wizzewasjes

Eigenlijk denk ik niet dat onze achterburen veel zouden zeggen … mochten ze al iets gezien hebben. Ze zijn namelijk bitter weinig van zeg en bemoeien zich met niemand.

We hebben het natuurlijk al meer over hen gehad, al zijn de lezers van toen grotendeels verdwenen en kennen de nieuwe lezers de verhalen over onze achterburen niet.

Zo vertelden we ooit dat ze gewoon blijven liggen terwijl de mannen van de gemeente zomaar met hun bullekes hun terrein op rijden.  Maar ook hoe stil ze zich hielden indertijd toen de politie een rondgang kwam doen om na te gaan hoeveel overlast die feestzaal gaf.

Onze achterburen zijn doodstille mensen, al weten we dat ze morgen enorm veel bezoek gaan krijgen, zoveel dat de auto’s zelfs naast onze berg of tot voor onze voordeur geparkeerd zullen staan.

En al zijn er velen die beweren dat het vanavond bij hen party zal geven, doen zij daar in realiteit niet aan mee.  In de grond zijn dat doodsaaie mensen.

Veel leven zit er echt niet in, neen! Want onze achterburen hé, onze achterburen zijn namelijk allemaal
 

D O O D!

Algemeen geweten hoor! We mogen niets zeggen of het tegenovergestelde doet zich voor. Wat zat ik hier vanmorgen te vertellen? Dat ze nog maar weinig hinder ondervonden met het openbaar vervoer?

Vandaag hadden ze prijs! En goed! Ze hadden dus de reisroute grondig bekeken en in elkaar gemept, afgeprint en al. Waar ze geen rekening mee hielden? Met één of andere snul die … laat me bij het begin beginnen.

Dat de trein het snelst zou zijn hadden we al gezegd maar dat de bus gratis was hadden we ook gezegd. Laat nu toch net deze week de folder van Aveve in de bus vallen met acties en broodproeven en broodmixen. En daar wou mske echt wel naar toe. Laat nu toch ook eindelijk die Renmans en die Aldi open gaan die iets verder dan de Aveve kwamen te zijn en mske vlooide nog verder uit. Ze zouden vroeg vertrekken, naar die Aldi en Renmans rijden, rondkijken en dan naar de Aveve en vandaar dan eens een waldkornmix meebrengen om om halftwaalf op die bus naar Tienen te stappen.

Bij de Aldi kochten ze wat te eten voor onderweg en bij die Aveve werd geen brood geproefd, maar wel waldkornmix meegebracht. Ze waren drie kwartier te vroeg in het station, duidelijk op tijd om te zien dat de perrons voor de bussen verdwenen waren door de werken voor de aanleg van ‘t Stationsplein en om te zien dat die bussen een tijdelijke halte hadden in de straat daar wat verder.

Goed op tijd stonden ze aan de bushalte. De bus kwam te laat. De 21a naar Hasselt (via Sint Truiden) kwam aangereden en mske informeerde of die iets wist van de 346 naar Tienen.  Die bleek er aan te komen. Een tweede 21a draaide het hoekje om gevolgd door de 42 eveneens naar Sint Truiden. De eerste 21a draaide zijn film door naar “geen dienst”, de 42 plaatste zich op de plaats waar de 346 naar Tienen zou moeten gestaan hebben. De tweede 21a rijdt verder en laat de 42 invoegen en pas als die verdomde 21a op de hoek van de straat komt ziet mske dat die, ondanks hij vooraan naar Sint Truiden reed, achteraan dan wel naar Tienen ging.

Slow zette er een spurtje in, want die moeten daar ‘t blokje om.  Te laat.  Maar de drukke as bij ons in Landen gaat nogal dikwijls stapvoets en de bus zat daar tussen, zo een dikke 50m verder, dus duwde mske haar tas in Slow’s handen en zette het op een rennen.  Nu kan je dat geloven of niet, maar mske kan nog altijd een aardig stukske lopen, al lijkt het op zulke ogenblikken wel of alles en iedereen verdwenen is en zij en die bus alleen op de wereld zijn. Ze rende even snel als hij reed, maar toen, toen ging het verkeer ineens vlotter en hij haalde snelheid.

Ze keerden terug richting station terwijl ze foeterend het nummer van de lijn ingaf wat haar van errezze en ergernis niet lukte.  Ze zagen de chauffeur van de bus zonder dienst en die wist hen te vertellen dat de andere wachtenden hem net hetzelfde hadden verteld en dat hij die chauffeur had gecontacteerd en dat dat monster had verteld dat hij zijn bestemming had doorgedraaid op het ogenblik dat hij doorreed. Awel! Als die nurk wil dat de mensen weten dat ze moeten opstappen als zijn achterbord klopt dan moet hij achterstevoren rijden.

mske deed opnieuw een poging om De Lijn  op te bellen. Drie keer! Drie keer éér haar vingers de juiste cijfers wilden intoetsen. Ze weet wel dat dat de schuld is van éne en dat de ganse lijn daar niet kan aan doen, maar ze moest haar frustratie kwijt en dus vertelde ze haar verhaal maar een beetje luider dan dat ze dat tegen een stokdove zou gedaan hebben.

