slowke vloog net niet door de lucht”

 
Maar hij had er toch even een licht duizelig hoofd van en ging binnen in de zetel wat bekomen.

Deze morgen regende het.

Al die tijd schuilde Meneer Merel onder onze tuintafel en -stoelen en keek ongerust naar Slow en mske die met spijtige blik naar buiten stonden te kijken. Buiten ontbijten is namelijk veel plezanter dan binnen.

Voor wie het nog weet, wij hebben merels. Al jaren eigenlijk. We weten ook waar het nest zit, al doen we alsof we dat niet weten en lopen daar voorbij, zonder dat we er naar kijken.

De laatste dagen heeft één van hen, namelijk Meneer Merel, echt wel veel praat. Hij zit bovenop de dakgoot een parolleke te doen tegen de merels van in de hof van Buurboer en die van bij Buurnaast.

Hij schrikt als hij op de poort komt zitten terwijl Slow en mske buiten zijn en schettert het alarm voor de ganse straat.

Zijn madam is minder van zeg. Gisteren kwam ze zo op het kleine poortje zitten, keek met scheefgehouden kopke wat mske uitspookte, draaide zich met een sprongske om, keek nog eens scheel achterom en was weg.

Vanmorgen om vijf uur liep mske even over de overloop en keek door het overloopvenster naar het koerke dat onder het sinksenweekend een beetje van uitzicht veranderde. En wat zag ze daar ? Een donkere vlek ? Neen, een merel. Die merel zat zo muisstil dat mske efkes dacht … maar toen kwam een tweede merel vanonder de bloemenbak te voorschijn en hij trippelde achter de zittende of liggende merel richting poort, in korte etappekes, trip trip trip trip trip en stop … trip trip trip trip trip en stop …

mske vroeg zich af wat er gaande was en bleef kijken, maar toen die merels niets anders deden dan trippelen en stoppen is mske in één etappe terug de overloop over getrippeld en is terug in bed gestapt.

Nu vraagt ze zich af wat die merels daar zaten te doen. Op de hommels wachten ? Zijn zij oorzaak van af en toe een dode hommel ? Stel je voor, komt zo een beestje ‘s morgens uit dat holleke gekropen en zit daar zo een hongerige merel hem -oeps, pardon, haar- op te wachten. Of zaten ze insecten te vangen tussen het gewiede onkruid of tussen de voegen van de kasseitjes ?

Ook vraagt ze zich af of de merels soms de daders zijn van dat andere dat ze opmerkte. De morgen nadat ze de bloemekes in de bakken had gezet had ze zich licht verbaasd omdat dat de aarde in die bakken nogal oneffen lag en ze vroeg zich af of ze de avond er voor scheel had gekeken. Ook waren er enkele takjes van de plantjes gebroken.

Eén feit is zeker. Ze kunnen hier geen grond omwoelen of die merels moeten daar hun neus -bij manier van spreken- tussen steken.

mske bekeek de naam van de straat en zag dat die niet klopte met die welke ze thuis op het plan had bekeken. Ze remde en zette haar voet op de grond en vroeg aan de aankomende man of ze op deze manier aan de zondagsmarkt zouden komen.

Die kerel bekeek haar eens vuil en ging met zijn rug naar haar de weg staan uitleggen aan Slow die drie meter verder stond.

Het spijt me voor alle echte boerenmensen maar dat is nu eens wat ze een lompe boer noemen sé …