wizzewasjes

Typisch Poesjkin ! Dat was het ! Ja, ik weet het, het is al lang geleden dat we nog iets over Poesjkin wisten te vertellen, maar deze keer was het erover !

Om de voorgeschiedenis kort te houden, die fietsen worden hier alle dagen gebruikt, of toch zo goed als. Dat wil zeggen dat Slow gisteren voormiddag die fiets nog vast had gehad en dat er niks mis mee was.

Wil het toch lukken zeker dat het hier gisteren namiddag ineens wat donkerder werd en met de dreiging van mogelijk onweer in het hoofd sprong mske direct recht toen Slow zei dat het terug iets lichter werd en dat ze dan beter wat vroeger konden vertrekken. Vroeger vertrekken ? Slow kwam ontsteld binnen en wist te vertellen dat zijn voorband plat stond. Zo plat als een vijg stond die band. Die lag van vermoeidheid haast naast zijn velg. Slow wou eerst nog snel het wiel van zijn oude fiets daarin steken, maar dat paste niet. Dus pompte hij maar snel die band op en ze vlogen in zeven haasten richting bushalte.

Daar gekomen bedachten ze dat ze eigenlijk beter de handpomp hadden meegenomen, want stel dat die band stuk was en terug leegliep dan konden ze ‘s avonds helemaal te voet terug komen. En Zoneke kon ook niet helpen want hij had ook geen fietspomp, wel een compressorke.

Een beetje ongerust kwamen ze ‘s avonds op huis aan. Om het compleet te maken, had die bus nog een vertraging van een kwartier. Het eerste wat Slow deed toen hij zijn fiets terugzag was zijn duim op die band zetten. Steenhard !

Toen die band vanmorgen nog steeds hard stond viel hun nikkel. Dat moet echt wel een streek van Poesjkin geweest zijn. Waarom ?  Simpel toch ! Hier kan hij streken uithalen maar aan die bushalte … daar geraakt hij niet, want hij heeft geen spookfietske.

Feit is zeker, vanaf nu gaan ze hier een half uur voor een voorzien vertrek die fietsen keuren.

Als gevolg van een reactie op het blog van Drs. Happolati, waarin hijzelve toegeeft dat hij kon zitten donderjagen met een leuke meid uit de klas, zat mske hier te bedenken dat zij nooit naar een gemengde school is geweest.

Wat achteraf gezien natuurlijk weeral niet juist is gezien de foto’s van het tweede kleuterklasje waar Polleke met zijn schortje de bak melk komt halen terwijl mske op de kemel zit.

In die tijd werd er echter nog niet gedonderjaagd al had mske toen wel aan Polleke beloofd dat ze met hem zou trouwen. Dat had ze trouwens ook nog aan Hugoke beloofd, al weten we niet of die een schortje droeg. Ze had verder ook nog aan de zuster beloofd dat ze zou non worden. Het werd dus de hoogste tijd dat ze daar verhuisden. Een mens zou uiteindelijk niet meer weten welke belofte hij wel of niet moest houden. Als ze het nu zo bekijkt denkt ze dat Polleke de beste optie was, gezien dat schortje natuurlijk.

Maar daar hebben we het niet over, we hebben het over serieuze dingen zoals school, met de nadruk op leren. In die eerste humaniorajaren zat mske dus in een school waarvan ze zich de naam niet meer herinnert en die school werd van het college gescheiden door een muur. Maar er moet er toch een schoonheidsfoutje in die muur geslopen zijn want ergens in een achteraflokaaltje, dat ze als noodklasje gebruikten, was een venster. Dat venster was aan de kleine kant maar gaf uit op de speelplaats van het college. Kan je je voorstellen ? Een volledige humaniora meisjes en een venster van geen meter breed. Maar mske hield niet van drummen.

In die tijd ook niet van jongens blijkbaar want later, nadat ze ook daar waren verhuisd en de scheiding tussen de scholen bestond uit een grote metalen poort, was ze ook niet aan de spleet van die poort te vinden, want door die spleet werd niet enkel gegluurd maar werden er ook boodschappekes doorgegeven.

mske houdt nog steeds niet van drummen.

We hebben het hier al dikwijls over het koerke gehad en gaan daar nu eens wat meer over vertellen.

Dat koerke is gewoon een oud binnenkoerke met slecht liggende kasseien. Toen wij dat huis hier kochten lagen die kasseien al ongelijk en hadden de vorige bewoners er het pekelvat als visvijver geïnstalleerd. Die viskes zijn op een winter verdwenen en toen bleek dat het vat leegliep.

