wizzewasjes

Weet je nog dat we vertelden dat de slakken van de ridderspoor hadden gevreten? En weet je nog dat die zelfde ridderspoor achteraf niet spoorde zodat mske die een stuk selderij noemde en hem uiteindelijk verplantte?

Toen Slow’s zus hier was zei mske dat ze die ging wegkiepen. Maar aangezien er net op dat ogenblik een paar groenige sprietjes zichtbaar werden en Slow’s zus vond dat de plant nog een kans verdiende, is hij blijven staan.

Weet je nu wat? De ridderspoor staat in knop en kan elk ogenblik beginnen bloemen. “Val nu dood” zei mske waarna ze als naar goede gewoonte erbij zei dat ze dat niet moest doen. De ridderspoor ook niet trouwens.

Het is een eigenaardig iets dat Slow soms aan mske vraagt of ze een bepaald programma ooit zag. Meestal gaat het dan om programma’s die op de Nederlandse TV waren uitgezonden. Neen, die programma’s kent mske niet want die kon ze niet zien.

Want ooit, lang geleden was er nog geen kabel. Dan ontvingen de mensen hun TV via de antenne. Die antennes moesten zo hoog mogelijk geplaatst worden. Bij mske thuis heeft die antenne nooit op het dak gestaan, al was dat op andere plaatsen wel het geval, maar bij klein mske stond of hing die op zolder. Als er storing was omwille van het weer, sneeuw noemden ze dat, dan trok mske’s vader naar de zolder, liet de deur open,draaide met de antenne tot zij beneden zagen dat het goed was en dat dan efkes naar boven riepen.

Toen mske kind was woonden ze in Oost-Vlaanderen. Daar konden ze Nederland niet op het scherm krijgen want de zender van Lille -wel degelijk Rijsel- zat te kort bij, zodat ze wel de BRT en de RTB en de Franse zenders konden ontvangen maar geen Nederland. Waar ze later woonden hebben ze wel een paar keer iets op de Nederlandse TV gezien, maar dat ging dan via Eurovision. Dan kreeg je zo een speciaal testbeeld.

Nog later werden de Nederlandse zenders van het scherm geweerd door het feit dat ze te kort bij zender Waver woonden. De torens van zender Waver zijn nog steeds van ver te zien trouwens.

Later werden de antennes kleiner en het bereik groter. Al moesten die binnenantennes soms ook nog bijgeregeld worden.

Waarom Slow die programma’s dan wel kon zien? Niet moeilijk. Slow komt uit de Noorderkempen. Dat is wel heel kort bij Nederland.

Om de zaak nu volledig te maken moeten we nu ook nog vertellen dat dan later de kabel kwam, maar eigenlijk is die nu ook zo goed als passé!

Slow had het al een paar keer over het zatte varken gehad. Ook over de vader die als hij boos was op zijn zoontje heel erg luid: “Emiiiiil” riep. En dan was er vorig jaar ook de Pool die het ook kende want, net toen Slow tegen iemand anders “Kamiel” zei, repliceerde hij met: “neen Emil”.

Op de zaterdag van Sinksen stonden Slow en mske op een rommelmarkt en Slow nam de DVD-box in handen. Hij draaide hem om en om, waarop mske zei dat hij hem moest meenemen als hij die zo graag had. Maar neen, dat was niet voor hem. Hij bekeek die gewoon en neen, hij moest die niet hebben. De man wist nog te vertellen waar hij de volgende dag zou staan.

Terug in de auto op weg naar huis, begon Slow over die DVD’s, dat het misschien leuk zou zijn voor als Amke en Ella hier waren en mske zei dat ze die de volgende dag dan wel gingen halen. Maar toen gaf de auto de geest.

Sindsdien heeft Slow nog wel een paar keer “Emiiiiil” geroepen. Op de rommelmarkt van de zondag voor die van gisteren stond de DVD-box. Maar de vrouw vroeg het dubbele van wat die andere had gevraagd. En dat vond Slow teveel en dat vond mske eigenlijk ook.

Gisteren kwamen ze Emil nog maar eens tegen. Dezelfde van die keer met Sinksen, die Slow die keer om en om had gedraaid. Hij draaide hem terug om en om en legde hem terug weg. mske nam de box, betaalde en stopte die in Slow’s handen en zei dat hij die nu niet meer kon terugleggen. Maar dat was niet voor hem hoor! Dat was voor de bengels. Bengels is het woord dat Slow gebruikt voor wat men in het AN kinderen noemt. Zelfs voor de zoon van Slow’s zus wordt nog steeds het woord bengel gebruikt en dan te weten dat Win tegen de 40 aanloopt.

Nu was mske dat hier thuis zo wat op het internet aan het opzoeken, want mske kende het niet. Ze vond een uitleg die ze bizar vond. Daar stond dat de personages nog steeds Zweeds spraken maar dat ze Nederlands oversproken was. Wat was dat?