Ze vroeg de mensen van de lijn een oplossing, want ze moest tegen tweeën bij Zoneke zijn voor het verjaardagsfeestje van Amke.  Heel voorzichtig opperde de jongen aan de andere kant van de lijn de latere bus van half drie te nemen. mske snoof, dan waren ze pas tegen kwart voor vier bij Zoneke! Hij opperde de trein. Natuurlijk de trein, een andere oplossing was er niet maar mske zei dat ze toch verwachtte die 11€ en een sjiek voor de trein van De Lijn terug te krijgen. En ze zou klacht neerleggen! Dat voegde ze er nog aan toe.

Dat wou de man wel doen, hij noteerde haar gegevens, gaf haar het nummer van haar klacht en toen … toen was haar gsm-kaart leeggebeld. Dat ook nog! Die is natuurlijk snel gevuld maar ze heeft toch niet meer teruggebeld, ze zal dat wel per mail regelen, dan kan ze ineens haar rekeningnummer en het bewijs van die treintickets ook nog meezenden.

Resultaat? mske kon niet stoppen met hoesten. Dat heeft ze altijd al gehad na een koerske hardlopen.  Ze hebben van pure ergernis alle gekochte koeken opgegeten en Slow is er in de GB nog enkele gaan bijhalen.

Had ze geweten wat ze nu weet, hadden ze vanmorgen een uur langer kunnen blijven liggen, later naar de winkels kunnen gaan, een trein later nemen en de aansluitende bus en dan waren ze ook nog op tijd bij Zoneke gekomen.

De zwarte kat? Die hebben ze pas daarnet bij het naar huis fietsen gezien. Die schoot in het halfduister de straat over.

Na vijf maanden zonder auto staan Slow en mske nog steeds ten volle achter die beslissing.  Ze horen wel het gemor over het openbaar vervoer maar zij hebben eigenlijk nog maar weinig hinder ondervonden.

Dat ze om naar Zoneke te gaan in de week de bus van Sint. Truiden naar Tienen moeten nemen omdat die van Tienen naar Landen ‘s avonds niet laat genoeg rijdt is geen probleem aangezien die halte ook binnen fietsafstand ligt. Vertrekken met die van Landen naar Tienen en terugkomen met die van Tienen naar St. Truiden is niet doenlijk omwille van hun fietsen.

Het weekend is een ander paar mouwen. Oftewel rijdt deze bus niet oftewel rijdt de andere bus niet. Zodoende zijn Slow en mske in de zomer al met hun fiets tot Zoneke’s dorp gereden maar dat zien ze natuurlijk in de donkere maanden niet zo zitten.

Dat houdt in dat ze om op zaterdag naar Zoneke te gaan de bus van Landen naar Tienen moeten nemen, daar die van Tienen naar Leuven en daar die van Leuven naar Diest, aangezien die van Tienen naar Leuven die aan Zoneke’s deur voorbijkomt in ‘t weekend niet rijdt.

Om terug te komen echter moeten ze die van Leuven naar Diest nemen, overstappen op die van Aarschot naar Tienen en daar de trein naar Landen nemen omdat de bus naar Landen op dat uur niet meer rijdt.

Het is een hele toer. En die trein, ja, dat is een oplossing, maar Slow en mske hebben een busabonnement en daar is de trein niet inbegrepen. Dat is enkel voor in geval van nood of voor langere afstanden. Slow vond dus een goed alternatief voor die trein.  De key card.

Ze waren toch al zinnens om die te gebruiken ook voor hun dinsdagse terugkeren van Zoneke zodat ze niet meer met de fiets door het donkere blubberveld moeten.  Ze moeten dan nog wel een stukje door het donkere veld maar daar ligt minder blubber.

In Man bijt Hond keert elke week een wereldwijze Vlaming terug naar een huis uit zijn kinder- of jeugdtijd. mske heeft daar niet op gewacht.

In de beginjaren met Slow heeft ze hem zo alle plaatskes al getoond waar ze ooit woonde.  Eigenlijk heeft Slow haar eerst meegenomen naar het huisje in Antwerpen, daar waar de paarden vleugels hadden.  De ganse buurt was vernieuwd behalve dat ene huis, het nummer 22. Het zag er zo klein uit en dan te bedenken dat ze daar met drie huisgezinnen hadden gewoond.   mske’s herinneringen uit die tijd kunnen er zelfs niet binnen. Dat de tuin veel kleiner was dan in haar hoofd, dat ziet ze zelfs op de foto’s uit die tijd.