Toen begon er natuurlijk onkruid tussen die kasseikes te groeien en omdat mske indertijd niet bepaald in staat was koerkes onkruidvrij te houden en het hier dus welig tierde beslisten ze dat ze daar konijntjes gingen houden omdat die zich zo diep niet moeten bukken. Ze hebben hier nog geen geluk gehad met de konijntjes. De eerste konijntjes zijn op een winter in het pekelvat gesukkeld, de tweede generatie is gestorven door een ziekte die door een verwilderde kattin werd meegebracht en de laatste konijntjes lieten het onkruid staan. Die wilden zelfs geen hooi. Deze winter is ook Pjotr overleden. Eerst leken de medicijnen te helpen en dan ineens, voorbij. Nu is dat zielig voor Line, zo alleen, en een tweede konijntje komt er zeker niet meer.

Het gras op het koerke profiteerde van de laksheid van de konijntjes en mske besloot de zaak weer in eigen hand te nemen en ging de oorlog tegen al dat groen aan. Blijkbaar zijn er dingen die eerst enkele jaren moeten verjaren eer een mens terug een beetje wordt wat hij -in dit geval zij- ooit was.

En ineens groeide het idee dat ze er geen geld gingen tegensmijten, enkel voor de plantjes, maar dat ze gingen trachten met recuperatiemateriaal dat hier nog overal in den huize te vinden is, als daar zijn oude zolder, de ontoegankelijke zolder en de donkere kelder dat koerke op te fleuren.

Het is hen aardig gelukt, dat vinden Slow en mske er toch van. Het is nog niet volledig klaar. Er staat nog een stuk op de ontoegankelijke zolder, maar om dat er af te krijgen dient er eerst een herstelling uitgevoerd te worden aan de vensterdorpel. Anders komt die mee naar beneden en dat is ook de bedoeling niet.

Tot heden hebben ze dus enkel de planten en wat potgrond gekocht en een pot vernis. En die ligt op mske’s lever. Niet dat ze ervan gegeten heeft maar … dat zit zo. Hier stonden nog twee pottekes vernis van 0,25 liter, die eigenlijk al meer op gelei leken, zo oud waren ze. mske had die ooit nog gekocht aan 184 ouw Belgische frankskes per 0,25 liter. Nu staat de vernis aan 15€ voor een halve liter. Zo stonden dus Slow en mske in den Brico te keuren en te kijken naar de kleurloze vernissen van allerlei prijsklasse en ineens vonden ze hem. Toen ze thuis kwamen bleek dat dat een serieuze flater was want dat was geen kleurloze, dat was een vreemde eend in de bijt geweest en ze hadden dat niet gezien. Op zich is dat niet erg, gezien hout dat buiten staat alle jaren optenief moet gedaan worden.

Wat nog ? Niets eigenlijk.  Wat er nog vermeld moet worden volgt tussen de foto’s en al wat later nog komt, zal later nog komen.

We beginnen centraal, met de tafel.

Enkele kleine toelichtingen :

• Het eiermandje stond hier niet. Het was een kadootje van héél lang geleden van Schoonzusje, in een tijd dat mske nog kippen had.
• Het stof mag niet van de flessen van Slow die de flessen vond. Het feit dat ze belegen zijn wil zeggen dat ze van een goed jaar zijn, al zijn ze leeg.
• Over Slow gesproken, op de laatste foto kan een goed opmerker Slow zien staan.
• Nog over de laatste foto, het stuk koerke aan de kant van de muur op de achtergrond is nog niet onder handen genomen.

De hoek met de buis

Wat ze hier dus jammer genoeg nergens ten huize hebben gevonden is een oud cafétafeltje met stoeltje om in die lege hoek achter die kist te plaatsen. Op de rommelmarkt vorige zaterdag stonden er stoeltjes maar aangezien er geen tafeltje bij was …

Het onhandelbare vat

Het pekelvat dient nog geverfd te worden met een granietverfke en onderaan nog afgewerkt met de granieten boordstenen die hier een beetje overal verspreid te vinden zijn en waarvan Slow en mske er al drie gegroepeerd hebben achter de kist.  En op de potten met de calceolariakes zitten nog restanten groene verf.  Die bloemekes stonden al in die potten vóór mske het in haar bolleke kreeg om al die groene verf te gaan afschrapen.  Het zal eens voor later zijn of mogelijk lost dat zichzelf op met het weer.

Verboden terrein – Hommeldomein

Slow heeft drie dagen geen TV gekeken, mske al langer niet maar dat is niet zo abnormaal.