Ze hebben gisteren dan maar naar één van die afleveringen gekeken. Eerst deed het wat vreemd aan. Dat Zweedse met dan die Nederlandse stem die vertelde, maar na verloop stoorde het niet meer en mske denkt dat Amke en Ella Emil wel leuk zullen vinden. Zij vond het leuk, dat staat buiten kijf, want ze is twee keer in de lach geschoten. En dan heeft ze dat zat varken nog niet gezien.

Aangezien de rommelmarkt op dezelfde weg lag als die van vorige week, kwamen ze natuurlijk terug aan het begijnhof van Tienen voorbij en aangezien ze vorige week door al die bandenmiserie er niet waren kunnen stoppen zoals ze hadden gepland, hebben ze dat dan nu maar gedaan. In het terugkomen natuurlijk, want je kan nooit weten wat er hier of daar onderweg nog hun weg kon kruisen.

Er was in het oprijden al dat eigenaardig voorval geweest van die ene die met zijn fiets op de veldweg stond terwijl een tweede nog uit de bosjes kwam, terug de bosjes indook, er uit kwam, er terug indook om er uiteindelijk met een fiets uit te komen. Hij kruiste Slow en mske alsof er geen vuiltje aan de lucht was.  Zij was er nie geiren bij.

En ja, zo stopten ze aan het begijnhof net toen er daar ook nog een auto stopte waar er twee uitstapten. Toen Slow en mske binnen waren -wat heet in dit geval binnen- kwamen die er ook aan en ze hadden hun zetelke bij. De snelheid waarmee ze bij het zien van Slow en mske omdraaiden en zich niet meer lieten zien … Soit …

 
Toen Slow zag dat er bodemverlichting voorzien was, zei hij dat hij wel eens graag zou teruggaan als het donker is.   Hoe dat in zijn werk moet gaan, zullen ze nog eens moeten uitvlooien, want donker betekent ofwel later of op de avond ofwel later op het jaar, maar dan is het ook nog koud.

Slow en mske, die nog steeds op zoek zijn naar een paar kleinigheden kwamen er daarvan toch gisteren eentje tegen op de rommelmarkt. Kostprijs 2€ en mske haalde een briefke van 10€ boven dat ze aan de verkoper gaf. Die ging naar zijn vrouw en vroeg of ze kon wisselen.

Die keek op en vroeg aan de dame van het volgende kraampke of die soms geen 5€ had voor meniejer. Die keek ook op en begon in haar geldbeugel te wroeten, waarop de eerste vrouw naar Slow keek en zei: “ge hebt toch wel een minutje hé meniejer?”

Toen ze die 5€ in haar handen kreeg, zei ze -tegen zichzelf waarschijnlijk- terwijl ze in haar zakken tastte: “en nu nog 2€ voor meniejer”.

Uiteindelijk gaf ze ‘t geld aan haar man en zei: “geef dat maar aan meniejer”.

De man gaf de 8€ aan mske die hem bedankte en dan haar tong bekanst ingeslikt heeft omdat ze op het punt stond te zeggen: “nog een goeiendag meniejer”.

Het was de ganse weg wind op kop geweest van hier tot aan de rommelmarkt. En Slow en mske waren nog maar goed op de rommelmarkt of ze kregen al weer de wind op kop, maar van een ander soort. Het soort waarvoor de meeste mensen zich discreet efkes afzonderen of toch ergens waar ze ongemerkt kunnen … als er dan al niemand in de buurt is die begint te snuffen en zeer ongegeneerd vraagt: “wie heeft er hier ene gelaten”.

Dat vroeg niemand want er viel niks te snuffen, het was een luidruchtige. Slow en mske bekeken mekaar en dachten dat ze de voortbrenger geschrokken zouden zien rondkijken omwille van deze ontsnapping. Niets was minder waar. Integendeel, hij liet een tweede op de eerste volgen, al even luidruchtig. En als ze dan dachten dat het daarmee ten einde was. Ook niet waar. Daarna kwamen er nog een hele resem nazaten.

Slow en mske hebben zo een “moh” gezicht naar mekaar getrokken en eens gemonkeld, meer niet.  Maar eigenlijk hopen ze dat nu niet iedereen dat gaat beginnen doen.

mske kwam uit het buro. Ze sloot de deur. Ze keek naar de grond. Ze keek naar de trap. Naar mijn palier. Zij keek naar mij. Ik keek naar haar.

mske zei: “fijn hoor Sloef dat je de spinneninvasie tot een minimum beperkt. Maar zou je in het vervolg de kadavers kunnen wegruimen?”

Nu wou ik hier toch een heel verhaal vertellen over koffie, maar mske wees mij er op dat ik dat al eens helemaal uit de doeken heb gedaan.

Ja dan blijft er niet veel meer over dan te zeggen dat het over is. Na tien jaar geen koffie drinkt mske er terug. Al van met pasen. Maar toen mocht ik er niks over zeggen omdat ze niet wist of het niet van voorbijgaande aard zou zijn. En weet je wat nu het ergste is? Nu weet ze niet meer hoe dat gekomen is.