Van het huis in Oostvlaanderen is ze zelfs de impressies bij die terugkeer vergeten en het huis in het dorp waar ze ‘t liefst heeft gewoond zag er ook al zo nietig uit.  Niet dat die huizen echt klein waren of zijn, er woonden gewoon teveel mensen in.  Het latere huis uit het dorp van haar jeugd is afgebroken maar daar heeft mske dan wel de juiste herinnering aan. Dat was ook veel te klein geweest voor twee ouders, twee  tieners en twee ukken.

Komt vandaar haar voorliefde voor grote huizen? Voor veel ruimte? Denkelijk wel.

Kort gezegd, Memorielaan is te klein voor lange wandelingen.

mske zeilde de berg af zoals ze altijd doet, alleen zat de wind nu kop op kop zodat mske niet aan het kruispunt geraakte zonder bijtrappen. En toen zeilde Slow haar voorbij.  mske wou nog wat zeggen over modder die glad kon zijn maar dat vond ze dan precies lijken op een iets of wat gepikeerd zijn omdat hij haar had ingehaald, net omdat hij dat anders nooit doet.

Slow ging dus gezwind de bocht in en even gezwind ging zijn fiets onderuit en Slow languit … in de modder. Toen mske bij hem kwam was hij al rechtgekrabbeld en keek wat beduusd naar de schade. Hij zag er nogal gehavend uit. Modder op zijn trui vooraan en aan de mouw, een pijp van zijn broek meer modder dan pijp en zijn fiets die wat raar overhoop lag.  “Heb je je bezeerd?” informeerde mske.  “Mijn elleboog misschien” zei hij terwijl hij zich er van vergewiste dat er toch geen gat in die mouw zat.

Hij nam zijn fiets, gooide zijn been over de buis … “Je fietstas” zei mske. Slow keek om naar de fietstas die op haar kop in de modder stond. “Normaal krijg je die klittenband nooit los, en nu …” foeterde Slow terwijl hij de tas uit de modder haalde. Hij gooide zijn been over de buis en mske vertrok. Wat verder realiseerde ze zich dat Slow niet naast haar kwam rijden en keek om. Stond die daar toch doodgemoedereerd aan die fiets te morrelen zeker.  Hij gooide zijn been over de buis en mske vertrok tot ze zich realiseerde dat hij weer niet naast haar kwam rijden. Ze keek om. Hetzelfde scenario.

Ze zijn aan de bushalte geraakt en daar bleek dat hij bij die tussenstops zijn spatlap al had hersteld, alleen zijn zadel stond nog los en al had hij sleuteltjes in de reparatiekit, die tijd had hij niet genomen.  Ze namen de schade op. Een schaafwonde van een doormeter van dik 5cm op zijn elleboog en een serieuze kap in zijn been, waarschijnlijk door één van zijn pedalen. 

Mogelijk keken de mensen op de bus wat raar bij het zien van mske die eerst opstapte -wat niet raar was- en Slow die zo kort achter haar liep -wat wel raar was- zodat niemand de bemodderde staat zou zien waarin hij zich bevond. Ze zijn in Tienen maar een flesje ontsmettingsmiddel gaan halen, al stonden er hier al twee, ééntje voor dagelijks gebruik en eentje in de fietstas voor als ze verre fietstochtjes maken.

“Amke, je moet nog veel leren met de fiets” zei mske. Amke keek vragend en mske vervolgde  ”Slow kan nog altijd beter vallen”.

In de lagere leerden we ze al, maar we zullen ze nog eens kort uitleggen. Ze zijn de vorm van een bijvoeglijk naamwoord of van een bijwoord en geven eigenlijk de gradatie weer van het woord in kwestie. Zo zijn er:

• de stellende trap of de positief = de standaardvorm,
• de vergrotende trap of de comparatief = die standaardvorm met ietske meer,
• de overtreffende trap of de superlatief = die standaardvorm met zoveel meer dat nog meer niet meer kan.

Soms heel soms heeft mske zo het gedacht dat er ene te weinig is. Officieel bestaat hij niet maar in het dagelijkse leven komt hij soms voor, namelijk:

• de overdrijvende trap of de exageratief = de standaardvorm maar dan er compleet over.

Gisteren dacht mske dat weer bij het lezen van dit krantenartikel. In Brugge gaan ouders die hun kindjes willen laten dopen doopcatechese moeten volgen en ze raden de grootouders en al wie er nog maar in de buurt van die kleine komt aan om mee te gaan.