Dat Slow geen TV kijkt is eigenlijk een stil protest. Hij heeft namelijk in de krant gelezen dat de Belgische elektriciteitsproducenten in de periode 2005-2009 bijna 1,7 miljard euro winst hebben gemaakt door de gratis toegekende CO²-rechten door te rekenen aan de klanten.

Hij keek niet naar het BK, hij keek ook niet naar het voetbal. Dat kan natuurlijk ook met het zomerweer te maken hebben.

Vanmorgen kwam mske met haar fiets uit een veldwegel en moest de grote weg op en aangezien ze een iets verder terug links een veldwegel in moest, bleef ze maar aan de linkerkant rijden, op het fietspad weliswaar.

Bij het kruisen van de ring, eerst het ene baanvak en dan in het midden een stukje naar links door een soortement fietssas, afgezet met balustrades, om dan het tweede baanvak over te steken, dacht ze “awel sé, het is nog juist ook”.

Dat had betrekking op een artikel dat ze laatst las over het verhoogde aantal ongevallen fietsers aan rotondes. Dat was niet waar mske aan dacht, maar wél aan één van de commentaren op dat artikel.

Ruddy Callewaert EEKLO, 09 juni ’10 om 07:22
Als commissaris bij de fed. politie hou ik me al jaren bezig met dit probleem en er is maar één mogelijke oplossing : de fietsers verplichten om een rotonde in wijzerzin – dit is het tegenovergestelde van nu – te doen oprijden. Op deze wijze zien ze het verkeer aankomen en iedereen weet dat oogcontact in het verkeer zeer belangrijk is. Door een rotonde op te rijden zoals nu is dit oogcontact er niet en komt het gevaar – lees (vracht)wagens van achter hen – terwijl ze in mijn voorstel van voor hen zouden komen opdagen. Geen van beide partijen kan dan nog zeggen dat ze de fietser of voertuig niet zagen afkomen. Ik heb het al uitgeprobeerd en het werkt perfect. Welnu, Mijnheer SCHOUPPE, waarop wacht u nog?

 
Het waren dan geen rotondes maar op bepaalde plaatsen en in sommige gevallen zou dat inderdaad veiliger zijn. Maar dan mag je je rem niet over trekken zoals Slow deed. Dan wordt het pas gevaarlijk.

Een oma is een mevrouw die zelf geen kinderen heeft.

Ze houdt veel van de kinderen van anderen.

Een Opa is een Man-oma. Hij gaat met jongens wandelen en zij praten over vissen.

Oma´s hoeven niets te doen alleen er te zijn.

Ze zijn zo oud dat ze niet kunnen rennen of wilde spelletjes doen.

Je moet nooit tegen ze zeggen: schiet op.

Meestal zijn ze dik maar niet zo dik om de schoenen van de kinderen vast te maken.

Ze dragen een bril en raar ondergoed en kunnen hun tanden uit hun mond nemen.

Ze hoeven niet knap te zijn, ze hoeven alleen antwoord te geven op vragen, zoals: waarom hebben honden een hekel aan katten en zo.

Zij praten niet kinderachtig tegen je zoals andere mensen die op bezoek komen.

Ze slaan geen stukken over als ze ons voorlezen en ze vinden het ook niet erg om telkens hetzelfde voor te moeten lezen.

Iedereen zou een Oma moeten hebben, vooral als je geen televisie hebt.

Want Oma´s zijn de enige grote mensen die tijd hebben..

[Anonymus]
 
 
pske van mske : met dank aan Liliane. Zij zond ons dit geweldige stukje.

Braderij bij ons in het stadje. Dat wil zeggen Slow en mske daar roef naartoe. Het was zowat hetzelfde van altijd.

Al kochten ze er een kabaske voor 5€. Dat kabaske zelf is niet zo belangrijk, wel wat er in stak, namelijk een krop sla, een tros tomaten, een meloen, een komkommer en een bloemkool. Alhoewel die kabas op zich ook een duurzame herbruikbare tas is.

Erger is het gesteld met de aardbeien. Nergens vonden Slow en mske de aardbeien zo goedkoop als die keer onderweg. Toen betaalden ze 3€ voor een kilo en meestal rekenen ze dat al voor een bakske. Daar terug naartoe rijden, dat is geen optie, toch niet voor een kilo aardbeien. Op de braderij stonden er voor 1€ voor een bakske kleintjes en 2,5€ voor een bakske dikke.

Maar morgen is het rommelmarkt ergens tussen hier en daar waar ze ooit de XM kochten. En naast die XM garage stond ook een hangaar vol aardbeien. Mogelijk rijden ze eens tot daar. En anders rijden ze maar terug naar de braderij want net uitgerekend vandaag zag Slow dat er daar morgen ook nog rommelmarkt is.