Om hier nu niet zomaar een heel posteke niks te vertellen, zal ik er maar een anecdoteke bijdoen dat voorviel zo in de tijd dat mske terug koffie begon te drinken.

Slow en mske stonden in de Colruyt aan de kassa. En die jongen nam iets uit de volle kar en deponeerde dat in de lege kar en gans het stapelke in de volle kar viel om. “Lap” grapte Slow “mijn schoon stapelke naar de knoppen” en die jongen van de kassa ging naar een doos, deed daar een greep in en zette twee taskes van Graindor in de kar. “Dat is omdat ik dat stapelke omgooide” zei hij en hij knipoogde.

Het is niet vrijdag de dertiende, maar het is wel vrijdag en die begon al geweldig vervelend. Nu ja, wat heet vervelend.  Vanochtend moest mske op een zeker ogenblik dringend efkes gaan uitwaaien en ze kreeg het goede idee om de bloemekes te gaan gieten – lees naargeestige gedachten verzuipen. De lucht was dan wel zo zwart als schuppe zot, maar het hielp.

Maar toen zag ze daar toch een rat onder de verzakking in onze kasseitjes. Een echte levende bewegende rat! Gelukkig liet het beest zich nog zien toen ze er Slow bij haalde. Zo niet kon hij nog denken dat ze hersenspinsels had.

De laatste tijd -lees laatste jaren- had ze al een paar keer gemeend een schim te zien. De eerste keer, maar dat is al een paar jaar geleden, was dat in de buurt van het pekelvat. Nu in het begin van de zomer onder de verzakte kasseien. Ze had Slow zelfs gewaarschuwd dat ze het niet zeker wist maar dat ze meende … Maar die keren had ze dan weer vergeten haar leesbril af te zetten en ze weet het aan een weerspiegeling in de zijkant. Toen op een keer, zag Slow de pad en het mysterie was, volgens ons dan toch, opgelost.

Maar nu zagen ze wel degelijk de rat. Brutaal zat die hen aan te kijken van onder de, nog net niet ingevallen, kassei.

Ze hebben er het boekske van ons stadje maar bij genomen, want daar stond volgens Slow, een artikel over rattenbestrijding in. Ze lazen dat artikel en zagen dat ze eenmalig rattenvergif kunnen aanvragen.  mske belt het stadhuis waar ze haar zeggen dat ze dat moet aanvragen bij de milieudienst.  Ze mailt de milieudienst met de aanvraag. Het antwoord is een kopie van dat artikel met bovendien nog de vermelding dat elke eigenaar of huurder verplicht -jawel met de nadruk er op- ratten moet bestrijden.

Tja, idioot natuurlijk, we hebben dat beest hier ook niet voor ons plezier zitten en de vraag ging toch net over een middel om ze te bestrijden. Voor die gratis dosis moeten ze wel naar het stadhuis om een aanvraagformulier in te vullen (wie is het kaske en wie is de muur?) en daarna naar het stedelijk magazijn om het vergif op te halen. Hebben ze efkes de auto weggedaan om daarna van jut naar her te gaan rijden? Voor Slow en mske kunnen ze nu dat vergif steken waar … (vul maar aan).

Zodoende reden ze daarnet naar de dierenarts om mijn dieetkorrels, op die manier komen ze aan de boerenbond voorbij en kochten daar konijneneten en rattenvergif. Ondertussen hebben ze dan ook nog eens rond gekeken naar de mogelijkheden voor één of ander van de op stapel staande ideetjes.

Vermits ze toch naar het stadje moesten om een tondeuse voor Slow, gingen ze natuurlijk ondertussen ook zoveel mogelijk kleine prutszaken regelen. Zo kunnen ze in de winkel waar ze de tondeuse kochten ook terecht voor de siroopkes en de cilinders voor het protmachien. En aangezien ze deze week per post drie kortingbonnen ter waarde van 1€ elk hadden ontvangen, gingen ze daar maar ineens gebruik van maken.

Ook moesten ze naar de Carrefour, want aangezien ze daar al geruime tijd geen brood meer hadden gehaald liep Slow al met drie gratis bonnen rond. Bovendien had hij ergens deze week een bon ontvangen voor een gratis pak pasta van Panzani. En in onze Colruyt hebben ze geen Panzani.

Slow laadde het potteke tomatenpuree mét bon en het blikje cola mét bon in het mandje en merkte dat de actie van de koffiemelk voorbij was.

mske stond bij de pasta’s zo wat te bekijken wat ze zou meenemen.  Slow vindt het niet erg, maar mske vindt  dat heel vervelend, zo in een winkel binnen gaan en er alleen maar gratis zaken gaan kopen. ”Weet je wat?” zei ze “ik neem gewoon een pak macaroni en een pak penne mee”. “Dat is goed” zei Slow terwijl hij nogmaals in zijn portefeuille dook “ik heb hier namelijk nog een kortingbon van 0,5€, ook van Panzani”.