Is het nu eigenlijk na catechese voor de eerste en de plechtige communie en dan de huwelijksschool, gevolgd door catechese bij de communies van de kinderen, opgefrist met drie jaar kleuterklas waarin zelfs de weefmattekes met die materie te maken hadden, het eerste studiejaar waarin geseltoestellen aan de orde waren en de lagere school met inbegrip van een dagelijks uur gewone godsdienst, een wekelijks uur gewijde geschiedenis afgewisseld met een uur liturgie, niet genoeg geweest?

Gelukkig woont mske niet in Brugge. Voor zolang dat tot Brugge beperkt blijft natuurlijk.
 
 
pske van mske: en van dat mattekesvlechten heb ik hierboven de bewijzen nog.

Jaren geleden toen mske nog naar de lagere school ging kreeg ze ooit onderweg een geweldige hoogdringendheid. Doodsbang dat ze de school niet tijdig zou bereiken bracht ze Broer, die toen nog naar het kleuterklasje ging, op de hoogte. Broer wist raad want op de weg naar school kwamen ze aan de boerderij van zijn vriendje-klasgenootje voorbij. Hij was daar al eens mogen gaan spelen en verzekerde mske dat die mensen erg vriendelijk waren. Als ze het nu maar dierf vragen … De mensen waren werkelijk erg vriendelijk en zegden dat ze daar ten allen tijde mocht binnenvallen ingeval van nood.

Heel veel jaren later, toen mske getrouwd was en al in het dorp voor dit hier woonde, werd er op een morgen in de grote vakantie gebeld. mske ging naar buiten -ze woonden toen ook in een klein boerderijtje en de poort was afgesloten met een hangslot omwille van de honden- en zag enkele mannen aan de poort staan. Eén van hen was een Aziatische man. De andere mannen begonnen uit te leggen dat ze de vervangploeg van de vuilkar waren, maar de Aziatische man duwde een klein Aziatisch jongetje van een jaar of zeven naar voor en vroeg: “mag kinneke wc?” mske maakte de poort los en liet het kleine manneke binnen en toonde de wc.

mske vroeg zich wel af waarom ze net bij haar waren komen bellen. Andere huizen stonden dichter bij de straat en daar hing geen grillepoort met honden op de achtergrond. Ze heeft het nooit geweten.

Deze week ging de bel. mske deed open. Er stond een onbekende man met het bewijs van zijn beroep in zijn handen. Laat ons nu toch stillekes dat beroep verzwijgen, het internet leest mee. Hij had dus het bewijs van zijn beroep in handen en vroeg of hij even van het wc gebruik mocht maken.

Hij had een uitdrukking op zijn gezicht zoals mske zich voorstelt dat iedereen wel zal hebben bij grote nood en geen voor de hand liggende oplossing in zicht.

Even, heel even dacht ze aan haar conclusie van anderhalf jaar geleden, maar toen deed ze de deur maar open en liet de man binnen. Dacht ze nog aan gevaar? Neen, ze bedacht dat er  niet gekuist was en dat het hoog tijd was dat Slow weer dagelijks thuis zou zijn.

Achteraf vroeg ze zich weer af  waarom hij net hier kwam ? Het hoekhuis? In het vorige dorp was het geen hoekhuis.  Waarschijnlijk zal ze het ook nooit weten. We hebben echt geen nood aan mensen die komen zeggen hoe dom dat wel was. Er is niets gebeurd en trouwens … ik was er ook nog.

Met evenveel hartzeer als toen we de stoof lieten uitgaan, heeft Slow ze vorige vrijdag weer aangemaakt.

Met hartzeer, jawel. Die stoof aansteken is echt wel een einde maken aan een mooie zomer. En dan hebben we het niet over het weer maar over het zomergevoel.

De laatste dagen brandde het vuurtje voor wat bijverwarming hier niet enkel ‘s morgens en ‘s avonds, het brandde al eens een ganse dag. Maar de warmte van onze grote stoof is toch warmer en gezelliger en vriendelijker.

De winterperiode is ingezet en Sloef slaat zijn tenten weer op in het buro. Dat zien jullie niet, daarom dat ik het zeg.

Zeven jaar geleden, Zoneke aan de telefoon. Hij zei: “mama, het is een meisje, haar naam is Amke”.
 

Gelukkige verjaardag mijn lieve grote/kleine meisje

Slow en omaSlow en Sloef

Mijn huis
niet gekuist
tot mijn verdriet
stoort mij dat niet

Aan wie dat schandalig vindt
zou ik zeggen: hier zie beste kind
Hier is de vod neem het stof maar weg
Want weet je, ik ben er ook niet aan gehecht

[ms - 24 oktober 2010]