Dat wordt morgen een hele hoop gerommel, ge gaat dat zien.

Zomer is de ijskreemkar die enkel komt als hij er zin in heeft maar nooit als wij er zin in hebben.

Maar dat is ook Slow die de mierenstraat bestudeert en bijhoudt welke mier wat meeneemt naar huis en mske die zich afvraagt of die mieren bij de hommels gaan pikken.

Zomer is ook driehoeksverhouding op de draad, de hond in de verte, de vlieg op je been, niet onmiddellijk het nummer van de brandweer moeten zoeken bij brandlucht, een koel drankje buiten en de buurvrouw die je groet over de poort.

Het is zomer en dat is pas zalig.

Zo een dikke maand geleden stonden er planten in het boekske van de Lidl en aangezien mske nog steeds dat oude pekelvat moest vullen ging ze er daar maar enkele halen.

Eén van die planten moest in juni bloemen, de anderen in juli. En het werd juni en er bloemde niks. En juni vorderde en die ene kreeg knoppen, maar bloemen … ho maar. mske begon haar geduld wat te verliezen. Wat later kreeg één van de andere ook al knoppen.

Elke morgen ging mske naar de twee geknopte kijken en verwachtte elk ogenblik de bloemen te zien.

Ze hebben gewacht. Beiden samen met hun eerste bloem op de eerste dag van de zomer. Slow merkte op dat de junibloeier eigenlijk een bloemblaadje mankeerde en mske dacht dat hij zich geforceerd had.

Gisteren in het naar huis komen stonden ze tussen twee bussen in aan het station van Tienen waar Slow eens rap naar de achterkant moest en bij het terugkomen al lachend mske maande eens naar de bloembakken te gaan kijken. Zelfde plant maar veel kleiner dan die hier in onze bak en maar één bloemeke maar dan maar half open.

“Stand : ms-statie van Tienen : 1-0″ zei Slow.

Ondertussen staan er natuurlijk nog planten met knopkes en staan er nog knopkes op ontluiken. Maar mske heeft de lavendel al verzet want die was gaan liggen, mogelijk kwam dat door de slechte dagen van vorige week.

Bovendien wil dat stuk selderij waar de slakken hebben van gegeten absoluut niet mee en die gaat ook verplaatst worden, maar dan moet eerst de groene verf van de bloempotten. Eigenlijk denkt mske dat die niet meer gaat bloemen van ‘t jaar.

En Slow denkt dat het misschien af te raden is om bij Lidl planten te kopen.

Als Slow en mske van hier naar Zoneke vertrekken, sluiten ze de deur van het buro om kwart voor drie en als ze de achterdeur en de grote poort achter zich hebben dichtgetrokken stappen ze op hun fiets en rijden naar de bushalte waar hun bus om zeventien minuten na drie aankomt. Zij zijn daar nog ruim voor drieën.

Als ze terugkomen van Zoneke lijkt dat stuk van aan de bushalte tot hier ineens heel wat langer, want ze doen er langer over. Laatst had mske het verkeerdelijk over een half uur, maar dat klopt niet. Die bus landt daar maar om twintig voor tien en ze zijn altijd een sikkepitteke voor tien uur hier.

Het verschil zit hem in de berg. Die berg vertrekt van hier relatief steil maar niet te lang om eens boven op één van de hoogste punten van Vlaams Brabant in één lange erg steile afdaling naar beneden te storten die op het einde gaat uitdeinen zodat ze zich eigenlijk tot aan het dorpke met de bushalte zouden kunnen laten bollen ware het niet dat ze moeten stoppen om de grote baan over te steken.

Dat wil zeggen dat ze, als ze terug komen van geleidelijk bergop overgaan naar bergop naar steil bergop naar ik-kan-er-niet-op. Natuurlijk gaat dat elke keer beter en beter.

Nu is die bergaf zo steil dat elk normaal mens eigenlijk zijn rem wat zou dichthouden bij het afdalen, maar dat doet mske niet, oh nee. Dat is zo een bergaf waarop je de indruk krijgt met wapperende manen door het landschap te vliegen, ware het niet dat de manen niet lang genoeg zijn om te wapperen.

De laatste week echter zien ze overal in het veld erg veel jonge kieviten, jonge haasjes en kleine konijntjes.

Vandaag reed Slow naast mske in plaats van in de achtervolging en mske riep in het verlaten veld : “kieviten en konijnen, red je hachje !” want ze kan zich best de tuimelperte voorstellen die ze zou maken mocht één van deze wezens ineens voor haar wiel komen te springen.